Madilim ang langit at tila nagbabadya ang isang malakas na bagyo sa probinsya ng Laguna nang araw na iyon. Ito ang araw ng libing ni Stella, isang 30-anyos na ginang na bigla na lamang binawian ng buhay dahil daw sa “bangungot” o cardiac arrest habang natutulog. Ang kanyang asawang si Gary ay makikita sa unahan ng prusisyon, naka-itim na barong, at panay ang punas ng luha. Sa paningin ng mga kapitbahay, si Gary ay isang ulirang asawa na labis na nagdadalamhati. Ngunit sa likod ng kanyang maitim na salamin, nakatago ang isang matinding pagkainip. Gusto na niyang matapos ang libing. Gusto na niyang makuha ang 10 Million Pesos na life insurance ni Stella na siya ang sole beneficiary.

Si Stella ay isang mabait na tao. Mahilig siya sa hayop at kalikasan. Sa likod ng kanilang bahay, madalas siyang nagpapakain ng mga ligaw na pusa at ibon. May isang partikular na uwak na laging dumadalaw sa kanya. Pinangalanan niya itong “Blacky.” Kahit na sinasabi ng matatanda na malas ang uwak, pinapakain pa rin ito ni Stella ng tinapay at prutas. “Wala namang masamang hayop, basta pinapakitaan mo ng kabutihan,” lagi niyang sinasabi. Si Gary naman ay galit na galit sa ibon. Ilang beses na niyang binato ito at tinangkaang barilin ng airgun, pero laging nakaka-ilag si Blacky.

Noong gabing namatay si Stella, nagkaroon sila ng mainit na pagtatalo ni Gary. Nalaman kasi ni Stella na may ibang babae si Gary at ginagastos nito ang ipon nila sa sugal. Banta ni Stella, hihiwalayan niya ito at tatanggalan ng karapatan sa mga ari-arian. Kinabukasan, natagpuan na lang siyang malamig na bangkay. Ang sabi ni Gary sa mga pulis at doktor, inatake ito sa puso. Dahil walang nakitang sugat at kilala silang “masayang pamilya,” hindi na nagduda ang mga otoridad at hindi na isinailalim sa autopsy ang bangkay dahil na rin sa pakiusap ni Gary na “huwag nang babuyin” ang katawan ng asawa.

Habang naglalakad ang prusisyon papunta sa sementeryo, lalong lumakas ang hangin. Ang mga puno ay yumuyuko at ang mga dahon ay nagliliparan. Biglang may narinig silang malakas na “WAK! WAK! WAK!” Mula sa maitim na ulap, bumulusok ang isang malaking uwak. Ito ay si Blacky. Pero hindi ito basta lumipad lang. Dumapo ito nang mariin sa ibabaw ng kabaong ni Stella, sa tapat mismo ng salamin kung saan nakasilip ang mukha nito.

Napatigil ang karo ng patay. Nagsigawan ang mga tao. “Malas ‘yan! Itaboy niyo!” sigaw ng isang matanda. Kumuha ng payong si Gary. “Punyeta! Layas! Pati ba naman sa libing ng asawa ko nanggugulo ka?!” sigaw ni Gary na may halong takot at galit. Hinampas niya ang uwak, pero mabilis itong lumipad at bumalik ulit sa kabaong. Sa pagkakataong ito, tinuka ni Blacky ang kamay ni Gary nang subukan niyang hawakan ang kabaong. “Aray!” daing ni Gary habang dumudugo ang kamay.

Nanlisik ang mga mata ng uwak. Tila ba sinasabi nito na, “Hindi niyo siya pwedeng ilibing.” Naging agresibo ang ibon. Kinakalmot nito ang salamin ng kabaong na parang gustong basagin. Ang mga tao ay natakot na. “Baka may gustong sabihin ang patay!” bulong ng mga usisero.

Sa inis ni Gary, inutusan niya ang mga kargador. “Bilisan niyo! Buhatin niyo na ‘yan papunta sa hukay! Huwag niyong pansinin ang pesteng ibon na ‘yan!” Binuhat ng apat na lalaki ang kabaong. Pero habang naglalakad sila, muling sumalakay si Blacky. Lumipad ito nang paikot-ikot sa ulo ng mga kargador, tinutuka ang kanilang mga tenga at mata. Dahil sa gulat at sakit, nawalan ng balanse ang isang kargador sa unahan.

“Bitaw! Bitaw!” sigaw ng isa.

Dahil sa ulan at putik, nadulas ang mga kargador.

“BLAG!”

Bumagsak ang kabaong sa sementadong daan ng sementeryo. Napakalakas ng lagapak. Nabasag ang salamin sa mukha ng kabaong. Tumilapon ang takip.

