KABANATA 1: ANG MAG-AMANG WALANG IWANAN

Sa isang liblib na lugar sa Payatas, sa gitna ng bundok ng basura at masangsang na amoy, nakatira si Tatay Isko. Siya ay sisenta anyos na, biyudo, at walang anak. Ang tanging pamilya niya ay ang kanyang asong si “Bubbles.” Si Bubbles ay isang asong kalye (Aspin) na napulot ni Tatay Isko noong tuta pa ito—payat, galisin, at iniwan sa loob ng sako sa tabi ng kalsada. Sa kabila ng hirap ng buhay, binuhay ni Tatay Isko si Bubbles. Hahatiin niya ang kaisa-isang pandesal para may makain ang aso. “Ikaw na lang ang kasama ko, Bubbles. Huwag mo akong iiwan ha,” madalas niyang ibulong sa aso tuwing gabi habang nakayakap ito sa paanan niya.

Lumaki si Bubbles na malusog, matalino, at napakalambing. Siya ang naging mata at tenga ni Tatay Isko. Kapag nangangalakal si Tatay Isko ng bote at plastik, nakasunod si Bubbles, binabantayan ang kariton. Sila ang magkakampi sa buhay. Ngunit isang araw, napansin ni Tatay Isko na matamlay si Bubbles. Lumaki ang tiyan nito nang mabilis. Buntis pala. Tuwang-tuwa si Tatay Isko. “Magkaka-apo na ako, Bubbles!” sabi niya.

Pero habang lumalapit ang araw ng panganganak, naging kakaiba ang laki ng tiyan ni Bubbles. Sobrang laki. Halos hindi na makatayo ang aso. Ang balat sa tiyan niya ay banat na banat na parang puputok na lobo. Ang kanyang paghinga ay mabilis at hirap. Nag-alala si Tatay Isko. Dinala niya ito sa libreng vet mission sa barangay hall. Ang sabi ng volunteer vet, matapos kapain ang tiyan, “Tay, mukhang isa lang ang tuta nito pero sobrang laki. Abnormal ang size. O baka may tumor na kasabay. Delikado ‘to. Kailangan itong ma-Cesarean Section sa ospital. Hindi namin kaya dito.”

Nanlumo si Tatay Isko. Wala siyang pera. Ang kinikita niya sa pangangalakal ay barya-barya lang. Pero hindi niya pwedeng hayaang mamatay si Bubbles. “Gagawa ako ng paraan,” pangako niya.

KABANATA 2: ANG MADALLIANG TAKBO SA OSPITAL

Isang gabi, bumuhos ang malakas na ulan. Nagsimulang umungol si Bubbles. Namimilipit ito sa sakit. Umiikot ang mata. “Awoooo…” daing ng aso. Alam ni Tatay Isko na oras na. Pero hindi lumalabas ang tuta. Bara.

Binuhat ni Tatay Isko si Bubbles. Mabigat ito, parang sako ng bigas. Isinakay niya sa kanyang kariton na nilagyan ng trapal. “Kapit lang, Bubbles! Dadalhin kita sa doktor!” sigaw niya sa gitna ng ulan. Tinulak niya ang kariton ng limang kilometro papunta sa pinakamalapit na veterinary clinic—ang “St. Francis Animal Hospital.” Basang-basa si Tatay Isko, nanginginig sa lamig, at humahagulgol habang tinutulak ang kariton. Wala siyang pambayad, pero bahala na. Magmamakaawa siya.

Pagdating sa clinic, sarado na ang main door pero may emergency doorbell. Pindot nang pindot si Tatay Isko. “Dok! Tulong! Ang aso ko!”

Binuksan ito ni Dr. Miguel, ang head vet na duty nang gabing iyon. Nakita niya ang matandang basang-basa at ang asong halos wala nang malay sa kariton. “Ipasok niyo, bilis!” utos ng doktor.

Inilagay si Bubbles sa examination table. Agad na kinabitan ng oxygen at IV fluids. “Doc, iligtas niyo po siya. Wala po akong pera pero maglilinis po ako dito, magiging boy niyo ako habambuhay, huwag lang po siyang mamatay,” iyak ni Tatay Isko habang nakaluhod sa sahig ng clinic.

