Sa gitna ng ingay at bilis ng buhay sa Maynila, madalas nating makita ang mga kwento ng tagumpay—mga anak na nakapagtapos, mga magulang na nagbubunyi. Pero sa likod ng mga makukulay na post sa social media, may mga kwentong hindi nailalathala, mga kwentong puno ng pait at kirot. Ito ang kwento ni Tatay Isko, isang mangingisda mula sa isang malayong isla sa Bisaya, na ang tanging pangarap ay makita ang anak na si Clara na maayos ang kalagayan sa lungsod. Ang hindi niya alam, ang pag-ibig na baon niya mula sa dagat ay itatapon lamang sa pampang ng kawalang-hiyaan.

Si Tatay Isko ay hindi mayaman. Ang kanyang mga kamay ay puno ng kalyo, ang kanyang balat ay sunog ng araw, at ang kanyang mga damit ay amoy lansa at alat. Sa loob ng apat na taon, tiniis niya ang hirap ng pagpalaot sa gitna ng unos para lamang makapagpadala ng pera kay Clara, na nag-aaral sa isang prestihiyosong unibersidad sa Maynila. Para kay Tatay Isko, ang bawat huling isda na kanyang nahuhuli ay katumbas ng isang pahina ng libro o isang baon para sa kanyang anak. Wala siyang ibang hinangad kundi ang makitang nakasuot ng toga si Clara, ang unang makakapagtapos sa kanilang pamilya.

Isang araw, nagpasya ang matanda na gumawa ng isang surpresa. Gamit ang kanyang naipong barya mula sa pagtitinda ng tuyo at sariwang huli, bumili siya ng ticket sa barko patungong Maynila. Baon niya ang isang bayong na puno ng mga paboritong pagkain ni Clara mula sa probinsya—mga dried mangoes, kasoy, at ang espesyal na daing na siya mismo ang nag-asikaso. Sa kanyang isip, yayakapin siya ng anak, pasasalamatan, at ipapakita sa kanya ang paaralang naging bunga ng kanyang dugo at pawis.

Pagdating sa malaking lungsod, lito at pagod si Tatay Isko. Hindi siya sanay sa usok at matatayog na gusali. Pero gamit ang isang pirasong papel kung saan nakasulat ang address ng boarding house ni Clara, naglakad siya at nagtanong-tanong hanggang sa makarating sa tapat ng isang mamahaling coffee shop malapit sa unibersidad. Doon niya nakita ang kanyang anak. Maganda si Clara, nakasuot ng mamahaling damit, at masayang nakikipagkwentuhan sa kanyang mga kaibigan na mukhang galing sa maririwasang pamilya.

Nanginig ang tuhod ni Tatay Isko sa tuwa. Bitbit ang kanyang kupas na bayong at suot ang kanyang pinakamagandang t-shirt—na may butas pa sa balikat—lumapit siya at tinawag ang pangalan ng anak. “Clara! Anak!” sigaw niya nang may malapad na ngiti. Ngunit ang sumunod na sandali ay tila tumigil ang mundo para sa matanda. Ang ngiti ni Clara ay napalitan ng gulat, takot, at pagkatapos ay pandidiri. Tumingin ang mga kaibigan ni Clara kay Tatay Isko, mula sa kanyang madungis na tsinelas hanggang sa kanyang amoy-dagat na katawan.

“Clara, sino siya? Tatay mo?” tanong ng isa sa mga kaibigan nito habang nagtatakip ng ilong.

Huminga nang malalim si Clara, tumingin sa kanyang mga kaibigan, at malamig na sumagot, “Hindi ko siya kilala. Siguro isa lang siyang pulubi o mangingisda na nanghihingi ng limos.” Tumingin siya nang diretso sa kanyang ama at sinabing, “Manong, umalis na kayo rito. Nakakaabala kayo sa amin.”

Hindi makapaniwala si Tatay Isko. Ang batang binuhat niya sa kanyang mga balikat noong maliit pa ito, ang batang hinalikan niya sa noo bago ito lumuwas, ay itinatatwa siya ngayon. Sinubukan pa niyang iabot ang bayong. “Anak, ako ito… si Tatay. Dinalhan kita ng paborito mong daing.” Pero itinaboy siya ni Clara at tinawag ang security guard ng coffee shop para paalisin ang matanda. Sa harap ng maraming tao, kinaladkad si Tatay Isko palabas habang ang kanyang anak ay nanatiling nakaupo, tila walang pakialam sa luhang dumadaloy sa mukha ng kanyang ama.

Naupo si Tatay Isko sa isang gilid ng kalsada, yakap ang kanyang bayong na ngayon ay punit na dahil sa pagkakahila ng guard. Doon niya napagtanto na ang Maynila ay hindi lamang malayo sa distansya, kundi malayo na rin sa puso ng kanyang anak. Ang edukasyong pinagpaguran niyang tustusan ay nagturo kay Clara kung paano maging matalino, pero nakalimutan nitong ituro kung paano maging tao. Ang perang ipinapadala niya buwan-buwan ay hindi lamang pambayad sa matrikula, kundi tila naging pambayad na rin para burahin ang kanyang pagkatao sa buhay ni Clara.

Sa kabila ng sakit, wala ni isang masamang salita ang lumabas sa bibig ni Tatay Isko para sa anak. Sa kanyang puso, nanaig pa rin ang pagiging ama. Inisip na lamang niya na baka kailangan iyon ni Clara para hindi ito mapahiya sa kanyang mga bagong kaibigan. Ngunit ang sugat sa kanyang damdamin ay hindi basta-basta maghihilom. Ang dagat na kanyang kinasanayan ay malalim, pero mas malalim ang bangin na namuuan sa pagitan nilang mag-ama dahil sa maling pagpapahalaga sa katayuan sa buhay.

Kinabukasan, sumakay muli si Tatay Isko sa barko pabalik ng probinsya. Wala na ang kanyang bayong; iniwan niya ito sa basurahan malapit sa coffee shop kung saan siya itinakwil. Baon niya ang masakit na katotohanan na ang pangarap niyang buhay para sa anak ay naging dahilan para mawala ang anak sa kanya. Habang papalayo ang barko sa pier ng Maynila, tumingin siya sa malawak na karagatan. Mas pipiliin pa niyang harapin ang pinakamalakas na bagyo sa laot kaysa ang malamig na tingin ng sarili niyang dugo’t laman.

Ang kwentong ito ay isang paalala sa lahat ng mga anak na nasa malalayong lugar. Ang tagumpay ay walang saysay kung ito ay nakatuntong sa pagtalikod sa mga taong nagbigay sa atin ng pagkakataong mangarap. Ang amoy ng lansa, ang kalyo sa kamay, at ang sunog na balat ng ating mga magulang ay hindi dapat ikahiya, kundi dapat ituring na mga medalya ng kanilang pagsasakripisyo. Dahil sa dulo ng araw, kapag tinalikuran tayo ng mundo at ng ating mga “marangyang” kaibigan, ang mangingisdang amang ikinahiya natin ang tanging tao na handang lumusong sa kahit anong lalim para lamang tayo ay isalba.