Sa mundo ng mga krimen at imbestigasyon, madalas nating marinig ang kasabihang “nasa huli ang pagsisisi,” ngunit sa kwentong ito, tila nasa huli ang pagkakabuking sa isang masalimuot na pagpapanggap. Isang pangyayari ang yumanig sa tahimik na probinsya nang matagpuan ang katawan ng isang babae sa ilalim ng isang bangin—isang tagpo na tila eksena sa pelikula ngunit sa kasamaang palad ay totoong buhay. Ang biktima ay kinilalang isang masipag na Marketing Assistant, puno ng pangarap at inaasahan ng kanyang pamilya. Ngunit sa isang iglap, naglaho ang lahat ng ito dahil sa isang marahas na insidente na nag-iwan ng malalim na sugat hindi lamang sa kanyang mga mahal sa buhay kundi pati na rin sa buong komunidad na nakasaksi sa trahedya. Ang masakit na katotohanan ay hindi agad lumabas; ito ay nabalot muna ng mga kasinungalingan, pag-arte, at mga luhang sadyang ginawa upang iligaw ang hustisya.

Nagsimula ang lahat sa pagkawala ng biktima. Ang kanyang asawa, na tatawagin nating Miles, ay nagreport sa mga otoridad na nawawala ang kanyang misis. Bakas sa kanyang mukha ang matinding pag-aalala at takot. Ayon sa kanyang salaysay, hindi na nakauwi ang asawa galing sa trabaho. Ang ganitong tagpo ay karaniwan nang nakikita sa mga balita—isang nag-aalalang kapamilya na humihingi ng tulong. Ang publiko ay madaling nakuha ang simpatiya kay Miles. Sino ba naman ang hindi maaawa sa isang lalaking nawawalan ng kabiyak? Sa mga unang araw ng paghahanap, siya pa ang nangunguna, nagtatanong sa mga kakilala, at halos hindi na natutulog. Ang kanyang ipinakitang debosyon ay tila huwaran ng isang nagmamahal na asawa. Ngunit lingid sa kaalaman ng lahat, may itinatagong lihim ang bawat patak ng kanyang luha.

Nang matagpuan ang katawan ng biktima sa isang masukal at malalim na bangin, lalong umigting ang emosyon ni Miles. Sa harap ng mga camera at mga usisero, humagulgol siya, sumisigaw ng hustisya, at tila hindi matanggap ang sinapit ng asawa. Ang kanyang pag-iyak ay tagos sa buto, na para bang nawalan siya ng kalahati ng kanyang buhay. Ang mga tao sa paligid ay nakiramay, galit na galit sa kung sino man ang gumawa ng karumal-dumal na krimen sa isang inosenteng babae. Ang akala ng lahat, biktima ito ng holdap o napagtripan ng masasamang loob sa daan. Ang bangin kung saan siya natagpuan ay naging saksi sa huling hininga ng isang babaeng walang ibang hangad kundi ang magtrabaho at mabuhay ng marangal. Ang posisyon ng kanyang katawan at ang mga tinamong pinsala ay nagpapahiwatig ng matinding hirap na kanyang dinanas bago tuluyang bawian ng buhay.

Subalit, sa kabila ng “perfect acting” ni Miles, hindi nadala ang mga batikang imbestigador. Mayroong kakaiba sa kanyang ikinikilos. Sabi nga nila, ang katotohanan ay parang langis na lilitaw at lilitaw sa ibabaw ng tubig. Habang masusing sinisiyasat ng mga pulis ang lugar ng pinangyarihan at ang mga huling oras ng biktima, unti-unting lumalabas ang mga butas sa kwento ng asawa. Napansin ng mga otoridad ang ilang inconsistencies o hindi pagtutugma sa kanyang mga pahayag tungkol sa oras at lugar kung saan huli niyang nakita ang asawa. Bukod dito, ang kanyang reaksyon, bagamat maemosyon, ay tila sobra at minsan ay pilit. Ang tinatawag na “police instinct” ay gumana, at sa halip na tumingin sa malayo, ibinaling nila ang atensyon sa taong pinakamalapit sa biktima—ang kanyang sariling kabiyak.

