Sa gitna ng mga balita tungkol sa pagtaas ng presyo ng bilihin, utang ng bansa, at kahirapan, isang rebelasyon mula sa isang beteranong opisyal ng gobyerno ang tila nagbibigay ng bagong pag-asa—at katanungan—sa sambayanang Pilipino. Si Finance Secretary Benjamin Diokno, na nagsilbi sa ilalim ng administrasyong Duterte at ngayon ay sa ilalim ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. (PBBM), ay nagbitiw ng mga pahayag na sadyang mahirap paniwalaan para sa iba, ngunit may bigat na galing sa ilang dekadang karanasan sa ekonomiya.

Sa isang serye ng mga panayam na muling binuhay at pinag-uusapan sa social media, nilinaw ni Diokno ang tunay na estado ng kaban ng yaman ng Pilipinas. Ang kanyang mga salita ay tila sumasagot sa matagal nang misteryo at espekulasyon tungkol sa tinatawag na “Marcos Gold” at ang kakayahan ng bansa na bumangon mula sa anumang krisis.

Ang Katotohanan sa Ginto: “We Sell Internationally”

Isa sa pinaka-kontrobersyal at agaw-atensyon na pahayag ni Diokno ay tungkol sa gold reserves ng Pilipinas. Sa isang panayam sa ANC, diretsahang tinanong siya kung ang bansa ba ay bumibili ng ginto mula sa mga higanteng producers tulad ng USA, Canada, o UK. Ang kanyang sagot ay gumulantang sa marami: “No, we don’t buy internationally, we sell internationally because we have more than the gold that we need.”

Ayon kay Diokno, ang Pilipinas ay may “excess gold bars” kumpara sa kinakailangang Gross International Reserves (GIR). Binigyang-diin niya na ang gintong ito ay hindi “paper gold” o Exchange Traded Funds (ETF), kundi “real bullion”—tunay na ginto na nakaimbak dito sa bansa at maging sa London. Ang pahayag na ito ay nagpapatibay sa paniniwala ng marami na mayaman ang Pilipinas sa likas na yaman at reserba, taliwas sa naratibong palagi tayong kapos at nangungutang. Dagdag pa niya, ang gold holdings ng bansa ay higit pa sa 10% ng GIR, na lagpas sa itinuturing na “optimal” ng World Bank.

Hindi “Walang Pera” ang Gobyerno

Madalas nating marinig ang linyang “walang pera ang gobyerno,” lalo na pagdating sa budget hearings. Ngunit para kay Diokno, na nagsilbi na rin bilang Budget Secretary at BSP Governor, iba ang realidad. Sa isang hiwalay na panayam kay Karen Davila, mariin niyang sinabi na nasa mas magandang posisyon ang Pilipinas ngayon kumpara sa mga nakalipas na dekada.

“I’ve seen the worst of the Philippines,” ani Diokno, na inalala ang panahon kung saan ang bansa ay baon sa utang at sunud-sunuran sa International Monetary Fund (IMF). Ngayon, ayon sa kanya, ang Pilipinas ay isa nang “net contributor” sa IMF. Ang foreign exchange reserves natin ay sapat para sa mahigit 9 na buwang import, malayo sa dating 2 linggo lang. Para sa kanya, ang utang ng bansa na nasa 63% ng GDP ay “manageable” basta’t mapanatili ang paglago ng ekonomiya sa 6-7%.

Ang Bisyon ng Administrasyong Marcos: Road to “A” Rating

Ang pokus ng administrasyong PBBM, ayon kay Diokno, ay hindi lang basta pagbabayad ng utang kundi ang pagpapalago ng ekonomiya upang maramdaman ito ng bawat Pilipino. Ang target: ibaba ang poverty rate sa “single digit” bago matapos ang termino ng Pangulo. Naniniwala siya na ang sustained growth ay ang susi para resolbahin ang mga problema sa kita at utang, at hanguin ang bansa patungo sa pagiging “middle-income country.”

Higit pa rito, ang “ultimate goal” ay makuha ang “A” credit rating para sa Pilipinas. Ito ay magpapatunay sa buong mundo na ang ating ekonomiya ay matatag, ligtas paglagakan ng negosyo, at may kakayahang makipagsabayan sa mga higante sa Asya. Kumpyansa si Diokno na sa ilalim ng tamang pamamalakad at mga programa ng kasalukuyang administrasyon, ang pangarap na ito ay hindi malayong mangyari “sooner rather than later.”

Pananampalataya at Kayamanan

Sa kabila ng mga diskusyon tungkol sa ginto at ekonomiya, nag-iwan din ng paalala ang video tungkol sa tunay na kahulugan ng yaman. Gamit ang mga bersikulo mula sa Bibliya (1 Timothy 6:17-19 at Ecclesiastes 5:18-20), ipinaalala nito na ang tunay na kaligayahan ay hindi matatagpuan sa materyal na bagay kundi sa pananampalataya sa Diyos. Ang yaman ng bansa ay dapat gamitin sa kabutihan at pagtulong sa kapwa, upang ang pag-unlad ay hindi lang para sa iilan kundi para sa lahat.

Ang mga rebelasyong ito ni Secretary Diokno ay nagbubukas ng maraming katanungan at pag-asa. Kung totoo ngang sobra-sobra ang ating ginto at matatag ang ating ekonomiya, bakit marami pa rin ang naghihirap? Marahil, ang hamon ay nasa tamang pamamahagi at paggamit ng yamang ito. Ngunit isa lang ang sigurado: ang Pilipinas ay hindi isang bansang pulubi, kundi isang bansang may nakatagong yaman na naghihintay lang ng tamang panahon at pamumuno para makinabang ang bawat mamamayan.