Sa loob ng mahabang panahon, tila naging normal na bahagi na ng buhay ng bawat Pilipino ang pagtaas ng presyo ng mga bilihin at ang paulit-ulit na balita tungkol sa korapsyon. Marami ang nawalan ng pag-asa, iniisip na ang sistema ay sadyang bulok at ang mga maykapangyarihan at mayayaman lamang ang patuloy na makikinabang habang ang masa ay lugmok sa kahirapan. Ang mga magsasaka ay umiiyak dahil sa mababang bilihan ng kanilang ani, habang ang mga konsyumer naman ay namimilipit sa presyo ng bigas, sibuyas, at iba pang pangunahing pangangailangan sa palengke. Subalit, sa mga nakaraang kaganapan, tila nagbago ang ihip ng hangin. Isang malakas at dumadagundong na mensahe ang ipinaabot ng kasalukuyang administrasyon—isang mensahe na nagsasabing tapos na ang panahon ng pagpapasenyoso at simula na ng tunay na pananagutan.

Ang tinutukoy na “halimaw” na pasabog na ito ay ang pagsasabatas at mahigpit na pagpapatupad ng mga bagong polisiya na naglalayong durugin ang mga tinaguriang economic saboteurs. Hindi ito simpleng babala lamang; ito ay isang deklarasyon ng giyera laban sa mga smugglers, hoarders, cartels, at mga kasabwat nilang tiwaling opisyal sa loob ng gobyerno. Ang hakbang na ito ay itinuturing na isa sa pinakamabigat at pinakamatapang na desisyon ni Pangulong Ferdinand Marcos Jr., na nagpapakita ng kanyang determinasyon na linisin ang sektor ng agrikultura at protektahan ang interes ng nakararaming Pilipino. Sa pamamagitan ng paglagda sa mga bagong batas at kautusan, tulad ng Anti-Agricultural Economic Sabotage Act, malinaw na ipinapahiwatig na ang smuggling at hoarding ay hindi na lamang simpleng krimen, kundi isang gawaing sumisira sa ekonomiya at seguridad ng bansa.

Ang esensya ng pasabog na ito ay nakatuon sa pagpapabigat ng parusa sa mga mapapatunayang nagkasala. Dati-rati, ang mga nahuhuling smuggler ay madalas na nakakalusot sa pamamagitan ng piyansa o di kaya ay “nadadaan sa usapan” dahil sa maluwag na sistema at korapsyon. Ngunit sa ilalim ng bagong direktiba, ang mga krimeng ito ay itinuturing na ngayong non-bailable offense o walang karapatang magpiyansa. Nangangahulugan ito na kapag ikaw ay nahuli at nasampahan ng kaso, mabubulok ka sa kulungan habang dinidinig ang iyong kaso. Ang parusang habambuhay na pagkakabilanggo ay naghihintay sa mga mapapatunayang guilty. Ito ang klase ng “kamay na bakal” na matagal nang hinihingi ng publiko—isang sistemang hindi kayang bayaran ng pera at hindi kayang impluwensyahan ng kapangyarihan.

Hindi lamang mga pribadong negosyante at smuggler ang target ng “halimaw” na pasabog na ito. Mas matindi ang tama nito sa mga opisyal at empleyado ng gobyerno na nagsisilbing protektor at kasabwat ng mga sindikato. Sila ang mga tinatawag na anay na sumisira sa pundasyon ng ating bayan. Alam ng lahat na hindi makakapag-operate ang malalaking smuggler kung walang “padriino” sa loob ng Bureau of Customs o Department of Agriculture. Sa bagong kautusan, ang sinumang opisyal na mapapatunayang tumulong, nagbulag-bulagan, o nakinabang sa illegal na gawain ay hindi lang tatanggalin sa serbisyo at mawawalan ng benepisyo, kundi haharap din sa mabibigat na kasong kriminal. Ito ay nagsisilbing babala sa lahat ng nasa gobyerno na umayos at gawin ng tama ang kanilang trabaho dahil may nakabantay na sa kanila.

Ang epekto ng hakbang na ito ay inaasahang mararamdaman sa bawat hapag-kainan ng pamilyang Pilipino. Ang pangunahing layunin ng pagdurog sa mga cartel ay ang pagpapababa ng presyo ng mga bilihin. Kapag nawala ang mga hoarders na nagtatago ng suplay para artipisyal na pataasin ang presyo, magiging stable ang suplay sa merkado at babalik sa normal ang presyo ng bigas, gulay, at karne. Ito ay direktang sagot sa hinaing ng mga nanay na hirap na hirap nang pagkasyahin ang budget sa araw-araw. Bukod dito, ang mga lokal na magsasaka ay mabibigyan ng proteksyon at tamang presyo para sa kanilang mga produkto dahil hindi na sila makikipagkompetensya sa mga murang smuggled goods na pumapatay sa lokal na industriya.

