Ang init ng sikat ng araw sa siyudad ng Maynila ay tila ba nagnanais na tunawin ang aspalto sa ilalim ng mga paa ng mga naglalakad. Sa gitna ng ingay ng mga busina, usok ng mga dyip, at hiyawan ng mga tinderong naglalako sa kalsada, isang maliit na bata ang patingkayad na sumisilip sa bawat bintana ng mga sasakyang nakahinto sa trapik. Siya si Jun-jun, isang walong taong gulang na bata na ang balat ay sunog na sa araw at ang mga damit ay punit-punit na at puno ng mantsa. Ang tanging bitbit niya ay isang plastik na baso na may iilang barya at ang kanyang malungkot na mga mata na tila ba may hinahanap sa bawat mukhang kanyang masasalubong. Sa kabila ng kanyang kalagayan, si Jun-jun ay kilala sa kanilang kanto bilang isang batang hindi nawawalan ng pag-asa, lagi siyang nakangiti sa mga drayber kahit na madalas siyang pagtabuyan o sigawan.

Ang buhay ni Jun-jun ay isang serye ng mga araw na nagsisimula sa ilalim ng tulay at nagtatapos sa gutom na sikmura. Wala na siyang matandaang pamilya; ang tanging alaala niya ay isang malabo at mainit na yakap at isang mabangong amoy na tila ba isang panaginip na lang. Ang nag-aalaga sa kanya ay ang “Kuya” niyang si Badong, na isa ring palaboy ngunit may mabuting puso. Sinasabi ni Badong na natagpuan niya si Jun-jun sa isang kalsada noong limang taon pa lamang ito, umiiyak at walang matandaang pangalan. Simula noon, ang kalsada na ang naging tahanan nila, ang langit ang naging bubong, at ang mga barya mula sa mga estranghero ang naging buhay nila. Ngunit sa puso ni Jun-jun, alam niyang hindi siya doon nababagay, at araw-araw niyang ipinagdarasal sa isang maliit na altar sa simbahan ng Quiapo na sana ay mahanap na niya ang kanyang totoong pinagmulan.

Isang hapon, habang ang trapik ay tila ba wala nang katapusan sa tapat ng isang malaking mall, isang makintab at pulang luxury car ang huminto sa mismong tapat ni Jun-jun. Dahil sa kuryosidad, lumapit ang bata. Hindi siya kumatok para manghingi; sa halip, napatitig siya sa bintanang hindi masyadong madilim ang tint. Sa loob, isang babae ang nakaupo sa likuran, abala sa pagtingin sa kanyang mga dokumento. Ang babae ay si Clara, isang matagumpay na negosyante at kilala sa kanyang mga kawanggawa, ngunit sa likod ng kanyang yaman ay isang pusong nagdurusa. Limang taon na ang nakalilipas mula nang mawala ang kanyang kaisa-isang anak sa isang siksikang pista, at simula noon ay hindi na siya nakaramdam ng tunay na ligaya.

Nang tumingin si Clara sa labas ng bintana, nagtagpo ang kanilang mga mata. Si Jun-jun ay tila ba nakuryente; ang kanyang baso ng barya ay nalaglag sa semento, nagkalat ang mga barya ngunit hindi niya ito pinansin. Ang kanyang mga labi ay nagsimulang manginig, at ang mga luha na matagal na niyang pinipigil ay biglang bumuhos. “Nanay?” mahinang bulong ng bata na sapat na para marinig sa loob ng sasakyan dahil bahagyang nakabukas ang bintana para sa hangin. Sa kabilang dako, si Clara ay tila ba binuhusan ng malamig na tubig. Ang mukha ng bata, bagaman madumi at payat, ay may mga katangiang hinding-hindi niya malilimutan—ang hugis ng mga mata, ang kurba ng ilong, at ang maliliit na nunal sa malapit sa tainga.

Hindi na nag-isip pa si Clara. Sa gitna ng trapik at sa gulat ng kanyang drayber, binuksan niya ang pinto ng kotse. Lumabas siya, hindi alintana ang kanyang mamahaling seda na damit na nadidikitan ng usok. Lumapit siya kay Jun-jun na ngayon ay humahagulgol na. “Iho, anong sabi mo?” tanong ni Clara na may panginginig sa boses. Ang mga tao sa paligid—mga drayber ng dyip, mga tindero, at mga pasahero—ay napatigil at nagsimulang manood. Akala ng marami ay baka nanakawan ang babae o baka may ginawang mali ang bata. Ngunit ang sumunod na tagpo ay nagpatahimik sa ingay ng lungsod.

Itinuro ni Jun-jun ang isang maliit na pilat sa kanyang leeg, isang hugis-bituing peklat na nakuha niya noong sanggol pa siya mula sa isang aksidente sa kusina. Pagkakita rito, napasigaw si Clara at napaluhod sa mainit na aspalto. Niyakap niya nang napakahigpit si Jun-jun, hindi alintana ang dumi, amoy, at pawis ng bata. “Gabriel! Anak ko! Diyos ko, Gabriel, ikaw nga!” sigaw ni Clara habang humahagulgol din ng iyak. Ang bata ay yumakap din nang mahigpit, tila ba doon lamang niya nahanap ang kapayapaang matagal na niyang hinahanap. Ang amoy na hinahanap-hanap niya sa kanyang mga panaginip ay naroon na—ang amoy ng kanyang tunay na ina.