Natahimik ang lahat. Nakatingin sila sa kabaong na ngayon ay nakabukas na. Si Gary ay namutla. “Anong ginawa niyo?! Ayusin niyo ‘yan! Ilibing na natin agad!” sigaw niya, na parang takot na takot na may makakita.

Lalapit sana ang mga kargador para ibalik ang takip nang biglang…

Gumazlaw ang kamay ni Stella.

Napasinghap ang lahat. “Gumagalaw! Gumagalaw ang patay!” tili ng isang babae.

Dahan-dahang iminulat ni Stella ang kanyang mga mata. Humugot siya ng malalim na hininga, parang galing sa mahabang pagkakalenod. “Ahhh…” ungol niya.

Hindi siya patay.

Siya ay nasa ilalim ng “Catalepsy” o pansamantalang pagkawala ng malay at pagbagal ng tibok ng puso dahil sa isang matapang na sedative.

“Stella?!” gulat na sigaw ng kanyang kapatid na si Myrna na nasa libing. Mabilis itong lumapit at tinulungan ang kapatid na umupo sa loob ng kabaong. “Buhay ka! Diyos ko, buhay ka!”

Si Gary ay parang binuhusan ng malamig na tubig. Nanginginig ang kanyang tuhod. Aatras sana siya para tumakas, pero hinarangan siya ng mga tao at ng mga pulis na nagbabantay sa trapiko ng libing.

Tumingin si Stella sa paligid. Hilong-hilo pa siya, pero nang makita niya si Gary, biglang bumalik ang lahat ng alaala niya bago siya nawalan ng malay.

Itinuro niya si Gary.

“Siya…” garalgal na sabi ni Stella. “Siya ang nagpainom sa akin… ng lason…”

Nagkagulo ang mga tao. Hinawakan ng mga pulis si Gary. “Sir, huwag kayong aalis. Kailangan naming imbestigahan ito.”

“Hindi! Hindi totoo ‘yan! Patay na siya! Bangungot lang ‘yan! Multo ‘yan!” sigaw ni Gary na parang nasisiraan na ng bait.

Isinugod si Stella sa ospital. Doon, nakumpirma ng mga doktor na may mataas na dosage ng Tetrodotoxin sa kanyang dugo—isang lason na nakukuha sa puffer fish na pwedeng magdulot ng paralysis at magmukhang patay ang biktima, pero nananatiling gising ang diwa nito. Kung nailibing si Stella, magigising siya sa ilalim ng lupa at mamamatay sa suffocation. Iyon ang plano ni Gary. Ang ilibing siya nang buhay para walang ebidensya ng pagpatay.

Pero dahil sa uwak—dahil kay Blacky—naantala ang libing. Ang pagbagsak ng kabaong ang nagbigay ng “shock” sa katawan ni Stella para bumilis muli ang tibok ng puso niya at magising ang kanyang diwa mula sa epekto ng lason.

Nang gumaling si Stella, ikinuwento niya ang lahat. Noong gabing nag-away sila, nagtimpla ng gatas si Gary para sa kanya bilang “peace offering.” Pagkainom niya, namanhid ang katawan niya. Naririnig niya ang lahat—ang pagtawag ni Gary sa punerarya, ang pag-iyak nito na kunwari ay malungkot, at ang paglalagay sa kanya sa kabaong. Gusto niyang sumigaw, pero hindi niya magalaw ang katawan niya. Ang tanging nagawa niya ay magdasal.

At dininig ang dasal niya sa pamamagitan ng ibon na pinakain at minahal niya.

Nakulong si Gary habambuhay dahil sa Frustrated Parricide. Wala siyang nakuha ni singkong duling.

Si Stella naman ay bumalik sa kanyang bahay. Kasama niya si Blacky, ang uwak na naging anghel dela gwardya niya. Mula noon, hindi na umalis ang uwak sa tabi niya.

Ang kwentong ito ay patunay na ang kabutihan, kahit sa pinakamaliit na nilalang, ay hindi kailanman nasasayang. Ang hayop na tinatawag nilang “malas” ay siya palang magliligtas sa kanya. At ang taong pinagkatiwalaan niya ng buhay, ay siya palang magdadala sa kanya sa hukay.

Minsan, ang hustisya ay dumarating sa mga paraang hindi natin inaasahan. Minsan, ito ay may pakpak at itim na balahibo.

Kayo mga ka-Sawi, naniniwala ba kayo na ang mga hayop ay may pakiramdam at kakayahang magligtas ng tao? Anong gagawin niyo kung kayo ang nasa posisyon ni Stella na gising habang nasa loob ng kabaong? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para sa mga animal lovers at naniniwala sa himala! 👇👇👇