Sa isang tahimik at maaliwalas na bayan sa probinsya ng Laguna, kilalang-kilala ang pamilya ni Aling Melda. Siya ay isang biyuda, limampung taong gulang, at iginagalang bilang pangulo ng samahan ng mga kababaihan sa simbahan. Ang kanyang dangal at yaman ay ang kanyang tatlong dalagang anak: sina Grace (23), Joy (21), at Hope (19). Ang tatlong ito ay tinaguriang “Tres Marias” ng kanilang lugar dahil sa kanilang angking ganda, talino, at pagiging mahinhin. Si Grace ay isang guro, si Joy ay nagtatapos na sa Nursing, at si Hope ay nasa kolehiyo kumukuha ng Accountancy. Para kay Aling Melda, perpekto ang kanyang pamilya. Wala siyang ibang hangad kundi ang makita silang magtagumpay at makapag-asawa ng mayayaman at disenteng lalaki balang araw. Strikto si Aling Melda. Bawal ang boyfriend hangga’t hindi graduate. Bawal ang gabing uwi. Bawal ang makipag-usap sa mga tambay.

Ngunit ang perpektong mundo ni Aling Melda ay nagsimulang gumuho isang maulan na gabi ng Oktubre. Nagsimula ito kay Grace. Napansin ni Aling Melda na laging nagsusuka ang panganay tuwing umaga. Ang akala niya ay simpleng acidic lang ito o pagod sa pagtuturo. Ngunit nang makita niya ang pagliit ng mga damit nito at ang pagbabago ng mood, kinutuban na siya. Isang gabi, kinausap niya si Grace. “Anak, may sakit ka ba?” tanong niya. Yumuko si Grace, nanginginig ang mga kamay, at sa gitna ng hikbi ay umamin: “Ma… sorry po… buntis po ako.”

Parang binuhusan ng kumukulong tubig si Aling Melda. “Ano?! Buntis?! Sino ang ama?! Diba sabi ko bawal ang boyfriend?!” Sigaw niya. “Si… si Dante po, Ma. Yung mekaniko sa talyer sa kanto,” sagot ni Grace. Lalong nagalit si Aling Melda. “Mekaniko?! Grace! Guro ka! Tapos mekaniko lang ang papatulan mo?! Sinira mo ang kinabukasan mo!” Sa galit, nasampal niya ang anak.

Hindi pa humuhupa ang galit ni Aling Melda kay Grace nang lumipas ang isang linggo, napansin naman niya si Joy na laging tulala at matakaw sa maasim. Dahil sa takot sa nangyari sa ate niya, hindi na naghintay si Joy na tanungin. Lumapit siya sa ina habang umiiyak. “Ma… patawarin niyo rin po ako. Buntis din po ako.”

Halos matumba si Aling Melda. “Ikaw din?! Joy! Magna-nurse ka! Sayang ang tuition! Sino ang ama?! Doktor ba?!” Umiiling si Joy. “Hindi po Ma. Si Berting po… yung kargador sa palengke na tumutulong sa atin magbuhat.”

“Diyos ko po!” sigaw ni Aling Melda, hawak ang dibdib. “Kargador?! Ano bang pumasok sa kokote niyo?! Pinalaki ko kayo nang maayos! Pinag-aral sa pribadong eskwelahan! Tapos ganito ang igaganti niyo sa akin?! Mga hampaslupa ang ipapalit niyo sa pangarap ko sa inyo?!”

Akala ni Aling Melda, sagad na ang pasakit. Pero ang pinakamatindi ay ang bunso, si Hope. Ang paborito niya. Ang inaasahan niyang magiging CPA lawyer balang araw. Dalawang linggo matapos umamin si Joy, natagpuan ni Aling Melda ang pregnancy test kit sa banyo. Positibo.

Hinarap niya si Hope. “Huwag mong sabihing…” hindi na natapos ni Aling Melda ang sasabihin. Tumango si Hope, umiiyak. “Opo Ma. Four months na po. Si… si Leo po. Yung tricycle driver na service ko.”

