Parang kidlat na bumagsak sa gitna ng katahimikan ang balitang ngayon ay pinag-uusapan sa halos lahat ng sulok ng social media: may mga sinasabing traydor umano sa loob mismo ng hanay ni Pangulong Ferdinand “BBM” Marcos Jr. Sa una’y bulong-bulungan lamang, ngunit habang tumatagal, mas dumarami ang pahiwatig, mas lumilinaw ang direksiyon ng mga alegasyon, at mas tumitindi ang kaba ng mga taong matagal nang nakapwesto sa paligid ng kapangyarihan.

Hindi pa man inilalabas ang mga pangalan sa malinaw na paraan, ang mga galaw, salita, at biglaang katahimikan ng ilang personalidad ang siyang naging sentro ng pagsusuri ng publiko. Para sa marami, hindi na ito basta intriga. Ito raw ay pattern—isang serye ng kilos na kapag pinagdikit-dikit ay bumubuo ng mas malaking larawan: may mga taong tila kumikilos laban sa mismong lider na kanilang sinusuportahan sa harap ng kamera.

Sa mga kumakalat na diskusyon, paulit-ulit na lumilitaw ang ideya ng “dobleng laro.” Mga indibidwal na sa isang banda ay nananatiling nasa loob ng sistema, ngunit sa kabila ay umano’y may sariling galaw, sariling interes, at sariling koneksiyon na hindi na umaayon sa direksiyon ng administrasyon. Ang mas nakakapagpainit ng ulo ng netizens ay ang paniwalang ang ilan sa mga ito ay matagal nang pinagkakatiwalaan—mga taong akala ng lahat ay solidong kaalyado.

Habang walang opisyal na kumpirmasyon, ang reaksyon ng publiko ay mabilis at matindi. May mga nagsasabing hindi na dapat magulat, dahil sa pulitika, ang kataksilan ay madalas nagmumula sa loob. May iba namang naniniwala na ang mga alegasyon ay bahagi ng mas malawak na power struggle, kung saan ginagamit ang salitang “traydor” upang pahinain ang impluwensiya ng mga hindi na sumusunod sa iisang linya.

Ang katahimikan ng Malacañang sa isyung ito ang lalong nagpapataas ng tensyon. Para sa ilan, ang kawalan ng agarang tugon ay senyales na may pinipinong beripikasyon. Para sa iba, ito raw ay indikasyon na sensitibo ang impormasyon, at ang maling galaw ay maaaring magdulot ng mas malaking krisis sa loob ng pamahalaan. Sa ganitong sitwasyon, ang bawat oras na walang paglilinaw ay nagiging mitsa ng mas maraming haka-haka.

May mga political observers na nagmumungkahi na ang sinasabing pagbubunyag ng mga “traydor” ay maaaring konektado sa mga paparating na desisyon at realignment. Kapag papalapit ang mahahalagang hakbang—mga appointment, reshuffle, o polisiya—madalas lumalabas ang mga bitak sa loob. At sa mga bitak na iyon, doon raw sumisilip ang tunay na intensyon ng bawat isa.

Hindi rin mawawala ang anggulo ng loyalty vs. survival. May mga nagsasabi na sa gitna ng tumitinding presyur, ang ilang opisyal ay maaaring napipilitang maghanda ng “exit strategy.” Sa ganitong pananaw, ang pagiging “traydor” ay hindi simpleng pagtataksil, kundi isang desperadong hakbang upang manatiling buhay sa larong pulitikal. Ngunit para sa mga die-hard supporters, walang ganitong paliwanag ang katanggap-tanggap—ang pagtataksil ay pagtataksil, anuman ang dahilan.

Sa online space, nagsimula na ring maglabasan ang mga lumang clip, pahayag, at larawan na ngayon ay binibigyan ng bagong kahulugan. Ang mga salitang dati’y inosente ay muling binabalikan, sinusuri, at ginagamit bilang “patunay” ng umano’y lihim na galaw. Totoo man o hindi, malinaw ang isang bagay: ang tiwala ay yayanig, at kapag yumanig ang tiwala, mahirap itong buuin muli.

May ilang tagamasid na nagbababala laban sa agarang paghusga. Ayon sa kanila, ang kasaysayan ng pulitika ay puno ng mga pagkakataong ang akusasyon ng kataksilan ay ginamit bilang sandata upang patahimikin ang kritisismo o alisin ang mga hindi na kapaki-pakinabang. Sa ganitong lente, ang tanong ay hindi lamang “sino ang traydor,” kundi sino ang may pakinabang sa paglitaw ng ganitong naratibo.

Gayunpaman, hindi rin maikakaila na ang ganitong usapin ay may konkretong epekto. Ang mga opisyal na nadadawit—kahit hindi pinapangalanan—ay maaaring mawalan ng kredibilidad. Ang mga desisyon nila ay titingnan na may pagdududa. At ang bawat galaw ay susukatin laban sa isang tanong na paulit-ulit bumabalik: kanino ka talaga tapat?

Habang patuloy ang pag-ikot ng balita, isang bagay ang malinaw: ang loob ng kapangyarihan ay hindi tahimik. May mga tensyon na matagal nang nakatago at ngayon ay unti-unting sumisilip. Ang publiko, na pagod na sa paulit-ulit na krisis, ay nahahati sa pagitan ng pananabik at pangamba. Pananabik na malaman ang buong katotohanan, at pangamba sa posibleng gulo na maaaring sumunod.

Sa huli, ang kuwento ng mga “nabuking na traydor” ay hindi pa tapos. Maaaring ito’y mauwi sa paglilinaw at katahimikan, o maaaring magsilbing simula ng mas malalim na paglilinis at pagbabago. Ngunit sa sandaling ito, habang wala pang inilalantad na pangalan at wala pang opisyal na pahayag, ang tanging tiyak ay ito: may gumagalaw sa likod ng eksena, at ang bawat Pilipinong nakamasid ay naghihintay kung sino ang susunod na lalabas sa liwanag—at sino ang tuluyang mawawala sa anino.