May mga lihim na unti-unting pumapatay—hindi sa isang iglap, kundi gabi-gabi, tahimik, at halos hindi mo namamalayan.

Ako si Lianne. Tatlong taon na kaming kasal ni Victor nang magsimulang magbago ang lahat. Sa panlabas, maayos ang buhay namin. May disenteng bahay, maayos na trabaho ang asawa ko, at wala kaming malaking problema sa pera. Ngunit may isang bagay na hindi ko maipaliwanag—palagi akong pagod, hilo, at tila laging nawawala sa sarili.

Tuwing gabi, bago matulog, inaabot sa akin ni Victor ang isang baso ng tubig at dalawang tableta. “Para sa anxiety mo,” lagi niyang sinasabi. “Para makatulog ka nang mahimbing.”

Noong una, naniwala ako. Dumaan kasi ako sa stress sa trabaho at ilang buwan na rin akong hirap makatulog. Sinabi niya na nirekomenda raw iyon ng kakilala niyang doktor. Wala akong hinala. Asawa ko siya. Pinagkatiwalaan ko.

Pero habang lumilipas ang mga linggo, may mga kakaibang nangyayari. Gigising ako na may pasa sa braso. Minsan may sugat sa binti. May mga araw na parang may nawawala sa alaala ko—mga oras na hindi ko matandaan kung ano ang ginawa ko. Kapag tinatanong ko si Victor, lagi niyang sagot, “Nananaginip ka lang. Overthinking ka na naman.”

Unti-unti, napaniwala niya akong ako ang may problema.

Isang gabi, napansin kong nagbago ang dosage ng gamot. Mas marami. Mas malaki ang tableta. Nang tanungin ko siya, ngumiti lang siya at sinabing, “Mas kailangan mo ‘yan ngayon.”

Doon ako kinabahan.

Kinabukasan, lihim akong pumunta sa isang botika at ipinakita ang tableta sa pharmacist. Namutla ang mukha niya. Mahina niyang sinabi, “Ma’am, hindi ito pang-anxiety. Malakas na pampatulog ito. At delikado kung iniinom araw-araw.”

Parang gumuho ang mundo ko.

Gabi na nang umuwi ako. Inabot na naman ni Victor ang baso at mga tableta. Nanginginig ang kamay ko, pero nagawa kong ngumiti. Doon ko ginawa ang desisyong nagligtas sa buhay ko.

Nagpanggap akong lumunok.

Itinago ko ang tableta sa ilalim ng dila at uminom ng tubig. Pagkatapos, nagkunwari akong inaantok, hinintay kong makatulog siya. Ilang minuto lang ang lumipas nang bumangon siya. Tahimik. Maingat. Akala niya tulog na tulog ako.

Doon ko nakita ang hindi ko kailanman makakalimutan.

Binuksan niya ang cellphone ko. Tinignan ang mga mensahe. Kinuha ang bag ko. Binilang ang pera. Pagkatapos, binuksan niya ang drawer kung saan nakatago ang mga papeles ko—insurance, titulo, at mga dokumento.

May tinawagan siya.

“Okay na,” bulong niya. “Hindi na siya magigising mamaya. Tuloy na natin bukas.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Pinipigilan kong huminga nang malakas. Sa loob-loob ko, sigaw lang ako nang sigaw.

Hindi siya tumigil doon. Kumuha pa siya ng isa pang tableta at dinurog ito. Nilagay niya sa baso ko, balak ipainom ulit.

Doon ko alam—kung hindi ako kikilos, mamamatay ako.

Nang lumabas siya ng kwarto sandali, tumakbo ako palabas ng bahay, walang tsinelas, dala lang ang cellphone ko. Kumakatok ako sa kapitbahay, umiiyak, nanginginig, halos hindi makapagsalita.

Dinala ako sa ospital. Doon kinumpirma ng mga doktor—may mataas na antas ng pampatulog sa dugo ko. Kung tinuloy ko pa iyon ng ilang gabi, maaaring hindi na ako nagising.

Isinampa ang kaso. Lumabas ang katotohanan. May malaking insurance policy pala akong nakapangalan kay Victor. At may relasyon siya sa ibang babae na matagal na niyang pinaplano ang “aksidente” ko.

Ngayon, ligtas na ako. May trauma pa rin, may takot pa rin sa gabi. Pero buhay ako.

At araw-araw, pinapaalala ko sa sarili ko ang isang bagay: hindi lahat ng nananahimik ay payapa. At hindi lahat ng nagbibigay ng gamot ay nagmamalasakit.

Minsan, ang kaligtasan mo ay nagsisimula sa isang simpleng hinala—at lakas ng loob na magpanggap, para mabuhay.