Doon na nawalan ng malay si Aling Melda. Isinugod siya sa ospital dahil sa taas ng presyon ng dugo. Nang magising siya, nandoon ang tatlong anak, umiiyak at nagbabantay. Pero sa halip na maawa, nanaig ang hiya at galit sa puso ng ina. Ang iniisip niya ay ang sasabihin ng mga tao. Ang sasabihin ng simbahan. Ang sasabihin ng mga kumare niya.

“Lumayas kayo,” mahina ngunit madiing sabi ni Aling Melda habang nakahiga sa hospital bed. “Lumayas kayo sa pamamahay ko. Hindi ko kayo pinalaki para maging ganyan. Mga kirida! Mga walang utang na loob! Sinayang niyo ang buhay niyo sa mga walang kwentang lalaki! Huwag na huwag kayong babalik hangga’t hindi lumalabas ang mga batang ‘yan at hangga’t hindi kayo iniiwan ng mga lalaking ‘yan dahil sigurado ako, iiwan din kayo niyan dahil wala silang pambuhay sa inyo!”

Sa kabila ng pagmamakaawa, pinalayas sila. Walang nagawa ang tatlong magkakapatid kundi ang magsama-sama. Umupa sila ng isang maliit na bahay sa kabilang bayan, malayo sa mga mapanghusgang mata ng mga kapitbahay ni Aling Melda. Ang kanilang mga nobyo—si Dante, si Berting, at si Leo—ay hindi sila iniwan. Bagkus, nagsama-sama ang mga ito para itaguyod ang tatlong magkakapatid. Si Dante ay nag-overtime sa talyer, si Berting ay naging pahinante sa truck para mas malaki ang kita, at si Leo ay namasada ng halos 24 oras.

Naging sentro ng chismis si Aling Melda. “Naku, yung ‘Tres Marias’, buntis lahat! Sabay-sabay! Akala mo kung sinong mga santa, ‘yun pala mga makakati!” bulungan sa palengke. Dahil dito, hindi na lumabas ng bahay si Aling Melda. Nagkulong siya. Nilamon siya ng lungkot at galit. Pinutol niya ang koneksyon sa mga anak.

Lumipas ang ilang buwan. Malalaki na ang tiyan ng tatlo. Hirap sila sa buhay. Nagsiksikan sa maliit na bahay, naghahati sa sardinas at itlog. Pero masaya sila. Puno ng pagmamahal ang bahay nila. Ang mga lalaki, bagamat mahihirap, ay inaalagaan sila nang husto. Pinagluluto, minamasahe ang manas na paa, at pinapatawa.

Isang gabi, habang bumabagyo ng malakas, mag-isang nasa malaking bahay si Aling Melda. Bigla siyang nakaramdam ng paninikip ng dibdib. Hindi siya makahinga. Bumagsak siya sa sahig. Sinubukan niyang abutin ang telepono pero hindi niya kaya. Ang huling naisip niya ay, “Mamatay na ako nang mag-isa.”

Pero sa di inaasahang pagkakataon, may kumatok. Malakas na katok.

“Ma! Ma!” boses ni Grace.

Kahit galit ang ina, hindi tumigil ang tatlong magkakapatid sa pagdalaw (kahit sa labas lang ng gate) para icheck ang nanay nila. Nang gabing iyon, naramdaman nilang may mali dahil hindi nakabukas ang ilaw sa terrace na laging binubuksan ni Aling Melda.

Sinira nina Dante, Berting, at Leo ang pinto. Nakita nila si Aling Melda na nakahandusay.

“Isakay sa tricycle! Bilis!” sigaw ni Leo.

Binuhat ni Berting (ang kargador) si Aling Melda na parang bulak. Si Dante (ang mekaniko) ang nag-ayos ng tricycle na ayaw umandar dahil sa baha. Nagtulungan ang tatlong lalaking hinamak ni Aling Melda para iligtas siya. Ang mga anak niyang buntis ay nasa loob ng tricycle, yakap siya, umiiyak, at nagdarasal.

Dinala siya sa ospital. Naagapan ang heart attack. Nang magising si Aling Melda, nakita niya ang tatlong anak na natutulog sa silya, halatang pagod na pagod at malalaki na ang tiyan. Sa labas ng pinto, nakita niya ang tatlong lalaki—madudungis, basa, at nkatayo lang, nagbabantay.

