Sa gitna ng mga naglalakihang hamon at walang humpay na batikos na kinakaharap ng kasalukuyang administrasyon, marami ang napapaisip kung saan nga ba humuhugot ng kakaibang lakas at tibay ng loob si Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. Sa bawat pagsubok, tila nananatiling kalmado at nakatutok ang Pangulo sa kanyang mga tungkulin, isang katangian na hinahangaan ng kanyang mga taga-suporta at pinagtatakahan naman ng kanyang mga kritiko. Ngunit sa likod ng matatag na imaheng ito ay isang madamdaming lihim na nagmula pa sa nakaraan—isang huling mensahe mula sa kanyang yumaong ama, si dating Pangulong Ferdinand Marcos Sr., na tila naglatag na ng direksyon para sa kanyang hinaharap bilang isang lider.

Ang nasabing liham na may petsang Oktubre 15, 1988, ay itinuturing na isa sa mga pinakamahalagang pamana na iniwan ng nakatatandang Marcos para sa kanyang kaisa-isang anak na lalaki. Sa mga panahong iyon, malinaw na ang biktima ng tadhana ay naghahanda na para sa kanyang huling pamamahinga, ngunit ang kanyang isipan ay nakatuon pa rin sa kinabukasan ng kanyang pamilya at ng bansang Pilipinas. Sa kanyang sulat, binigyang-diin niya na ang librong kanyang isinusulat ay ang kanyang huling legacy para sa sambayanang Pilipino, at ninais niyang ang kanyang mga anak ang unang makabasa nito upang maunawaan ang bigat ng responsibilidad na maaaring dumaan sa kanilang mga kamay sa tamang panahon.

Isa sa mga pinakatumatak na bahagi ng mensaheng ito ay ang pagpapaalala sa Pangulo na sila ay kabilang sa isang lahi na hindi kailanman binibilang ang sakripisyong kailangang ibigay para sa kalayaan ng bayan. Inilarawan niya ang kanyang anak bilang isang tunay na sundalo na dapat handang itaya ang lahat—mula sa kayamanan hanggang sa sariling buhay—para sa karangalan at para sa kapakanan ng nakararami. Ang mga salitang ito ay tila nagsilbing baluti ng Pangulo sa tuwing siya ay nakakaranas ng matitinding pag-atake sa kanyang pagkatao at sa kanyang pamumuno. Sa bawat desisyong kanyang ginagawa, nararamdaman ang pagnanais na panindigan ang dangal na ipinamana sa kanya.

Hindi lamang tungkol sa pulitika at pamumuno ang nilalaman ng ulat na ito, kundi pati na rin ang malalim na aspeto ng espiritwalidad. Binigyang-diin sa mga huling sandali ng dating Pangulo ang kahalagahan ng pananampalataya sa Maykapal. Ayon sa kanya, ang isang lider na walang gabay mula sa langit ay parang isang barkong nawawala sa gitna ng malawak na karagatan. Ang paniniwalang ito ay malinaw na isinasabuhay ni PBBM sa kasalukuyan, lalo na sa kanyang mga talumpati kung saan madalas niyang hinihiling ang panalangin ng bawat Pilipino. Naniniwala siya na ang tunay na tagumpay ng isang bansa ay hindi lamang nakasalalay sa talino ng tao kundi sa patnubay ng Diyos at pagkakaisa ng mamamayan.

Sa kabila ng paglipas ng ilang dekada, ang mga aral na ito ay nananatiling buhay sa puso ng kasalukuyang liderato. Ang pagpapakumbaba sa harap ng mga kalamidad at ang pag-amin na hindi kayang pasanin ng isang tao lamang ang bigat ng buong bansa ay nagpapakita ng isang uri ng pamumuno na nakaugat sa mga turo ng kanyang ama. Ang bawat hakbang patungo sa pag-unlad at ang paghahanap ng solusyon sa mga krisis ay palaging sinasamahan ng panalangin at matinding disiplina sa sarili. Ito ang dahilan kung bakit kahit anong tindi ng bagyong dumaan, nananatiling matayog at hindi natitibag ang paninindigan ng ating Pangulo para sa mas magandang kinabukasan ng Pilipinas.

Sa huli, ang kuwentong ito ay isang paalala na ang bawat isa sa atin ay may kani-kaniyang tadhana na dapat yakapin nang may pagmamalaki at dangal. Ang huling birthday message na ito ay hindi lamang para kay PBBM, kundi isang mensahe rin para sa bawat Pilipino na harapin ang mga pagsubok sa buhay nang may matibay na pananampalataya at pagmamahal sa kapwa. Ang tunay na lakas ay hindi nagmumula sa kapangyarihan kundi sa mga salitang nagbibigay-inspirasyon at sa mga gawang nagpapakita ng malasakit sa bayan. Habang patuloy na naglalayag ang ating bansa sa gitna ng makabagong panahon, ang mga pamanang ito mula sa nakaraan ay mananatiling liwanag sa ating madilim na landas.