Matingkad ang mga ilaw sa grand ballroom ng Manila Hotel. Ang bawat sulok ay napapalamutian ng mga imported na bulaklak—mga puting rosas at orchids na nagkakahalaga ng milyun-milyon. Ang amoy ng mamahaling pabango, ang tunog ng orkestra, at ang tawanan ng mga bisita ay lumilikha ng isang atmospera ng perpektong kaligayahan. Ako si Marco, tatlumpu’t limang taong gulang, isang CEO ng isang malaking pharmaceutical company. At ngayong gabi, pinakasalan ko ang babaeng akala ko ay ang aking “dream girl,” si Erica.

Si Erica ay isang modelo. Maganda, sopistikada, at matalino. Nang makilala ko siya dalawang taon na ang nakararaan, akala ko nahanap ko na ang kulang sa buhay ko. Mabilis ang mga pangyayari. Sa loob ng isang taon, naging kami, at pagkalipas ng isa pa, nag-propose ako. Tutol ang aking ina na si Donya Consuelo. Sabi niya, may “mali” sa mga mata ni Erica. Masyado raw itong nagniningning kapag pera ang pinag-uusapan, pero malamig kapag pagmamahal na. Hindi ko pinakinggan si Mama. Sabi ko, judgemental lang siya dahil galing sa hirap si Erica. Ipinaglaban ko ang asawa ko.

Ngunit sa mga huling linggo bago ang kasal, may napansin akong kakaiba. Madalas na mainitin ang ulo ni Erica. Laging nakatago ang cellphone. At higit sa lahat, ang biglaang pagdating ng kanyang “pinsan” na si Jay mula sa probinsya. Si Jay ay laging nakabuntot kay Erica. Masyadong malapit. Ang mga tinginan nila ay hindi tingin ng magpinsan. Minsan, nahuli ko silang nagbubulungan sa hardin, at nang makita ako ay biglang naghiwalay. Kinutuban ako, pero dahil mahal ko si Erica, pilit kong iwinaksi ang hinala. “Praning lang ako,” sabi ko sa sarili ko. “Stress lang sa wedding preparations.”

Dumating ang araw ng kasal. Habang nakatayo ako sa altar, nakita ko si Erica na naglalakad. Napakaganda niya. Umiiyak siya. Akala ng lahat, luha ng tuwa. Pero ngayon ko lang narealize, luha iyon ng takot at guilt—o baka luha ng excitement sa planong gagawin niya.

Nasa reception na kami. Ang saya-saya ng lahat. Nagbibigay ng speech ang best man ko. Si Erica ay panay ang hawak sa kamay ko, pero malamig ang kanyang palad. Si Jay ay nasa kabilang mesa, panay ang tingin sa amin, tila nag-aabang ng senyales.

“Hon, are you okay?” tanong ko kay Erica.

“Yes, honey. Medyo masakit lang ang ulo ko. I need a drink,” sagot niya sabay tayo. “Ako na ang kukuha ng wine natin para sa toast. Surprise kita.”

Pinanood ko siyang maglakad papunta sa bar. Mula sa kinauupuan ko, may malaking salamin sa dingding sa likod ng bar. Hindi alam ni Erica na kitang-kita ko ang repleksyon niya. Nakita ko siyang kumuha ng dalawang baso ng red wine. Lumingon siya sa kaliwa’t kanan para siguraduhing walang nakatingin. Mabilis niyang kinuha ang isang maliit na vial mula sa loob ng kanyang bra. Binuksan niya ito at ibinuhos ang puting pulbos sa kanang baso. Inuga niya ito nang bahagya para matunaw ang gamot.

Nanlamig ako. Parang huminto ang tibok ng puso ko.

Ang babaeng pinakasalan ko… nilalagyan ng lason ang inumin ko?

Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumakbo at komprontahin siya. Pero nanaig ang aking pagiging rasyonal. Kailangan ko ng ebidensya. Kailangan kong malaman kung ano ang plano nila. At kailangan kong protektahan ang sarili ko.

Bumalik si Erica sa mesa, bitbit ang dalawang baso. Nakangiti siya. Isang ngiti na dati ay nagpapakilig sa akin, pero ngayon ay nagpapatindig ng balahibo ko.

“Here you go, my love,” sabi niya, inaabot sa akin ang basong nasa kanang kamay niya—ang basong may lason. “Para sa atin. Para sa habambuhay na pagsasama.”

Kinuha ko ang baso. Tinitigan ko ang pulang likido. Tinitigan ko si Erica.

“Salamat, Erica,” sabi ko. “Pero bago tayo uminom, may surprise din ako sa’yo.”

“Surprise? Ano ‘yun?” tanong niya, medyo naiinip. Gusto na niyang inumin ko ang lason.

“Tingnan mo sa labas. Ang fireworks display,” turo ko sa bintana sa likuran niya.

Lumingon si Erica. “Wow! Ang ganda!”

Sa loob ng dalawang segundo na nakatalikod siya, mabilis pa sa kidlat kong pinagpalit ang mga baso namin. Ang basong may lason ay inilagay ko sa pwesto niya, at ang malinis na baso ay kinuha ko.

Humarap ulit si Erica. Wala siyang kamalay-malay.

“Ang ganda, Marco! Thank you!” sabi niya.

“Cheers, my wife. To death do us part,” makahulugan kong sabi.

“Cheers!” masigla niyang sagot.

Sabay kaming uminom. Inubos ni Erica ang laman ng baso niya sa isang lagukan. Tila uhaw na uhaw siya sa tagumpay. Uminom din ako ng konti.

