Sa isang tahimik na barangay sa Cagayan de Oro City, isang karumal-dumal na insidente ang gumimbal sa mga residente at naging usap-usapan sa social media. Ang dapat sana ay masayang paghahanda para sa Pasko ng pamilya Ramayat ay nauwi sa isang bangungot na hindi kailanman malilimutan ng kanilang tatlong maliliit na anak. Ang biktima, na kinilalang si Graceln, isang masipag na ina at breadwinner ng pamilya, ay natagpuang wala nang buhay at naliligo sa sariling dugo sa isang madamong bahagi ng bakanteng lote. Ngunit ang mas nakakagulat sa kwentong ito ay hindi lamang ang sinapit ng biktima, kundi ang kahina-hinalang ikinilos ng taong pinakamalapit sa kanya—ang kanyang sariling asawa.

Noong umaga ng nadiskubre ang krimen, isang eksena ang tumatak sa isipan ng mga nakasaksi. Dumating ang mister na si John Lloyd sa lugar kung saan nakahandusay ang kanyang asawa. Sa isang video na kumalat online, makikita siyang humahagulgol, yakap-yakap ang kanilang mga anak, at tila hindi matanggap ang sinapit ng kabiyak. Sa unang tingin, aakalain mong isa siyang amang labis na nagdadalamhati. Ang kanyang mga luha at hiyaw ay tila sigaw ng isang pusong nawasak. Subalit, sa mata ng mga matatalas na imbestigador at ilang nakapansin, mayroong “kakaiba” sa kanyang ipinapakitang emosyon. Tila hilaw, tila pilit, at tila isang palabas lamang.

Habang nagsasagawa ng masusing imbestigasyon ang mga otoridad, unti-unting nabuo ang mga piraso ng puzzle. Napansin ng mga pulis na ang pag-iyak ng mister ay tila hindi tugma sa bigat ng pangyayari. Mas lalo pang lumakas ang hinala nang makita ang mga galos sa kanyang katawan at ang isang napaka-importanteng ebidensya na naiwan sa crime scene: isang piraso ng itim na tsinelas. Ang tsinelas na ito, na naiwan sa pagmamadali ng salarin, ay tumugma sa sukat ng paa ng mister. Ito ang naging mitsa upang gumuho ang kanyang depensa at lumabas ang katotohanan sa likod ng kanyang “best actor” performance sa harap ng bangkay ng kanyang asawa.

Sa ilalim ng matinding interogasyon, bumigay si John Lloyd at inamin ang krimen. Ang lalakeng nangako ng pagmamahal at proteksyon sa harap ng altar ay siya palang tatapos sa buhay ni Graceln. Ayon sa kanyang salaysay, nag-ugat ang lahat sa isang pagtatalo habang naglalakad sila papuntang bayan. Ang selos, na pinalala umano ng hinalang paggamit ng ipinagbabawal na gamot, ay nagtulak sa kanya upang gawin ang hindi maatim ng sikmura. Sa gitna ng dilim at galit, sinaktan niya ang asawa gamit ang isang patalim hanggang sa ito ay bawian ng buhay. Pagkatapos, naglakad siya pauwi, nagpalit ng damit, at nagpanggap na walang alam nang ibalita sa kanya ang “pagkatagpo” sa katawan ng asawa.

Ang rebelasyon na ito ay labis na ikinasakit ng pamilya ng biktima. Ayon sa kapatid ni Graceln, matagal na silang may kutob sa masamang epekto ng bisyo ng suspek. Dati raw ay maayos at mabait si John Lloyd, ngunit nagbago ito nang malulong sa masamang bisyo. Naging madalas ang kanilang pag-aaway, at may mga pagkakataong umuuwi si Graceln na may mga pasa. Sa kabila ng payo ng pamilya na hiwalayan na ang asawa, pinili ni Graceln na manatili para sa kanilang mga anak—isang desisyon na sa kasamaang palad ay naging sanhi ng kanyang maagang pagpanaw. Ang mga matatamis na larawan sa Facebook ay nagkubli lamang pala ng isang mapait at delikadong reyalidad sa loob ng kanilang tahanan.

Ang kasong ito ay nagsisilbing isang malakas na babala sa lipunan. Ipinapakita nito kung paano kayang sirain ng selos at iligal na droga ang katinuan ng isang tao, at kung paano ang isang “buo” na pamilya ay pwedeng gumuho sa isang iglap. Ang mga bata, na ngayo’y ulila na sa ina at may amang makukulong ng mahabang panahon, ang higit na kawawa sa trahedyang ito. Sila ang mga inosenteng biktima na magdadala ng trauma ng pangyayaring ito habangbuhay. Ang pagpapanggap ng suspek sa crime scene ay nagpapakita lamang ng desperasyon ng isang taong kinain na ng sistema ng kanyang sariling kasamaan.

Sa huli, hustisya ang sigaw ng pamilya at ng buong komunidad para kay Graceln. Ang pagsasampa ng kasong Parricide laban sa suspek ay unang hakbang pa lamang. Nawa’y magsilbing aral ang kwentong ito sa lahat ng mag-asawa at pamilya. Huwag balewalain ang mga “red flags” sa relasyon, lalo na kung may kasamang bisyo at karahasan. Ang kaligtasan ng bawat isa ay dapat laging unahin. Ang pag-ibig ay hindi dapat nakakasakit, at lalong hindi ito dapat pumapatay. Ang alaala ni Graceln ay mananatiling paalala na sa likod ng mga ngiti sa social media, may mga kwentong kailangan nating bantayan at tulungang iligtas bago pa mahuli ang lahat.