-

Taong ikalawa ng Pebrero, malamig ang simoy sa pantalan ng San Fernando, La Union, at tila walang kakaiba sa umagang iyon. Ang mga mangingisda ay abala
“Isang umagang malamig, isang pangakong mapanlinlang, at isang gabing hindi na muling nagbalik ang liwanag.” Taong ikalawa ng Pebrero, malamig…
-

Ako si Eduardo, at hanggang ngayon, sariwa pa rin sa alaala ko ang araw na itinaboy ako palabas ng isang silid na halos ako rin ang magliligtas
“May mga sandaling hinuhusgahan ka ng mundo sa anyo mo, bago pa nito marinig ang kaya mong gawin.” Ako si…
-

Ako ang ina na tinatawag nilang mahina ang katawan pero matigas ang puso. Madaling araw pa lang gising na ako, hindi dahil sa orasan kundi dahil
“May mga sakripisyong akala mo ay lilipas lang, pero darating ang araw na babalik ang lahat ng luha para maningil…
-

Ako si Aurelia, at tuwing madaling araw, bago pa tuluyang magising ang mundo, gising na rin ang puso ko. Hindi dahil sa alarm, hindi dahil sa ingay ng paligid
“May mga takot na hindi sumisigaw, tahimik lang silang lumalaki sa dibdib ng isang ina habang dahan-dahang lumalayo ang anak…
-

Ako si Don Eduardo Villanueva, at sa animnapu’t apat na taon ng buhay ko, akala ko alam ko na ang lahat tungkol sa kapangyarihan, pera, at pamilya. Akala ko ang tunay
“Isang sigaw mula sa dilim ang nagligtas sa buhay ko at winasak ang lahat ng kasinungalingang akala kong ako ang…
-

Tahimik ang simula ng araw na iyon sa loob ng isa sa pinakamalalaking bangko sa bansa. Bilang anak ng janitor, sanay akong pumasok nang hindi napapansin
Isang umagang akala namin ay ordinaryo lang, pero muntik nang maging huling araw ng lahat ng pinaghirapan namin. Ako ang…
-

Ako si Rowena Dela Cruz, pitumpu’t dalawang taong gulang, at sa gabing iyon sa Boston, unang beses kong naramdaman kung gaano kabigat ang katahimikan.
“Sa gabing iyon ng Pasko, akala ko tapos na ang lahat para sa akin, hanggang sa may isang batang lumapit…
-

Ako ang magsasalaysay nito. Ako si Sera. At kung tatanungin mo ako noon kung naniniwala ba ako sa malalaking deklarasyon ng pag-ibig, sasabihin kong hindi
“Akala ko noon, ang pagmamahal ay tahimik lang, hanggang sa matutunan kong ang katahimikan pala ay puwedeng maging sugat.” Ako…
-

Ako si Dalisay Diwa, at sa loob ng Bilangguan ng Takipsilim, natutunan kong bilangin ang oras hindi sa araw at gabi kundi sa tibok ng pusong pilit kong pinatatatag.
“Akala ko tapos na ang lahat sa araw na isinara ang rehas, hindi ko alam na doon pala magsisimula ang…
-

Ako si Eira, at walong taong gulang ako nang una kong matutunan na hindi sapat ang maging mabait para mabuhay. Hindi pa sumisikat ang araw sa barangay Mapayapa noon
“May mga umagang gigising ka na hindi lang kahirapan ang kalaban mo, kundi oras na unti-unting kumakain sa buhay ng…