“Tay, tumayo kayo diyan. Gagawin namin ang lahat,” sabi ni Dr. Miguel.

Sinuri ni Dr. Miguel ang tiyan. “Ang tigas. Sobrang laki.” Kinuha niya ang ultrasound machine. Pero dahil sa dami ng fluid at sa laki ng harang, hindi malinaw ang imahe. Ang nakikita lang niya ay isang malaking mass. “Tama ang sabi sa barangay. Mukhang may isang higanteng mass dito. Pwedeng tuta na deformed o tumor. Whatever it is, pinapatay nito ang nanay. We need to operate now.”

Pumirma si Tatay Isko sa waiver. Hinalikan niya si Bubbles sa noo. “Laban ka, anak. Hihintayin kita.”

KABANATA 3: ANG OPERASYON

Sa loob ng operating room, tahimik ang paligid. Tanging ang tunog ng heart monitor ang naririnig. Beep… beep… beep… Mabagal ang tibok ng puso ni Bubbles.

Sinimulan ni Dr. Miguel ang hiwa. Dahan-dahan.

Nang mabuksan ang matris (uterus), bumulwak ang amniotic fluid. Inaasahan ni Dr. Miguel na hihilahin niya ang isang malaking tuta.

Ipinasok niya ang kamay niya.

Nanlaki ang kanyang mga mata sa likod ng surgical mask.

“Nurse, maghanda ka ng maraming tuwalya. Ngayon din!” sigaw ni Dr. Miguel.

“Bakit Doc? Gaano kalaki?”

“Hindi gaano kalaki… kundi gaano karami!”

Inilabas ni Dr. Miguel ang unang tuta. Maliit, kulay itim, umiiyak. Buhay.

Sumunod ang pangalawa. Kulay puti.

Pangatlo. Pang-apat. Pang-lima.

“Doc? Lima na? Akala ko ba isa lang?” gulat na tanong ng nurse habang mabilis na pinupunasan at pinapainit ang mga tuta.

“Hindi pa tapos! Marami pa sa loob! Punong-puno ang matris! Kaya pala mukhang sasabog!”

Pang-anim. Pang-pito. Pang-walo.

Nagsimulang kabahan ang mga staff. Ang normal na litter ng aso ay apat hanggang anim. Ang walo ay marami na.

Pang-siyam. Pang-sampu.

“Doc, wala na tayong lagayan!” taranta ng nurse. Kumuha sila ng mga extra basins at heating pads.

Pang-labing-isa. Pang-labindalawa.

Ang “isang malaking tuta” na inakala nila ay isa palang buong soccer team ng mga tuta na nagsiksikan sa loob ng tiyan ni Bubbles! Kaya matigas ang tiyan nito ay dahil wala nang space. Kaya hindi makita sa ultrasound ay dahil nagpaptong-patong sila!

Pang-labing-tatlo. Pang-labing-apat.

“This is impossible,” bulong ni Dr. Miguel. Pawisan na siya. “Aspin lang siya. Paano nagkasya ito?”

Pang-labing-lima.

At sa huli… inilabas niya ang pang-labing-anim.

LABING-ANIM NA TUTA (16 PUPPIES).

Lahat ay buhay. Lahat ay gumagalaw. Ang operating room ay napuno ng ingay ng maliliit na iyak. Wiiii! Wiiii! Para itong musika.

Pero biglang tumunog ang alarm ng monitor.

Beeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeep.

Tumigil ang puso ni Bubbles.

KABANATA 4: ANG HIMALA NG INA

“Cardiac arrest! Nawalan siya ng dugo! Masyadong marami ang iniluwal niya!” sigaw ni Dr. Miguel.

Iniwan ng mga nurse ang mga tuta para tulungan ang ina. Nag-CPR si Dr. Miguel. “Come on, Bubbles! Huwag kang bibitaw! Ang daming naghihintay sa’yo! Labing-anim sila!”

Sa labas ng pinto, narinig ni Tatay Isko ang commotion. Napaluhod siya. “Lord! Huwag naman po! Kunin niyo na lahat, huwag lang siya!”

Isang minuto. Walang tibok. Dalawang minuto.

“Doc, wala na…” sabi ng nurse.

