Matingkad ang sikat ng araw sa Hacienda San Gabriel sa probinsya ng Iloilo. Ang malawak na lupain na ito ay puno ng mga tanim na palay, mais, at tubo. Dito lumaki si Mia, isang simpleng dalaga na nagtatrabaho bilang guro sa pampublikong paaralan. Si Mia ay kilala sa baryo hindi lang sa kanyang angking ganda kundi sa kanyang kababaang-loob. Bagamat may kaya ang kanyang tiyahin na si Donya Berta na nagpalaki sa kanya, nanatiling simple si Mia. Ang pangarap ni Donya Berta para kay Mia ay makapag-asawa ng isang mayaman—isang haciendero o politiko—upang lalo pang umangat ang kanilang pangalan.

Ngunit ang puso ni Mia ay tumibok para sa isang lalaking malayo sa pamantayan ng kanyang tiyahin. Siya si Lando. Si Lando ay isang bagong dayo sa kanilang baryo. Nagtatrabaho ito bilang isang magsasaka sa lupain ng mga Villafuerte. Araw-araw, makikita si Lando na nag-aararo, nagtatanim, at nagbubuhat ng sako-sakong bigas. Ang kanyang balat ay sunog sa araw, ang kanyang mga kuko ay laging may lupa, at ang kanyang suot ay laging kupas na kamiseta at puruntong.

Nagkakilala sila ni Mia nang minsang nasiraan ng bisikleta ang dalaga sa gitna ng palayan. Walang ibang tumulong sa kanya kundi si Lando. Inayos nito ang kadena ng bisikleta at inihatid pa si Mia pauwi kahit na mainit ang araw. “Salamat, Lando,” nakangiting sabi ni Mia. “Wala pong anuman, Ma’am Mia. Basta mag-ingat po kayo,” magalang na sagot ni Lando habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kanyang maruming kamay.

Doon nagsimula ang kanilang pagkakaibigan na nauwi sa pag-iibigan. Madalas silang magkita sa ilalim ng puno ng mangga pagkatapos ng klase ni Mia. Nagdadala si Lando ng sariwang prutas o nilagang saging, at nagkukwentuhan sila tungkol sa buhay. Nakita ni Mia na matalino si Lando. Malalim mag-isip at puno ng pangarap, kahit na simple lang ang trabaho nito. “Alam mo Mia,” sabi ni Lando minsan, “balang araw, gusto kong baguhin ang sistema ng pagsasaka dito. Gusto kong umasenso ang mga magsasaka, hindi lang ang mga may-ari ng lupa.” Humanga si Mia sa dedikasyon ng binata.

Ngunit hindi naging lihim ang kanilang relasyon. Nakarating ito kay Donya Berta. Isang gabi, habang naghahapunan, hinarap ng tiyahin si Mia. “Totoo ba ang chismis? Na nakikipagtagpo ka sa Lando na ‘yan?! Sa isang hampaslupa?!” sigaw ni Donya Berta. “Tita, mabait po si Lando. Marangal ang trabaho niya,” depensa ni Mia. “Marangal?! Hindi nakakain ang dangal, Mia! Anong ipapakain niya sa’yo? Putik? Pinalaki kita para maging donya, hindi para maging asawa ng magbubukid! Hiwalayan mo siya o palalayasin kita!”

Dahil sa pagmamahal kay Lando, pinili ni Mia ang kanyang puso. Lumayas siya sa mansyon ng kanyang tiyahin. Wala siyang dalang iba kundi ang kanyang mga damit at ang kanyang dignidad. Pumunta siya kay Lando. “Lando, pinalayas ako. Wala na akong matutuluyan,” iyak ni Mia. Niyakap siya ni Lando nang mahigpit. “Huwag kang mag-alala, Mia. Hindi kita pababayaan. Kahit sa kubo lang tayo, basta magkasama tayo, itataguyod kita.”

Nanirahan sila sa isang maliit na kubo sa gilid ng bukid. Naranasan ni Mia ang buhay na hindi niya kinagisnan. Walang kuryente, poso ang igiban ng tubig, at banig ang higaan. Pero masaya siya. Masaya siya dahil totoo ang pagmamahal na nararamdaman niya. Tuwing umaga, ipinagluluto siya ni Lando ng almusal bago ito pumunta sa bukid. Tuwing gabi, kahit pagod, minamasahe ni Lando ang paa ni Mia na galing sa pagtuturo.

