Matingkad ang sikat ng araw na tumatagos sa mga stained glass ng makasaysayang Katedral ng San Sebastian. Ang buong simbahan ay puno ng mamahaling bulaklak—mga puting rosas at lily na inangkat pa mula sa ibang bansa. Ang amoy ng insenso ay humahalo sa amoy ng mamahaling pabango ng mga bisita. Ito ang tinaguriang “Wedding of the Year.” Ang ikakasal? Si Marco delos Reyes, ang tagapagmana ng pinakamalaking shipping lines sa bansa, at si Elena, isang simpleng guro sa pampublikong paaralan na nabighani daw ang puso ng bilyonaryo.

Para sa mga nanonood, isa itong kwento ng pag-asa. Si Elena ang patunay na totoo ang fairy tale. Mula sa hirap, magiging donya na siya. Nakasuot siya ng isang gown na nagkakahalaga ng kalahating milyon, puno ng Swarovski crystals, at may belo na abot hanggang sa pintuan ng simbahan. Ngunit sa likod ng magarang bestida at makapal na make-up, may kakaibang bigat sa hangin.

Si Father Gabriel, ang paring magkakasal, ay pitumpung taong gulang na. Ilang libong kasal na ang kanyang pinangunahan. Kabisado na niya ang kislap sa mata ng mga taong tunay na nagmamahal. At kabisado rin niya ang mata ng mga taong napipilitan lang. Pero sa araw na ito, iba ang nakikita niya kay Elena.

Nang bumukas ang malaking pinto ng simbahan, tumugtog ang orkestra. Naglakad si Elena. Mabagal. Masyadong mabagal. Ang mga bisita ay nagbubulungan, “Naiiyak siguro sa tuwa ang bride.” “Napakaswerte niya.” Pero mula sa altar, kitang-kita ni Father Gabriel ang mukha ni Elena. Hindi ito luha ng tuwa. Ang kanyang mga mata ay tila walang buhay—walang emosyon, nakatitig lang sa kawalan, para siyang isang manika na de-susi na pilit pinaglalakad papunta sa kanyang kamatayan.

Sa unahan, naghihintay si Marco. Gwapo, matikas, naka-puting tuxedo. Nakangiti siya, pero ang ngiti niya ay hindi umaabot sa kanyang mga mata. Mayabang ang kanyang tindig. Nang makarating si Elena sa altar, kinuha ni Marco ang kamay nito. Napansin ni Father Gabriel na napapangiwi si Elena sa tuwing hihigpitan ni Marco ang hawak.

Nagsimula ang misa. Tahimik ang lahat. Pero habang papalapit sa palitan ng sumpaan o “vows,” lalong nagiging balisa si Father Gabriel. Bilang pari, may “spiritual instinct” siya. Nararamdaman niya kapag may mali. At sa kasalang ito, parang may demonyong nakatago sa bawat sulok.

“Marco, tinatanggap mo ba si Elena bilang iyong makaisang-dibdib?” tanong ng pari.

“Opo, Father. Tinatanggap na tinatanggap,” sagot ni Marco nang mabilis at madiin, sabay pisil sa kamay ni Elena. Napangiwi ulit ang babae.

“At ikaw, Elena…” Bumaling si Father Gabriel sa bride. “Tinatanggap mo ba si Marco…”

Hindi makasagot si Elena. Nanginginig ang kanyang buong katawan. Ang belo niya ay bahagyang umangat dahil sa hangin ng electric fan, at doon, sa isang iglap na sandali, nakita ni Father Gabriel ang isang bagay sa leeg ni Elena na hindi natatakpan ng make-up.

Isang marka. Kulay ube at itim. Marka ng pagsakal.

Nanlaki ang mga mata ni Father Gabriel. Tiningnan niya ang mga kamay ni Elena na hawak ni Marco. Sa ilalim ng manipis na lace gloves, may mga bakas ng pasa sa pulso.