Nagkagulo ang mga tao. May mga kumuha ng video, may mga nagpapalakpakan, at may mga umiiyak din sa gilid ng kalsada. Ang drayber ni Clara ay lumabas din at tumulong na pasakayin ang bata sa loob ng sasakyan. Doon sa loob ng malamig na kotse, tila ba tumigil ang mundo para sa mag-ina. Sinabi ni Jun-jun ang lahat—kung paano siya napadpad sa kalsada, kung paano siya inalagaan ni Kuya Badong, at kung paano siya hindi sumuko sa pagdarasal. Si Clara naman ay humihingi ng tawad nang paulit-ulit, nagsisisi na nawala niya ang kanyang anak sa isang saglit na pagkapabaya, ngunit nagpapasalamat sa Langit dahil sa wakas ay dininig ang kanyang limang taong pagsusumamo.

Dinala ni Clara si Jun-jun sa kanilang mansyon, ngunit bago iyon, dumaan muna sila sa kanto kung nasaan si Badong. Ipinakilala ni Jun-jun ang kanyang ina sa taong nagligtas at nag-alaga sa kanya. Dahil sa kabutihan ni Badong, hindi lang si Jun-jun ang nailigtas; kinuha rin ni Clara si Badong para magtrabaho sa kanyang kumpanya at binigyan ng maayos na tirahan. Ang pagtatagpong iyon sa gitna ng trapik ay hindi lamang naging muling pagkikita ng mag-ina, kundi naging simula ng bagong buhay para sa maraming tao. Ang balitang ito ay naging viral sa social media, libu-libong tao ang naantig at muling naniwala na ang mga himala ay nangyayari sa pinaka-hindi inaasahang pagkakataon.

Makalipas ang ilang buwan, si Jun-jun o si Gabriel ay nag-aaral na sa isang prestihiyosong paaralan. Ngunit sa kabila ng kanyang yaman, hindi niya kinalimutan ang kalsada. Tuwing Sabado, kasama ang kanyang Nanay Clara, nagpupunta sila sa mga kalsada ng Maynila para mamahagi ng pagkain at tulong sa mga batang katulad niya noon. Ang peklat sa kanyang leeg ay nananatiling paalala na sa likod ng bawat sugat ay may kwento ng pag-asa, at sa likod ng bawat iyak ay may darating na ngiti. Napatunayan nila na ang pag-ibig ng isang magulang ay walang hangganan at ang tadhana, kahit gaano pa katagal, ay palaging gagawa ng paraan para pagtagpuin ang mga pusong sadyang nakalaan sa isa’t isa.

Ang kwentong ito ni Jun-jun at Clara ay nagsilbing paalala sa ating lahat na huwag kailanman susuko sa ating mga pangarap at panalangin. Minsan, ang sagot sa ating mga dalangin ay hindi dumarating sa paraang inaakala natin, kundi sa isang hindi inaasahang tagpo sa gitna ng ingay at gulo ng buhay. Ang tunay na yaman ay hindi matatagpuan sa bank account, kundi sa mga yakap na nagpaparamdam sa atin na tayo ay ligtas at minamahal. At hanggang ngayon, tuwing may makikita si Clara na batang namamalimos, lagi niyang naaalala ang hapong iyon sa EDSA—ang hapon kung saan ang isang plastik na baso ng barya ay naging susi sa pagbubukas ng pinto ng kanyang muling kaligayahan.

Nawa’y ang kwentong ito ay magbukas ng ating mga mata sa kalagayan ng mga batang nasa lansangan. Sila ay hindi lamang mga istatistika o istorbo sa ating paglalakbay; sila ay mga bata na may mga kwento, may mga pamilyang nawawala, at may mga pusong naghahangad ng pagmamahal. Ang bawat barya na ibinibigay natin ay maaaring maliit na bagay, ngunit ang isang ngiti o pagkilala sa kanilang pagkatao ay maaaring maging simula ng kanilang pag-asa. Tulad ni Gabriel, bawat bata ay karapat-dapat sa isang tahanan, sa isang pamilya, at sa isang kinabukasan na puno ng liwanag.

Sa huli, ang buhay ay parang trapik sa Maynila—magulo, mainit, at nakakapagod. Ngunit kung tayo ay matututong maghintay nang may pananampalataya, darating ang oras na ang pinto ng ating sasakyan ay bubukas din para sa ating sariling himala. Ang kwento ni Jun-jun ay hindi lamang kwento ng isang batang palaboy; ito ay kwento nating lahat na patuloy na naghahanap ng ating “Nanay” o ng ating tunay na tahanan sa gitna ng masalimuot na mundo. At kapag nahanap na natin iyon, wag nating kalimutang lumingon at tumulong sa mga taong naiwan pa sa kalsada, dahil ang bawat isa sa atin ay maaaring maging himala sa buhay ng ibang tao.