Ngunit hindi tumigil ang pang-aapi ng mundo. Tuwing pupunta si Mia sa palengke, naririnig niya ang bulungan. “Sayang si Ma’am Mia, pumatol sa magsasaka.” “Naku, baka ginayuma.” Minsan, nakasalubong nila si Donya Berta kasama ang gusto nitong ipakasal kay Mia—si Mayor Enrico, isang mayabang na politiko.

“Tignan mo ang sarili mo, Mia!” pangungutya ni Donya Berta habang nakasakay sa luxury van. “Ang dumi-dumi mo na! Mukha ka nang labandera! Ito ba ang pinagpalit mo sa akin? Yang lalaking amoy-araw na ‘yan?!” Tumingin si Mayor Enrico kay Lando at tumawa. “Pare, magkano ba kailangan mo para layuan si Mia? Isang kalabaw? Bibigyan kita, umalis ka lang.”

Humigpit ang hawak ni Lando sa kamay ni Mia. Tinitigan niya si Mayor Enrico sa mata. “Hindi nabibili ang pag-ibig, Mayor. At ang dangal, hindi nasusukat sa yaman.” Tumalikod sila at umalis, habang tinatawanan sila ng mga tao. Umuwi si Mia na umiiyak. “Lando, sorry. Dahil sa akin, inaalipusta ka nila.” Ngumiti lang si Lando at hinalikan ang noo ni Mia. “Hayaan mo sila. Malapit na, Mia. Malapit na tayong maging okay.”

Isang araw, nagkaroon ng malaking problema sa bayan. Ang lupaing sinasaka ng mga magsasaka, kasama na ang kinatatayuan ng kubo nina Mia at Lando, ay ibebenta daw ng may-ari sa isang foreign developer para tayuan ng casino. Mawawalan ng kabuhayan at tirahan ang lahat. Nagkagulo ang mga magsasaka. Nag-rally sila sa harap ng munisipyo, pero pinagtabuyan lang sila ni Mayor Enrico dahil kasabwat ito sa bentahan.

“Wala kayong magagawa! Nabayaran na ako ng may-ari! Umalis kayo diyan!” sigaw ni Mayor. Si Donya Berta naman ay tuwang-tuwa dahil tataas ang value ng mga lupa niya sa paligid.

“Paano na tayo, Lando?” tanong ni Mia, takot na takot. “Wala na tayong titirhan.”

Tumingin si Lando sa kawalan. Seryoso ang mukha. “Huwag kang mag-alala, Mia. Ako ang bahala.”

Kinabukasan, isang nakakagulat na pangyayari ang yumanig sa buong probinsya.

Dumating ang isang convoy ng limang itim na luxury SUV at isang helicopter ang lumapag sa plaza ng bayan. Naglabasan ang mga bodyguard na naka-barong at mga abogado na may bitbit na mga briefcase.

Nagtipon ang mga tao. Akala nila ay dumating na ang foreign developer para palayasin sila. Nandoon si Mayor Enrico at Donya Berta, handang sumalubong para sumipsip sa mayaman.

“Welcome! Welcome to our town!” bati ni Mayor sa lalaking bumaba sa helicopter.

Ang lalaki ay nakatalikod, kausap ang kanyang assistant. Naka-suot ito ng napakamahal na Italian suit, makintab na sapatos, at may tindig na punong-puno ng kapangyarihan.

Humarap ang lalaki. Tinanggal niya ang kanyang shades.

Nalaglag ang panga ni Mayor Enrico. Nabitawan ni Donya Berta ang kanyang payong. Ang mga magsasaka ay napasinghap. Si Mia, na nasa gilid ng crowd, ay napahawak sa bibig.

Ang bilyonaryong nasa harap nila… ay si LANDO.

Si Lando na magsasaka. Si Lando na amoy-araw. Si Lando na tinawag nilang hampaslupa.

Pero ngayon, malinis siya. Mabango. Kagalang-galang.

“L-Lando?!” utal na sigaw ni Mayor.

“Mr. Orlando Villafuerte,” pagtatama ng abogado sa tabi niya. “Ang CEO at nag-iisang tagapagmana ng Villafuerte Agri-Ventures, ang pinakamalaking kumpanya ng agrikultura sa Asya.”

Natahimik ang buong bayan.

Naglakad si Lando papunta sa gitna. Hindi niya pinansin ang kamay ni Mayor na nakalahad. Nilampasan niya si Donya Berta na namumutla sa takot.

Dumiretso siya kay Mia.

“Mia,” malumanay na tawag ni Lando.

