Matingkad ang sikat ng araw at tila usad-pagong ang daloy ng trapiko sa kahabaan ng probinsya ng Laguna. Sa loob ng isang napakagarang itim na Rolls Royce, nakaupo si Don Ricardo “Ricky” Montefalco, isa sa pinakamayamang negosyante sa buong Asya. Sa edad na kwarenta’y singko, nasa kanya na ang lahat—mga nagtataasang gusali, malalawak na lupain, at kapangyarihan. Ngunit sa kabila ng kanyang tagumpay, may lungkot na nakaukit sa kanyang mga mata na hindi kayang takpan ng mamahaling salamin. Siya ay biyudo sa puso, bagamat hindi siya kasal. Ang kanyang puso ay naiwan sa nakaraan, sa isang babaeng nagngangalang Elena.

Habang naiinip sa trapik, napansin ni Ricardo ang isang batang babae, marahil ay nasa edad dose, na naglalako ng kakanin sa gitna ng kalsada. Ang bata ay payat, sunog ang balat sa araw, at ang suot ay kupas na t-shirt at tsinelas na magkaiba ang kulay. Kumatok ito sa bintana ng kanyang sasakyan. “Sir, bili na po kayo. Suman po, mainit pa. Pambili lang po ng gamot ni Nanay,” ang basa sa galaw ng bibig ng bata mula sa labas ng tinted na bintana.

Karaniwan, hindi nagbubukas ng bintana si Ricardo. Ngunit nang makita niya ang mga mata ng bata—mga matang kulay kape na tila pamilyar na pamilyar—nakaramdam siya ng kakaibang kirot sa dibdib. Ibinaba niya ang bintana. “Magkano, iha?” tanong niya. “Sampu lang po, Sir. May kasama na pong latik,” sagot ng bata nang may ngiti. Bumili si Ricardo ng limang piraso at inabutan ang bata ng isang libong piso. “Keep the change,” sabi niya. Nanlaki ang mata ng bata, nagpasalamat nang paulit-ulit, at tumakbo palayo para siguro ibalita sa kanyang ina ang swerte.

Dahil sa gutom, binuksan ni Ricardo ang balot ng suman. Ang amoy pa lang ay nagdulot na ng kakaibang nostalgia. Nang kagatin niya ito, para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Nanigas ang kanyang buong katawan. Ang tamis ng gata, ang lambot ng malagkit, at ang espesyal na timpla ng latik na may kaunting alat… iisa lang ang taong kilala niyang gumagawa nito. Si Elena. Ang kanyang first love. Ang babaeng ipinagtabuyan ng kanyang matapobreng ina dalawampung taon na ang nakararaan.

“Stop the car!” sigaw ni Ricardo sa kanyang driver. “Ito ang lasa… ito ang suman ni Elena!” Naguluhan ang driver pero tumigil sa gilid. Mabilis na bumaba si Ricardo, hindi alintana ang init at alikabok ng kalsada, suot ang kanyang Italian suit. Hinanap niya ang bata. Nakita niya ito sa di kalayuan, papasok sa isang masikip na eskinita na puno ng mga barong-barong. Tumakbo ang bilyonaryo. Ang bawat hakbang ay may halong kaba at pag-asa. “Buhay ka ba, Elena? Ikaw ba ‘yan?” tanong niya sa hangin.

Sinundan niya ang bata hanggang sa makarating ito sa isang maliit na kubol na gawa sa tagpi-tagping yero at kahoy. Rinig niya ang boses ng bata, “Nay! May bumili! Isang libo! Makakabili na tayo ng gamot mo!” Sumilip si Ricardo sa butas ng dingding. Sa loob, nakita niya ang isang babaeng nakahiga sa banig, payat na payat, ubo ng ubo, at halatang hirap na hirap. Ang buhok nito ay may mga uban na, at ang mukha ay kulubot na sa hirap ng buhay. Ngunit nang humarap ang babae para abutin ang tubig, nakilala agad ni Ricardo ang hugis ng mukha nito. Si Elena.

Hindi na nagpigil si Ricardo. Pumasok siya sa pinto na walang katok. “Elena!” sigaw niya. Nagulat ang mag-ina. Ang bata ay napayakap sa kanyang nanay sa takot. Si Elena, sa kabila ng panghihina, ay napatingin sa pinto. Nang makita niya si Ricardo, nanlaki ang kanyang mga mata at nagsimulang tumulo ang kanyang luha. “R-Ricardo?” bulong niya.

