ANG MULING PAGBANGON NG AGILA: ANG PAGBABAYAD NG MGA HUDAS

Ang hangin sa itaas ay kasing-lamig ng mga matang nakatingin sa kanya.

Si Ernesto ay ang hari ng isang imperyong itinayo niya mula sa basura at pawis. Ngunit sa loob ng sarili niyang helicopter, ang bawat ugong ng makina ay tila nagbababala. Sa kanyang kaliwa at kanan, nakaupo ang kanyang sariling laman at dugo—sina Cristobal at Ivan.

“Bakit parang masyadong mabilis ang lipad natin?” mahinang tanong ni Ernesto. Ang kanyang boses ay may bahid ng pagod, ngunit ang kanyang diwa ay nananatiling matalas.

Walang sumagot. Ang katahimikan sa loob ng kabit ay naging masikip, nakakasakal, at sapat na upang lamunin ang buong silid.

“Tay,” simula ni Cristobal. Ang boses nito ay parang talim na bumabaon sa dibdib ng matanda. “Pagod ka na. Sagabal ka na sa pag-unlad ng negosyo.”

Huminto ang mundo para kay Ernesto. Ramdam niya ang bawat tibok ng kanyang puso—mabagal, masakit, puno ng pagtataksil. Ang mga anak na pinag-aral niya sa pinakamamahaling paaralan, ang mga anak na binigyan niya ng lahat, ay ngayon ay nakatayo sa harap niya bilang mga estranghero.

Hindi yakap ang ibinigay ni Cristobal. Kinalas niya ang seatbelt ng sariling ama nang walang pag-aalinlangan.

“Oras na para mawala ka,” bulong ni Ivan, ang bunso na dati ay paborito niya.

Bumukas ang pinto ng helicopter. Ang ugong ng hangin ay naging hiyaw ng kamatayan. Ang ulap ay tila naging libingan.

“Mga anak ko… ako ang ama niyo!” huling sigaw ni Ernesto, ang mga kamay ay nanginginig na nakakapit sa gilid ng upuan.

“Wala nang ama ngayon,” sagot ni Ivan habang nakangisi, ang mukha ay puno ng kasakiman. “Negosyo na lang ‘to.”

Isang malakas na tulak. Isang mahabang hulog tungo sa kadiliman. Ang huling nakita ni Ernesto ay ang pintong sumasara at ang helicopter na lumalayo, bitbit ang kanyang buong buhay.

Ang pangalang Ernesto ay unti-unting naging isang alaala na lamang sa mga pahayagan at sa mga pasilyo ng kanyang kumpanya. Sa lungsod, sina Cristobal at Ivan na ang itinuturing na mga bagong hari. Ngunit sa isang malayong baryo sa tabi ng dagat, sa ilalim ng init ng araw at alat ng pawis, isang lalaking may malalim na pilat sa mukha at bakal sa dibdib ang dahan-dahang bumabangon.

Si Ernesto ay hindi namatay. Ang bangin ay hindi naging sapat upang tapusin ang kanyang kuwento.

Ang bawat araw ay naging pagsasanay. Ang bawat sugat na humihilom ay naging paalala ng sakit. Habang ang kanyang mga anak ay nagpapakasasa sa yaman at luho, si Ernesto ay nagpapanday ng isang planong mas matalim pa sa anumang patalim sa dilim.

“Hindi ako mamamatay na ganito,” bulong niya sa harap ng maalat na hangin habang pinapanood ang paghampas ng alon sa mga bato. “Babalik ako para bawiin ang lahat.”

Isang gabi, sa pinakamataas na palapag ng Ernesto Group, may kumatok.

Sina Cristobal at Ivan ay abala sa pag-aaway. Ang kanilang imperyo ay gumuho na. Isang misteryosong kumpanya ang unti-unting kumakain sa kanilang mga shares. Ang kanilang mga kaalyado ay isa-isang tumatalikod, tila may isang aninong bumubulong sa tenga ng lahat ng kanilang kliyente.