“Lando… ikaw ba ‘yan?” nanginginig na tanong ni Mia. “Bakit… paano?”

Hinawakan ni Lando ang kamay ni Mia sa harap ng lahat.

“Patawarin mo ako kung naglihim ako, Mahal. Ako si Orlando Villafuerte. Ang pamilya ko ang may-ari ng lupaing ito. Nagpanggap akong simpleng magsasaka dahil gusto kong makita ang tunay na kalagayan ng mga tauhan namin. Gusto kong malaman kung sino ang tapat at kung sino ang mga linta na nanamantala sa kanila. At higit sa lahat… gusto kong makahanap ng babaeng mamahalin ako hindi dahil sa apelyido ko o sa pera ko, kundi dahil sa kung sino ako.”

Tumingin si Lando kay Donya Berta at Mayor Enrico.

“At nakita ko na ang lahat. Nakita ko ang pang-aapi niyo. Nakita ko ang korapsyon niyo, Mayor. At nakita ko kung paano niyo tapakan ang mga taong nagpapakahirap para sa inyo.”

“Sir Orlando… magpapaliwanag ako…” nanginginig na sabi ni Mayor.

“Wala ka nang ipapaliwanag,” putol ni Lando. “Kinansela ko na ang deal sa casino. Walang aalis na magsasaka dito. Sa halip, ibibigay ko ang lupa sa kanila sa pamamagitan ng land reform program ng kumpanya ko. Sila na ang magiging may-ari ng lupang sinasaka nila.”

Naghiyawan sa tuwa ang mga magsasaka. “Mabuhay si Sir Lando!”

“At ikaw, Donya Berta,” baling ni Lando sa tiyahin ni Mia. “Tinawag mo akong basura. Sinabi mong wala akong kinabukasan. Ngayon, tatanungin kita… sino sa atin ang may hawak ng titulo ng lupa kung saan nakatayo ang mansyon mo?”

Namutla si Donya Berta. Ang lupa pala ng mansyon niya ay pag-aari rin ng mga Villafuerte at lease lang ito!

“Dahil sa ugali mo, hindi ko na ire-renew ang lease mo. Mayroon kang isang buwan para lumayas.”

Lumuhod si Donya Berta. “Lando! Mia! Maawa kayo! Pamilya tayo!”

Tumingin si Lando kay Mia. “Ikaw ang magdedesisyon, Mia. Sila ang nagpalayas sa’yo noong wala kang matuluyan.”

Tinitigan ni Mia ang tiyahin niya. Naalala niya ang sakit. Pero naalala rin niya ang kabutihan ni Lando.

“Tita,” sabi ni Mia. “Hindi kami katulad niyo. Hindi kayo paaalisin ni Lando. Pero sa isang kondisyon: Matuto kayong rumespeto sa mga taong tinatawag niyong mahirap. Dahil ang yaman, nawawala. Pero ang ugali, ‘yan ang dadalhin niyo sa hukay.”

Umiyak si Donya Berta at humingi ng tawad.

Humarap si Lando kay Mia. Lumuhod siya at naglabas ng singsing—isang singsing na may napakalaking diyamante.

“Mia, noong wala akong pera, tinanggap mo ako. Sinamahan mo ako sa kubo. Handa kang magdusa kasama ko. Ikaw ang pinakamagandang biyaya na natanggap ko. Ngayon, hayaan mong ibigay ko sa’yo ang mundo. Will you marry me again? Sa pagkakataong ito, bilang Mrs. Villafuerte?”

“Oo, Lando! Oo!” iyak ni Mia.

Nagpalakpakan ang buong bayan.

Napatunayan ni Mia at Lando na ang tunay na pag-ibig ay hindi tumitingin sa panlabas na anyo o estado. Ang magsasakang inakala nilang walang halaga ay siya palang hari na nagbabalat-kayo. At ang dalagang handang magsakripisyo para sa pag-ibig ay ginantimpalaan ng buhay na parang sa prinsesa.

Mula sa kubo, lumipat sila sa mansyon. Pero hindi nagbago si Lando at Mia. Nanatili silang mabait at matulungin. Ang kanilang kwento ay naging alamat sa kanilang probinsya—ang kwento ng Magsasaka at ng kanyang Prinsesa.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung malaman niyong ang jowa niyong mahirap ay bilyonaryo pala? At kung kayo si Mia, mapapatawad niyo ba ang tiyahin niyo? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para sa mga naniniwala sa TRUE LOVE! 👇👇👇