Pumasok ang doktor. “Mrs. Reyes, napakaswerte niyo. Kung nahuli ng limang minuto, wala na kayo. Ang mga manugang niyo, napakabilis kumilos. Yung isa, binuhat ka kahit may rayuma siya sa likod. Yung isa, inayos ang sasakyan sa gitna ng baha. Sila ang nagligtas sa inyo. Binayaran na rin nila ang deposit gamit ang mga naipon nila.”

Tumulo ang luha ni Aling Melda. Ang mga taong tinawag niyang “hampaslupa” at “walang kwenta” ang siyang nagdugtong ng buhay niya. Ang mga anak na pinalayas niya ay hindi siya kinalimutan.

Nang magising ang mga anak, nakita nilang nakatitig sa kanila ang ina.

“Ma…” kabadong bati ni Grace. “Uuwi na po kami. Baka magalit kayo.”

“Huwag,” mahinang sabi ni Aling Melda. “Dito lang kayo.”

Ipinatawag ni Aling Melda ang tatlong lalaki. Pumasok sila, nakayuko, hiyang-hiya sa kanilang itsura.

“Kayo…” panimula ni Aling Melda. “Kayo ang pinakapangit na mga manugang na nakita ko.”

Napayuko lalo ang tatlo.

“Pero…” dagdag ni Aling Melda, humahagulgol na, “…kayo ang may pinakamagandang puso. Patawarin niyo ako. Patawarin niyo ako kung hinusgahan ko kayo base sa trabaho niyo. Patawarin niyo ako kung inisip kong pera lang ang habol niyo o sisirain niyo ang buhay ng mga anak ko. Nakita ko ngayon… mahal niyo talaga sila. At mahal niyo rin ako kahit ang sama ng ugali ko.”

Nag-iyakan ang lahat sa kwarto. Niyakap ng mga anak ang ina. Ang mga lalaki ay nagmano at lumuhod.

“Nay, pangako po, magsusumikap kami para sa pamilya,” sabi ni Dante.

Mula noon, nagbago ang lahat. Umuwi ang tatlong magkakapatid sa mansyon. Hindi na sila pinalayas. Tinanggap ni Aling Melda ang mga nobyo ng anak. Tinulungan niya ang mga ito. Binigyan niya ng puhunan si Dante para magtayo ng sariling talyer. Binigyan niya ng pwesto sa palengke si Berting para maging dealer ng gulay. At binilhan niya ng bagong van si Leo para maging transport service driver.

Ilang buwan ang lumipas, nanganak ang tatlo. Sabay-sabay halos. Napuno ng iyak ng sanggol ang mansyon. Si Aling Melda ang naging pinakamasayang lola. Ang chismis sa bayan ay nagbago. Mula sa kahihiyan, naging kwento ito ng pagtutulungan at pagmamahalan.

Nakita ng mga tao na ang mga anak ni Aling Melda, kahit maagang nag-asawa, ay naging matagumpay dahil sa tulong ng kanilang mga asawa na masisipag. Napatunayan nila na ang tagumpay ay hindi lang nasusukat sa diploma o sa yaman ng mapapangasawa, kundi sa pagtutulungan, respeto, at pagmamahal sa pamilya.

Sa huli, ang tatlong “pagkakamali” ay naging tatlong pinakamagandang biyaya sa buhay ni Aling Melda. Natutunan niya na ang tunay na yaman ay wala sa sasabihin ng ibang tao, kundi sa kung sino ang hahawak ng kamay mo kapag hinahabol ka na ng kamatayan.

Ang pamilyang dating watak-watak dahil sa pride at panghuhusga, ay pinagbuklod muli ng pagmamahal at ng mga bagong anghel na dumating sa kanilang buhay.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung mangyari ito sa pamilya niyo? Matatanggap niyo ba agad o paiiralin ang galit? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para sa lahat ng mga magulang at anak na may pinagdadaanan! Tandaan, ang pamilya ay pamilya, anuman ang mangyari. 👇👇👇