“Elena?” ulit ng pari. “Tinatanggap mo ba…”

Bago makasagot si Elena, yumuko si Marco at bumulong sa tenga ng babae. Ang akala ng mga tao ay isang sweet na bulong. Pero dahil sa lapit ni Father Gabriel, at dahil sa katahimikan sa altar, narinig niya ang bawat salita.

“Sumagot ka, o papatayin ko ang nanay mo at ang kapatid mong lumpo pagkatapos nito. Alam mong kaya kong gawin ‘yun.”

Nanindig ang balahibo ni Father Gabriel. Ang lamig na bumalot sa kanyang katawan ay hindi galing sa aircon, kundi galing sa purong kasamaan ng lalaking nasa harap niya. Tumingin si Elena sa pari, ang kanyang mga mata ay sumisigaw ng “Tulong! Parang awa niyo na!”

Akmang magsasalita na si Elena ng “Opo” dahil sa takot, pero ibinaba ni Father Gabriel ang mikropono at hinampas ang kanyang kamay sa altar.

“STOP! ITIGIL ANG KASAL NA ITO!”

Ang sigaw ng pari ay umalingawngaw sa buong katedral. Natahimik ang orkestra. Nagulat ang mga bisita. Ang mga magulang ni Marco na nasa unahan ay napatayo.

“Anong problema, Father?” galit na tanong ni Don Antonio, ang ama ni Marco. “Bayad na ang kasal na ito! Ituloy niyo!”

“Walang kasalang magaganap!” matigas na sabi ni Father Gabriel. Bumaba siya sa altar at pwersahang pinaghiwalay ang magkahawak na kamay nina Marco at Elena. “Bitawan mo siya!”

“Ano bang ginagawa mo?! Nababaliw ka na ba?!” sigaw ni Marco, akmang susugurin ang pari.

“Ikaw ang baliw, Marco!” ganti ni Father Gabriel. Itinaas niya ang belo ni Elena at hinawi ang kwelyo ng gown nito. Tumambad sa lahat ang mga pasa sa leeg, sa braso, at sa likod ng babae. Naghitikan ang mga tao. “Oh my God!” tili ng isang ninang.

“Tingnan niyo!” sigaw ng Pari sa mga tao. “Ito ba ang mukha ng pag-ibig?! Ito ba ang mukha ng isang masayang bride?! Ang babaeng ito ay binugbog! At narinig ko mismo sa dalawang tenga ko ang pagbabanta ng lalaking ito na papatayin niya ang pamilya ng babae kapag hindi ito nagpakasal!”

Namutla si Marco. “Sinungaling! Nadapa lang siya! Accident ‘yan! Father, huwag kang makialam kung ayaw mong ipasara ko ang simbahan mo!”

“Ipasara mo kung kaya mo!” tapang na sagot ni Father Gabriel. “Pero hindi ako papayag na basbasan ang isang kasal na gawa sa impyerno! Ang simbahan ay santuwaryo ng mga inaapi, hindi kunsintidor ng mga demonyong tulad mo!”

Humarap si Father Gabriel kay Elena. “Anak, huwag kang matakot. Nandito kami. Nandito ang Diyos. Sabihin mo sa amin ang totoo. Papatayin ka ba niya?”

Napahagulgol si Elena. Bumagsak siya sa sahig. “Father… tulungan niyo ako… ayoko pong magpakasal… binubugbog niya ako… tinakot niya ako na ipapatay niya si Nanay…”

Doon na nagkagulo. Ang mga kaibigan at kamag-anak ni Elena na nasa gilid (na takot ding magsalita noon) ay nagtakbuhan papunta sa altar para protektahan si Elena. Hinarangan nila si Marco.

“Walang hiya ka, Marco!” sigaw ng tiyahin ni Elena. “Kaya pala ayaw mo kaming palapitin kay Elena nitong mga nakaraang linggo! Kinukulong mo pala siya!”

“Security! Security! Palabasin ang mga hampaslupang ‘yan!” utos ni Don Antonio sa kanyang mga private guards. Naglabas ng mga baril ang mga bodyguard ng pamilya Delos Reyes. Nagtilian ang mga bisita.