Makikita rin sa mga kaganapang ito ang political will ng Pangulo na harapin ang mga malalaking interes. Hindi biro ang banggain ang mga bilyonaryong sindikato na may malalawak na impluwensya. Nangangailangan ito ng tapang at paninindigan. Ang pagbansag sa smuggling bilang “economic sabotage” ay pagkilala na ang gawaing ito ay katumbas ng pagtataksil sa bayan. Ninanakawan nito ang gobyerno ng buwis na dapat sana ay napupunta sa mga proyekto para sa mahihirap, at higit sa lahat, ninanakawan nito ng kinabukasan ang mga susunod na henerasyon. Ang bawat kilong bigas na ipinupuslit ay sampal sa mukha ng bawat Pilipinong nagtatrabaho ng marangal.

Sa kabilang banda, ang publiko ay inaasahan ding maging mapagmatyag at makipagtulungan sa pamahalaan. Ang tagumpay ng laban na ito ay hindi lamang nakasalalay sa pirma ng Pangulo o sa aksyon ng mga pulis, kundi pati na rin sa pakikialam ng mamamayan. Ang pagre-report ng mga kahina-hinalang aktibidad, warehouse, o opisyal ay malaking tulong upang tuluyang matigil ang mga iligal na gawain. Ang laban sa korapsyon ay laban ng bawat isa. Ang “halimaw” na pasabog na ito ay simula pa lamang ng malawakang paglilinis, at kailangan ng suporta ng taumbayan upang masigurong magtutuloy-tuloy ang pagbabago.

Isa rin sa mga positibong aspeto ng paghihigpit na ito ay ang pagbabalik ng tiwala ng mga investors at negosyante sa sistema ng Pilipinas. Kapag nakita ng mundo na seryoso ang bansa sa pagsugpo sa smuggling at korapsyon, mas gaganahan silang magnegosyo dito nang patas. Ito ay magbubukas ng mas maraming trabaho at oportunidad para sa mga Pilipino. Ang isang ekonomiyang malinis at may level playing field ay susi sa tunay na pag-unlad. Kaya naman, ang hakbang na ito ay hindi lang solusyon sa problema ngayon, kundi pundasyon para sa mas masaganang bukas.

Sa mga nagdaang taon, nasanay tayo sa mga pangakong napapako at mga imbestigasyong walang kinahihinatnan. Ngunit sa pagkakataong ito, tila iba ang timpla ng aksyon. Ramdam ang diin at bigat ng bawat salita at kautusan. Ang pagkakasa ng batas na direktang tumutukoy sa mga smugglers bilang economic saboteurs ay isang “game changer.” Wala nang pasikot-sikot. Kung ikaw ay nandaraya, ikaw ay kalaban ng estado. Ang ganitong klaseng paninindigan ang kailangan natin upang makaahon sa lusak ng kahirapan na dulot ng kasakiman ng iilan.

Ang mga susunod na araw at buwan ay magiging kritikal. Makikita natin kung paano ipapatupad ng mga ahensya ang batas at kung sino-sino ang mga unang “sampol” na mahuhuli at mapaparusahan. Inaasahan na marami ang magpupumiglas, marami ang gagamit ng koneksyon, at marami ang tatakbo sa mga abogado. Ngunit kung mananatiling matatag ang gobyerno sa direksyong ito, walang duda na magtatagumpay ang katotohanan. Ang bawat Pilipino ay naghihintay at umaasa na sa wakas, makakamit na natin ang hustisya laban sa mga nagnanakaw ng ating yaman.

Bilang pagtatapos, ang “halimaw” na pasabog ni PBBM ay simbolo ng pag-asa. Ito ay paalala na may gobyernong handang lumaban para sa kapakanan ng mahihirap. Hindi man madali ang daan tungo sa pagbabago, ang mahalaga ay nasimulan na ang hakbang para linisin ang kalat ng nakaraan. Ang hamon ngayon sa bawat Pilipino ay suportahan ang mga tamang polisiya at huwag magpaloko sa mga fake news at paninira ng mga taong natatamaan sa kampanyang ito. Ang tagumpay ng administrasyon laban sa korapsyon ay tagumpay ng bawat pamilyang Pilipino na nangangarap ng maginhawang buhay. Panahon na upang magkaisa at bantayan ang ating karapatan para sa isang maunlad at tapat na Pilipinas.