Sa bayan ng Concepcion, Tarlac, ang tahanan nina Mariel at Leo Reyes ay larawan ng isang tipikal na pamilyang Pilipino na umaasa sa sakripisyo ng isang Overseas Filipino Worker (OFW). Si Leo, isang engine crew sa international cargo ship, ay siyam na buwan nang wala sa bansa. Para kay Mariel at sa kanilang dalawang anak, ang bawat padala o remittance ay hindi lang pera kundi patunay ng pagmamahal at pagsusumikap ng haligi ng tahanan. Ngunit sa likod ng mga ngiti at pananabik sa kanyang pagbabalik, may namumuong bagyo na higit pa sa mga unos na nararanasan ni Leo sa Pacific Ocean.

Ang inaasahang masayang “homecoming” ay nauwi sa isang bangungot na gumimbal sa buong komunidad. Imbis na yakap at pasalubong, isang malamig na bangkay at isang nasirang pamilya ang naiwan. Ang kasong ito ay nagbukas ng mga mata sa realidad ng mental health, financial pressure, at ang matinding epekto ng long-distance relationship sa mga pamilyang OFW.

Bago pa man makauwi si Leo, ramdam na ni Mariel ang pagbabago. Ang kanilang mga tawagan ay naging transaksyonal—puro pera, deposito, at resibo ang usapan. Nawala ang “kumusta ka?” at napalitan ng “nasaan ang pera?”. Ayon sa mga imbestigasyon, si Leo ay dumaranas ng matinding pressure sa trabaho at isolation sa barko. Dagdag pa rito ang inggit sa mga kasamahan na may “extra income” at ang kanyang sariling maling desisyon sa pananalapi. Nagsimula siyang magtago ng pera, kumuha ng cash advance na hindi idinedeklara, at nababaon sa utang sa mga loan shark. Ang kanyang paranoya ay lumala; iniisip niyang niloloko siya ng asawa at winawaldas ang kanyang pinaghirapan, gayong si Mariel ay nagtitipid para sa kanilang kinabukasan.

Nang dumating si Leo sa Pilipinas, hindi saya ang dala niya kundi hinala. Ang bawat kilos ni Mariel ay binibigyan niya ng malisya. Ang simpleng pagbili ng gamit sa bahay o ang laman ng refrigerator ay nagiging isyu. Ang kanyang pride bilang “provider” ay natapakan dahil sa katotohanang wala siyang naiuwing ipon at baon siya sa utang. Ang kanyang insecurities ay naging galit na ibinunton niya sa asawang walang alam sa kanyang tunay na sitwasyon.

Ang trahedya ay naganap dalawang araw matapos ang kanyang pag-uwi. Isang pagtatalo tungkol sa nawawalang pera sa ATM—na ginamit naman pala ni Mariel para sa tuition ng mga bata—ang naging mitsa. Nang hingin ni Leo ang cellphone ni Mariel dahil sa hinalang may kausap itong iba, at nang sumbatam siya ni Mariel na “bumalik ka na lang sa barko,” doon nagdilim ang kanyang paningin. Sa kanyang isip, ang pahayag na iyon ay kumpirmasyon ng kanyang pagiging “failure.” Sa isang iglap, ang engine crew na sanay magkumpuni ng makina ay naging verdugo ng sariling asawa.

Sinubukan ni Leo na pagmukhaing “robbery” o akyat-bahay ang krimen. Sinira niya ang bintana, itinago ang ginamit na bakal, at lumabas ng bahay upang gumawa ng alibi. Pinalabas niyang umalis siya ng alas-kwatro ng madaling araw para mag-asikaso ng papeles. Ngunit ang kanyang kilos ay nagtraydor sa kanya. Nang matagpuan ang katawan ni Mariel, napansin ng mga pulis na masyadong kalmado si Leo. Hindi siya lumapit sa asawa, hindi siya umiyak, at tila “rehearsed” ang kanyang mga sagot. Walang nawawalang gamit, at ang “forced entry” ay halatang gawa-gawa lang.

Ang masusing imbestigasyon ni Captain Gomez at ng kanyang team ang tuluyang nagdiin kay Leo. Ang data mula sa cellphone tower ay nagpakita na hindi siya umalis ng bahay noong oras ng krimen. Ang forensics ay nakakita ng trace ng motor oil sa kanyang sapatos at, ang pinakamatibay na ebidensya, ang “blood spatter” o talsik ng dugo ng biktima sa kanyang relo. Sa harap ng mga patunay na ito, gumuho ang depensa ni Leo at inamin ang karumal-dumal na krimen.

Sa korte, hinatulan si Leonardo Reyes ng Reclusion Perpetua o habambuhay na pagkakabilanggo para sa kasong Parricide. Ang kanyang pangarap na maging “boss” ng tahanan ay nauwi sa pagiging bilanggo. Ngunit ang tunay na biktima dito ay ang kanilang mga anak na nagising na lang isang umaga na wala nang ina, at ang ama na dapat sana’y sandigan nila ay siya pa palang dahilan ng kanilang pagkaulila.

Ang kwentong ito ay nagsisilbing babala at aral. Ipinapakita nito na ang “Pacific Ocean” at ang mga bagyo sa dagat ay hindi ang pinakamatinding kalaban ng mga seaman, kundi ang “emotional breakdown” na dulot ng lungkot, pressure, at kawalan ng komunikasyon. Mahalaga ang mental health support para sa ating mga OFW. Higit sa lahat, ipinapaalala nito na ang pera ay kikitain, ngunit ang tiwala at buhay ng pamilya, kapag nasira, ay hindi na maibabalik kailanman. Huwag hayaang ang pride at pera ang pumatay sa pagmamahalan ng pamilya.