Pero hindi natinag si Father Gabriel. Humarang siya sa harap ni Elena. “Subukan niyong magpaputok sa loob ng bahay ng Diyos! Isusumpa ko kayo!”

Sa gitna ng tensyon, biglang bumukas ang malaking pinto ng simbahan.

“WEEE-WOOO-WEEE-WOOO!”

Pumasok ang isang SWAT Team at mga pulis, pinamumunuan ni General Bato, na isa palang matalik na kaibigan ni Father Gabriel at ninong sa kasal. Kanina pa pala nag-text ang sakristan sa General noong senenyasan ito ni Father Gabriel bago pa magsimula ang gulo dahil napansin na niya ang mga pasa ni Elena noong nasa holding room pa lang ito, pero kailangan niya ng tyempo.

“Ibaba ang mga armas!” sigaw ng General. “Marco Delos Reyes, inaaresto kita sa kasong Serious Illegal Detention, Grave Threats, at Violence Against Women and Children!”

“General! Kaibigan ko ang Mayor!” sigaw ni Don Antonio.

“Wala akong pakialam kahit kaibigan mo ang Presidente!” sagot ng General. “Nakita ko ang mga pasa ng babae. Huli kayo sa akto.”

Pinosasan si Marco sa harap ng daan-daang bisita. Ang kanyang puting tuxedo ay naging simbolo ng kanyang kahihiyan. Nagpupumiglas siya, nagmumura, at nagbabanta, pero wala na siyang nagawa. Ang kanyang kapangyarihan ay walang bisa sa loob ng simbahang pinamumunuan ng isang paring may paninindigan.

Inalalayan ni Father Gabriel si Elena patayo. Niyakap siya nito. “Ligtas ka na, anak. Ligtas na rin ang pamilya mo. Nagpadala na ng mga pulis sa bahay niyo para bantayan ang nanay mo.”

“Salamat po, Father… Salamat po…” iyak ni Elena.

Ang kasal na dapat sana ay engrande ay naging krimen scene. Ang mga bisita ay umuwi na may dalang kwento na hindi nila malilimutan. Nalaman ng publiko ang baho ng pamilya Delos Reyes. Bumagsak ang kanilang kumpanya dahil sa boycott ng mga tao. Si Marco ay nakulong at hindi na nakapiyansa dahil sa bigat ng mga ebidensya at sa dami ng iba pang babaeng lumutang para magreklamo laban sa kanya.

Si Elena naman ay dahan-dahang bumangon. Sa tulong ng simbahan at ng mga women’s rights organization, naghilom ang kanyang mga sugat. Bumalik siya sa pagtuturo, mas matapang, mas matatag.

Isang taon makalipas, bumalik si Elena sa simbahan. Hindi para magpakasal, kundi para magpasalamat. Nandoon si Father Gabriel, nagmimisa. Nagkatinginan sila at ngumiti.

Sa kanyang sermon, sinabi ni Father Gabriel: “Ang kasal ay sagrado. Ito ay pagsasama ng dalawang taong nagmamahalan at nagrerespetuhan. Hindi ito dapat ginagamit na tanikala para alipinin ang isa. At tayong mga saksi, kapag may nakita tayong mali, huwag tayong magbulag-bulagan. Dahil ang pananahimik sa harap ng kasamaan ay pagkampi na rin sa demonyo.”

Ang kwento ng “Kasal na Pinahinto ni Father Gabriel” ay naging inspirasyon sa maraming kababaihan na lumabas at lumaban. Napatunayan na sa mundo kung saan ang pera at kapangyarihan ang naghahari, may mga tao pa ring handang manindigan para sa tama, at may Diyos na laging nakatingin at handang magpadala ng mga anghel—minsan ay naka-sutana—upang iligtas ang mga naaapi.

Kayo mga ka-Sawi, kung kayo ang nasa posisyon ng mga bisita, tatayo din ba kayo para ipagtanggol si Elena? O mananahimik dahil takot sa mayaman? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing babala sa mga mapang-abuso at pag-asa sa mga biktima! 👇👇👇