Ang Pasko sa Pilipinas ay kilala bilang pinakamasaya at pinakahihintay na panahon ng taon. Ito ang oras kung saan ang mga pamilya ay nagbubuklod, ang mga magkakaibigan ay nagpapalitan ng regalo, at ang diwa ng pagmamahalan ay damang-dama sa bawat sulok ng bansa. Subalit, sa kabila ng makukulay na parol at masasayang awitin, may mga kwentong pilit sumisiksik sa dilim—mga kwentong nagpapaalala sa atin na ang kasamaan ay walang pinipiling panahon, at minsan, ito ay nagmumula pa sa mga taong labis nating pinagkakatiwalaan. Isang nakapanlulumong pangyayari ang yumanig sa damdamin ng marami nang ibahagi ang kwento ng isang misis na ang inakala niyang masayang pagbisita sa kanyang kumare ay nauwi sa isang bangungot na tumapos sa kanyang mga pangarap at nag-iwan ng malalim na sugat sa kanyang pamilya.

Ang relasyon ng mag-“kumare” sa kulturang Pilipino ay itinuturing na sagrado. Ito ay higit pa sa pagiging magkaibigan; ito ay pagiging magkapamilya. Sila ang kasama sa mga handaan, karamay sa mga problema, at kadalasang takbuhan sa oras ng pangangailangan. Ganito ang turingan ng biktimang misis at ng kanyang kumare. Ilang taon na silang magkakilala, halos magkapalitan na ng mukha sa dalas ng kanilang pagsasama. Walang sinuman sa kanilang komunidad ang mag-aakala na ang pagkakaibigang binuo ng panahon ay siya ring magiging mitsa ng isang karumal-dumal na krimen. Sa mata ng biktima, ang kanyang kumare ay isang kapatid na mapagkakatiwalaan ng buhay, ngunit lingid sa kanyang kaalaman, may tinatagong inggit at masamang balak pala itong matagal nang nagkukubli sa likod ng mga ngiti at yakap.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng anyaya ngayong panahon ng Kapaskuhan. Karaniwan na ang magkumare ay nagkikita bago mag-Pasko para magpalitan ng regalo o di kaya ay magkwentuhan tungkol sa mga plano para sa Noche Buena. Ang biktima, na kilala sa pagiging maawain at galante, ay hindi nagdalawang-isip na puntahan ang kanyang kumare. Dala niya ang tiwala at marahil ay ilang materyal na bagay o pera na pinag-interesan ng suspek. Walang kamalay-malay ang ginang na ang pagpasok niya sa tahanan ng kanyang kaibigan ay ang huling beses na masisilayan siya ng kanyang pamilya nang buhay at masigla. Ang inaasahang masayang kwentuhan ay napalitan ng isang madilim na plano na isinagawa dahil lamang sa tawag ng pangangailangan at kasakiman.

Sa mga ulat at kwentong umiikot sa ganitong mga trahedya, madalas na ang nagiging ugat ay pera o alahas. Sinasabing ang kumare ay naengganyo sa mga gamit o dalang salapi ng biktima. Sa isang iglap, ang pagiging ninang at kaibigan ay nalimutan. Ang tao na dapat ay poprotekta sa kanya ay siya pang naging verdugo. Napakasakit isipin na habang ang biktima ay panatag ang loob, ang utak ng kanyang kumare ay puno na ng maitim na balak. Ang mga detalye ng pangyayari ay sadyang nakakapanlumo, kung saan ang biktima ay walang kalaban-laban sa loob ng pamamahay na inakala niyang ligtas para sa kanya. Ang pagtataksil na ito ay hindi lamang pagnanakaw ng gamit, kundi pagnanakaw ng buhay ng isang ina, asawa, at kaibigan.

Nang hindi na makauwi ang misis, nagsimula ang pag-aalala ng kanyang pamilya. Ang mga oras ay naging araw, at ang kaba ay naging takot. Nagsimula ang paghahanap. Ang nakakakilabot sa kwentong ito ay ang pagpapanggap ng kumare. Siya pa umano ang isa sa mga nagpapakita ng pag-aalala, nagtatanong kung nasaan na ang biktima, at nakikisimpatiya sa pamilya. Ito ang klase ng panlilinlang na nagpapakita ng kawalan ng konsensya. Nagawa niyang humarap sa asawa at mga anak ng biktima habang alam niya ang totoong sinapit nito. Subalit, gaya ng kasabihan, walang lihim na hindi nabubunyag. Ang mga ebidensya, gaano man subukang pagtakpan, ay unti-unting lumutang na nagtuturo sa kanya bilang pangunahing suspek.

Ang pagkakadiskubre sa krimen ay nagdulot ng matinding poot at pighati sa buong komunidad. Hindi makapaniwala ang mga nakakakilala sa kanila na aabot sa ganoong karahasan ang isang simpleng inggit. Ang motibo, na kadalasan ay umiikot sa utang o pagnanasa sa pera, ay napakababaw na dahilan para kitlin ang buhay ng isang taong naging mabuti sa iyo. Ipinapakita nito kung paano nilalamon ng kasamaan ang puso ng isang tao kapag nagpadala sa tukso ng materyal na bagay. Ang Pasko na dapat sana ay puno ng tawanan ay napalitan ng iyakan at paghingi ng hustisya. Ang mga regalo na dapat sanang bubuksan ay nanatiling nakabalot, habang ang pamilya ng biktima ay naghahanda na sa isang napakalungkot na pagpapalamay.

Ang pangyayaring ito ay nagsisilbing isang malaking aral at babala sa bawat isa. Hindi masama ang magtiwala, ngunit sa panahon ngayon, kailangan nating maging mapanuri kahit sa mga taong malapit sa atin. Ang inggit ay isang tahimik na kaaway na maaring tumubo sa puso ng sinuman, kahit na ng iyong “kumare.” Ipinapaalala ng trahedyang ito na dapat tayong maging maingat sa pagbabahagi ng ating mga yaman o tagumpay, dahil hindi lahat ng pumapalakpak sa iyo ay totoong masaya para sa iyo. Ang iba ay naghihintay lang ng pagkakataon para hilahin ka pababa o, sa kasamaang palad, ay gawan ka ng masama.

Sa huli, ang sigaw ng pamilya at ng publiko ay hustisya para sa misis na naging biktima ng karahasan at pagtataksil. Ang kanyang pagkawala ay nag-iwan ng puwang na kailanman ay hindi na mapupunan, lalo na para sa kanyang mga anak na magdiriwang ng Pasko na wala ang kanilang ina. Ang kwento ng kanyang sinapit sa kamay ng kanyang kumare ay mananatiling isang masakit na paalala na sa mundong ito, ang tunay na demonyo ay hindi laging may sungay at buntot; minsan, ito ay ang taong nakangiti sa iyo, niyayakap ka, at tinatawag kang “mare.” Harinawa ay makamit ng biktima ang kapayapaang ipinagkait sa kanya, at pagbayaran ng may sala ang kanyang ginawang kalupitan sa ilalim ng batas ng tao at ng Diyos.