“Sino ang gumagawa nito sa atin?!” sigaw ni Cristobal, hinahampas ang mesa. “Lahat ng suppliers, biglang nawala!”

“Parang may nagmamasid sa bawat hakbang natin,” panginginig na sabi ni Ivan, ang kanyang kumpyansa ay tuluyan nang naglaho.

Bumukas ang pinto. Pumasok ang isang lalaki. Simple ang suot, ngunit ang bawat hakbang niya ay yumanig sa buong gusali. Ang aura niya ay kasing-bigat ng isang bundok na handang gumuho.

“Maaari ba akong makatulong?” malumanay na tanong ng matanda.

Nanigas ang magkapatid. Ang boses na iyon… ang lamig na tila galing sa hukay. Hindi ito boses ng isang estranghero. Ito ang boses na huli nilang narinig sa itaas ng helicopter bago nila ito itinulak sa kawalan.

“Ta… Tatay?” halos hindi makahinga si Ivan. Ang kanyang baso ng alak ay nalaglag at nabasag sa sahig.

Humarap si Ernesto. Ang kanyang mga mata ay walang bakas ng awa, tanging ang apoy ng paghihiganti ang nagniningas.

“Pinanood ko kayo,” simula ni Ernesto, bawat salita ay parang tila hampas ng latigo sa kanilang pagkatao. “Pinanood ko ang bawat pagkakamali niyo. Bawat kasinungalingan niyo. Bawat sentimong ninakaw niyo sa kumpanyang itinayo ko para sana sa inyo.”

“Hindi pwede! Patay ka na! Nakita ka naming nahulog!” sigaw ni Cristobal, sinusubukang tumayo ngunit nanghihina ang kanyang mga tuhod.

“Pinatay niyo ang ama niyo,” sabi ni Ernesto habang dahan-dahang naglalakad palapit, ang kanyang anino ay bumabalot sa kanila. “Ngunit ang bilyonaryong itinulak niyo… muling nagbalik para maging inyong huling hukom.”

Ibinagsak ni Ernesto ang isang makapal na folder sa mesa. Lahat ng ebidensya ng kanilang korapsyon, lahat ng kontratang palihim niyang binili sa ilalim ng ibang pangalan, at ang mga pirma ng mga board members na ngayon ay yumuyukod na sa kanya.

“Wala na kayong kumpanya. Wala na kayong pera. At higit sa lahat… wala na kayong ama,” deklarasyon ni Ernesto. Ang kanyang boses ay hindi sumisigaw, ngunit ito ay mas masakit kaysa sa anumang hiyaw.

“Patawad, Tay! Nagkamali kami! Nagpadala kami sa inggit!” lumuhod si Ivan, umiiyak, pilit na humahawak sa binti ng matanda gaya ng ginagawa nito noong bata pa ito.

Tiningnan sila ni Ernesto. Noon, baka lumambot ang puso niya sa isang patak ng luha. Pero ang bawat buto niyang nabali sa bundok na iyon ay sumisigaw ng hustisya. Ang pag-ibig ng isang ama ay matagal nang nabaon sa ilalim ng helicopter na iyon.

“Ang kapangyarihan ay hindi nasusukat sa yaman,” huling sabi ni Ernesto habang inaalis ang kamay ng anak sa kanyang pantalon. “Nasusukat ito sa katapatan. At ngayong gabi, oras na para pagbayaran niyo ang bawat segundo ng aking paghihirap.”

Tinalikuran niya ang kanyang mga anak. Lumabas siya ng opisina habang ang mga sirena ng pulis ay umaalingawngaw na sa ibaba. Ang bilyonaryong itinulak sa helicopter ay hindi na kailangan ng pakpak para lumipad.

Siya ay muling naging agila. At ang mga hudas ay naiwang lugmok sa abo ng sarili nilang kasakiman, walang natira kundi ang pagsisising huli na ang lahat.