“Hindi! Isa pa!” Nag-inject ng epinephrine si Dr. Miguel. Minasahe niya ang puso ng aso.

Sa sandaling iyon, ang labing-anim na tuta na nasa gilid ay nagsimulang umiyak nang sabay-sabay. Napakalakas. Tila ba tinatawag nila ang kanilang ina. Ang iyak ng mga sanggol ay umalingawngaw sa kwarto.

At parang isang milagro…

Beep.

Beep… beep…

Tumibok ulit ang puso ni Bubbles. Mahina, pero nandoon.

“We have a pulse!” sigaw ni Dr. Miguel. “Stabilize her! Bilisan niyo!”

Nagtagumpay sila. Naisalba si Bubbles.

Nang matapos ang operasyon at mailipat si Bubbles sa recovery cage, pinapasok si Tatay Isko.

Nang makita ni Tatay Isko ang eksena, napahagulgol siya. Si Bubbles ay nakahiga, pagod na pagod pero gising. At sa paligid niya, nakadikit sa kanya, ay ang labing-anim na maliliit na tuta na iba-iba ang kulay—may itim, puti, brown, at spotted.

“Tay,” nakangiting sabi ni Dr. Miguel. “Hindi lang apo ang nakuha niyo. Isang buong barangay.”

“Labing-anim?” hindi makapaniwalang tanong ni Tatay Isko habang hinahaplos ang ulo ni Bubbles. “Paano ko kayo bubuhayin? Eh ako nga, hirap na.”

“Huwag kayong mag-alala, Tay,” sabi ni Dr. Miguel. “Kunan natin sila ng picture. I-post natin sa Facebook page ng clinic. Sa dami nila, sigurado akong maraming tutulong.”

KABANATA 5: ANG TULONG NG BAYAN

Tama si Dr. Miguel. Ang litrato ni Tatay Isko na umiiyak sa tuwa habang napapaligiran ng 16 na tuta at ng bayaning inang aso ay naging viral sa social media.

“THE MIRACLE MOTHER: ASPIN GIVES BIRTH TO 16 PUPPIES!”

Bumuhos ang tulong mula sa iba’t ibang panig ng bansa. May nagpadala ng sako-sakong dog food. May nagpadala ng gatas, vitamins, at higaan. May mga nag-donate din ng pera para kay Tatay Isko para maipaayos ang kanyang barong-barong at maging ligtas ang mga tuta.

Isang mayamang animal lover ang nag-offer na sagutin ang lahat ng bakuna at check-up ng mga tuta hanggang sa lumaki ang mga ito.

Dahil sa dami ng tuta, alam ni Tatay Isko na hindi niya kayang alagaan lahat. Nang ma-wean (tumigil sa pagdede) ang mga tuta, ipina-adopt niya ang iba sa mga masusing na-screen na pamilya. Sinigurado ni Dr. Miguel na mabubuting tao ang mag-aampon.

Pero nagtira si Tatay Isko ng dalawa—isang kamukha ni Bubbles at isang pinakamaliit na “runt” na siyang paborito niya.

Si Bubbles ay naging sikat sa kanilang lugar. Siya ang simbolo ng katatagan ng isang ina. Kahit sa bingit ng kamatayan, kumapit siya para sa kanyang mga anak.

At si Tatay Isko? Hindi na siya nag-iisa. Sa kanyang pagtanda, kasama niya si Bubbles at ang dalawang anak nito. Ang kanyang kariton ay hindi na lang puno ng basura, puno na ito ng pagmamahal.

Mula noon, naging katuwang na rin si Tatay Isko ng clinic sa pagre-rescue ng mga asong gala. Ang sabi niya, “Ang buhay ng aso ay parang buhay din ng tao. Minsan, akala mo wala nang pag-asa, akala mo nag-iisa ka lang, pero sa likod ng hirap, may naghihintay na milagro.”

Napatunayan ni Bubbles at Tatay Isko na ang himala ay totoo. At minsan, dumarating ito sa anyo ng labing-anim na maliliit at maiingay na tuta.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung biglang manganak ng 16 ang aso niyo? Kakayanin niyo ba? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para sa lahat ng Dog Lovers! Tandaan: Adopt, Don’t Shop! 👇👇👇