Isa sa mga naging susi sa paglutas ng kaso ay ang pagbusisi sa personal na buhay ng mag-asawa. Sa likod ng mga ngiti sa social media, natuklasan na mayroong matinding selos at pagtatalo na nagaganap sa loob ng kanilang tahanan. Ang selos, na madalas ay itinuturing na tanda ng pagmamahal, ay naging isang nakakalasong emosyon na lumamon sa katinuan ni Miles. Lumabas sa imbestigasyon na bago mangyari ang insidente, nagkaroon ng mainit na pagtatalo ang dalawa. Ang Marketing Assistant, na kilala sa pagiging palakaibigan at propesyonal, ay pinaghihinalaan ng asawa na may ibang karelasyon. Ang walang basehang paratang na ito ang naging mitsa ng isang trahedya. Ang pagmamahal na dapat sana ay nagpoprotekta ay naging dahilan pa ng kapahamakan.

Ang mga ebidensya ay unti-unting nagdugtong-dugtong. May mga nakakita, may mga CCTV footage, at may mga physical evidence na hindi maipaliwanag ni Miles. Ang pinakamatibay na dagok sa kanyang depensa ay nang hindi tugma ang kanyang alibi sa mga nakuhang patunay ng mga pulis. Ang lalaking kanina lang ay umiiyak at humihingi ng hustisya, ngayon ay nauutal na at hindi makatingin ng diretso sa mga imbestigador. Ang kanyang maskara ay unti-unting natutuklap. Ang luha ng buwaya ay natuyo at napalitan ng takot—takot hindi para sa nawalang asawa, kundi takot na harapin ang konsekwensya ng kanyang ginawa. Sa puntong ito, nagbago ang ihip ng hangin. Ang simpatiya ng publiko ay napalitan ng poot at pagkamuhi.

Sa huli, hindi na nakatanggi pa si Miles. Ang bigat ng konsensya at ang bigat ng mga ebidensya ay nagtulak sa katotohanan na lumabas. Inamin niya ang nagawang krimen. Isinalaysay niya kung paano ang simpleng away ay nauwi sa pananakit, at sa takot na mahuli, nagawa niyang itapon ang sariling asawa sa bangin upang palabasin na aksidente o gawa ng ibang tao ang pangyayari. Ang pag-iyak niya sa harap ng bangkay ay hindi dahil sa pagdadalamhati, kundi isang desperadong pagtatangka na pagtakpan ang kanyang kasalanan. Ang kanyang plano na linlangin ang batas at ang publiko ay nabigo. Ang Marketing Assistant na si Pearl Joy ay maaaring wala na, ngunit ang kanyang kwento ay naging daan upang mabunyag ang tunay na kulay ng taong pinakamalapit sa kanya.

Ang kasong ito ay nagsilbing isang malaking sampal sa realidad ng “domestic violence.” Ipinapakita nito na hindi lahat ng panganib ay nasa labas ng bahay; minsan, ang panganib ay katabi mo sa pagtulog. Ang kwento ni Pearl Joy ay nagbigay ng boses sa mga kababaihang nakakaranas ng pang-aabuso at sobrang selos mula sa kanilang mga partner. Ito ay paalala na ang sobrang paghihigpit at kawalan ng tiwala ay mga senyales na hindi dapat ipagsawalang-bahala. Ang hustisya ay nakamit sa pamamagitan ng pagkakadakip kay Miles, ngunit ang sakit ng pagkawala ay mananatili sa pamilya ng biktima habambuhay.

Sa pagtatapos ng madilim na kabanatang ito, naiwan sa atin ang aral na maging mapagmatyag. Hindi lahat ng luha ay totoo, at hindi lahat ng nagpapakitang-tao ay mapagkakatiwalaan. Ang propesyonalismo at galing ng mga otoridad sa hindi pagpapadala sa emosyon ng suspek ay dapat purihin. Dahil sa kanilang masusing trabaho, hindi naging “cold case” ang pagkamatay ng biktima. Ang bangin na naging saksi sa krimen ay mananatiling tahimik, ngunit ang hustisyang nakamit ay aalingawngaw bilang babala sa sinumang nagbabalak gumawa ng masama na walang sikretong hindi nabubunyag. Ang alaala ng masipag na Marketing Assistant ay mananatiling buhay bilang simbolo ng katotohanan laban sa mapanlinlang na anyo ng kasamaan.