“Sarap ng wine, ‘di ba?” tanong ko.

“Oo, mapait ng konti pero masarap,” sagot niya.

Umupo kami. Lumipas ang limang minuto. Napansin kong nagsisimula nang maging balisa si Erica. Pinagpapawisan siya nang malapot. Panay ang hawak niya sa kanyang lalamunan.

“Hon, okay ka lang?” tanong ko, kunwari ay nag-aalala.

“M-Medyo… medyo nahihilo ako, Marco,” sabi niya. Ang boses niya ay nagsisimula nang maging garalgal. “Parang… parang umiikot ang paningin ko.”

“Baka pagod lang ‘yan. Magpahinga ka muna.”

Tumingin si Erica sa akin. Nanlaki ang mga mata niya. Inaasahan niyang ako ang mahihilo. Inaasahan niyang ako ang babagsak. Pero nakatitig lang ako sa kanya, malinaw ang mata, at nakangisi.

“B-Bakit… bakit okay ka lang?” bulong niya.

“Bakit naman ako hindi magiging okay, Erica?” balik ko.

Biglang namilipit sa sakit ng tiyan si Erica. Napahawak siya sa mesa. Nalaglag ang mga kubyertos. Napatingin ang mga bisita.

“Ahhh! Ang sakit! Ang tiyan ko!” sigaw niya.

Lumapit si Jay, ang “pinsan” niya. “Erica! Anong nangyayari?”

“Jay… tulungan mo ako… ang sakit…”

Tumayo ako. Kinuha ko ang mikropono sa stage. Pinatay ko ang musika.

“Ladies and gentlemen, please calm down,” sabi ko sa microphone. Ang boses ko ay kalmado pero may diin. “Mayroon lang tayong maliit na… insidente.”

“Marco! Tulungan mo ang asawa mo! Inaatake siya!” sigaw ni Jay.

“Hindi siya inaatake, Jay,” sagot ko. “Nilalason niya ang sarili niya.”

Natahimik ang buong ballroom.

“Anong sinasabi mo?!” sigaw ni Jay.

“Nakita ko ang ginawa niyo,” sabi ko habang nakatingin sa mga mata ni Erica na ngayon ay namumutla na at bumubula ang bibig. “Nakita ko ang paglagay mo ng pulbos sa inumin ko, Erica. Nakita ko sa salamin. At noong lumingon ka para tignan ang fireworks… pinalitan ko ang baso.”

Napasinghap ang lahat ng bisita. Si Donya Consuelo ay napatayo.

“Ikaw ang uminom ng lason na inihanda mo para sa akin,” pagpapatuloy ko.

“H-Hindi… Marco… huwag…” gumagapang na si Erica sa sahig, inaabot ang paa ko. “Tulong…”

“At ikaw, Jay,” baling ko sa lalaki. “Alam kong hindi mo siya pinsan. Alam kong kabit ka niya. Naka-install ang spyware sa phone ni Erica simula pa noong nakaraang linggo. Nabasa ko ang mga plano niyo. Ang pagpatay sa akin. Ang pagkuha ng insurance money. Ang pagtakas niyo papuntang Europe.”

Inilabas ko ang aking cellphone at ipinarinig sa microphone ang isang voice recording na nakuha ko mula sa phone ni Erica (na naka-auto sync sa cloud ko).

“Bukas ng gabi, Jay. Kapag patay na si Marco, mayaman na tayo. Siguraduhin mong nakahanda ang mga papeles. Ang lason na nakuha ko, walang trace sa autopsy. Aakalain nilang heart attack.”

Dinig na dinig ng buong pamilya ko, ng pamilya niya, at ng mga bisita ang boses ni Erica.

Nagkagulo ang mga tao. May tumawag ng pulis at ambulansya.

“Hayop ka Marco! Papatayin kita!” susugod sana si Jay pero mabilis siyang dinamba ng mga security guard ko na kanina ko pa sinenyasan.

Si Erica ay nangingisay na sa sahig.

“Marco… please… ayoko pang mamatay…” iyak ni Erica.

Lumuhod ako sa tabi niya. Hindi para tulungan siya, kundi para ibulong ang huling salita.

“Tumawag na ako ng ambulansya, Erica. Hindi ako mamamatay-tao katulad mo. Pero sa oras na gumaling ka, diretso ka sa kulungan. Kayo ng kabit mo. Ito ang huling gabi na makikita mo ang liwanag ng pagiging malaya.”

Dumating ang mga medic. Isinakay si Erica. Naagapan ang lason, pero nasira ang kanyang kidney at atay. Habambuhay na siyang magiging sakitin.

Nang makalabas siya ng ospital, diretso siya sa selda. Kinasuhan ko sila ng Frustrated Parricide at Conspiracy to Commit Murder. Dahil sa mga ebidensya at sa recording, wala silang lusot.

Ang kasal na dapat ay simula ng aming “Happily Ever After” ay naging katapusan ng kanilang kasamaan.

Narealize ko na tama ang Nanay ko. Minsan, ang pagmamahal ay nakakabulag. Pero buti na lang, sa huling sandali, iminulat ako ng katotohanan.

Ngayon, malaya na ako. Wasak man ang puso, buo naman ang pagkatao. At ang pinakamahalaga, buhay ako.

Ang basong may lason ay naging simbolo ng aking kaligtasan.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung nalaman niyong may balak na masama ang asawa niyo sa inyo? Mapapatawad niyo pa ba? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing babala sa lahat na maging mapagmatyag! 👇👇👇