Napaluhod si Ricardo sa tabi ng banig. Hinawakan niya ang kamay ni Elena. “Diyos ko, Elena… anong nangyari sa’yo? Bakit ka nandito? Bakit ganito ang buhay mo?” hagulgol ng bilyonaryo. “Ang sabi ni Mama, nagpakasal ka na sa iba. Sabi niya masaya ka na sa Amerika. Hinanap kita, pero ang sabi nila wala ka na!”

Umiyak si Elena. “Hindi ako umalis, Ricardo. Pinalayas ako ng Nanay mo. Binantaan niya ako. Sabi niya, kung hindi ako lalayo, ipapapatay niya ang pamilya ko. At… at sinabi niya na ikaw mismo ang may ayaw sa akin dahil mahirap lang ako. Naniwala ako, Ricardo. Akala ko, ayaw mo na sa akin.”

“Hindi totoo ‘yan!” sigaw ni Ricardo. “Ikaw lang ang minahal ko! Nang mamatay si Mama, nalaman ko ang mga kasinungalingan niya, pero hindi na kita mahanap.” Tumingin si Ricardo sa batang babae na nakayakap kay Elena. Ang bata ay may mga matang katulad na katulad ng kay Ricardo noong siya ay bata pa. “Sino siya, Elena?” tanong ni Ricardo, bagamat nararamdaman na niya ang sagot.

“Siya si Angel,” mahinang sagot ni Elena. “Anak natin siya, Ricardo. Buntis ako noong pinalayas ako ng Nanay mo. Hindi ko sinabi sa’yo dahil natatakot ako na baka kunin nila ang bata sa akin. Pinalaki ko siya sa paggawa ng suman… ang suman na paborito mo. Araw-araw, habang nagluluto ako, ikaw ang iniisip ko. Sabi ko kay Angel, ang recipe na ‘yan ay galing sa pag-ibig ko sa tatay niya.”

Parang piniga ang puso ni Ricardo. Niyakap niya ang bata. “Anak…” iyak niya. “Anak ko…” Ang batang si Angel ay naguguluhan pero naramdaman niya ang init ng yakap ng isang ama na matagal na niyang pinangarap. “Kayo po ba ang Tatay ko? Yung nasa kwento ni Nanay?” tanong ng bata. Tumango si Ricardo habang umiiyak. “Oo, anak. Ako ‘yun. At hinding-hindi ko na kayo iiwan.”

Agad na tumawag si Ricardo ng ambulansya at ipinalipat si Elena sa pinakamagandang ospital sa Maynila. Ibinigay niya ang lahat ng yaman at koneksyon para mailigtas ang buhay ng babaeng mahal niya. Nalaman niyang may malalang sakit sa baga si Elena dahil sa sobrang pagtatrabaho at usok sa pagluluto ng kakanin, pero dahil naagapan at nabigyan ng tamang gamutan, unti-unting bumuti ang kalagayan nito.

Binilhan ni Ricardo ng magandang bahay ang mag-ina. Ipinakilala niya si Angel sa buong mundo bilang kanyang nag-iisang tagapagmana. Walang pakialam si Ricardo sa sasabihin ng iba. Ang mahalaga, buo na ang pamilya niya. Pinakasalan niya si Elena sa isang simpleng seremonya sa tabi ng dagat, kung saan ang handa ay hindi caviar o steak, kundi ang espesyal na suman na naging daan sa kanilang muling pagkikita.

Si Angel ay nakapag-aral sa magandang eskwelahan at lumaking matalino at mabait na bata, hindi nakakalimot sa hirap na pinanggalingan. Si Elena naman ay naging donya, pero nanatiling mapagkumbaba. Ginamit nila ang yaman ni Ricardo para tulungan ang mga mahihirap sa lugar kung saan sila dating nakatira.

Napatunayan ni Ricardo na ang tunay na yaman ay hindi ang pera sa bangko, kundi ang pamilyang inakala niyang nawala na. Ang suman na binili niya sa kalsada ay hindi lang pamatid-gutom, kundi susi sa kanyang kaligayahan. Ang tadhana ay may paraan para ituwid ang mga pagkakamali ng nakaraan, at sa huli, ang pag-ibig na totoo ay laging magbabalik, gaano man ito katagal nawala.

Kayo mga ka-Sawi, naniniwala ba kayo na ang tadhana ay gumagawa ng paraan para pagtagpuin ang mga taong para sa isa’t isa? Anong gagawin niyo kung matuklasan niyong may anak pala kayo sa inyong “greatest love” na inakala niyong nawala na? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing inspirasyon sa lahat ng nagmamahal at naghihintay! 👇👇👇