KABANATA 1: ANG PANGAKO AT ANG TRAHEDYA

Sa isang unibersidad sa Maynila nagsimula ang pag-iibigan nina Marco at Sarah. Si Marco ay isang Engineering student na puno ng pangarap, habang si Sarah naman ay kumukuha ng Tourism. Sila ang tinatawag na “campus couple.” Halos anim na taon silang magkasama—mula sa pagre-review sa library, pag-share sa fishball sa kanto, hanggang sa pareho na silang nagkaroon ng magandang trabaho. Si Marco ay naging isang licensed Civil Engineer at si Sarah naman ay naging Flight Attendant.

“Sarah, pangako ko sa’yo, balang araw, ipapatayo kita ng mansyon. Hindi ka na maghihirap,” sabi ni Marco habang nakatingin sila sa mga bituin. “Basta ikaw ang kasama ko, Marco, kahit sa kubo lang, masaya na ako,” sagot naman ni Sarah. Ang mga pangakong iyon ay tila napakatamis pakinggan, ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana.

Isang gabi, bisperas ng kanilang ika-anim na anibersaryo, nagpasya si Marco na mag-propose. Binili niya ang pinakamagandang singsing na kaya ng ipon niya. Masaya siyang nagmamaneho pauwi, iniisip ang reaksyon ni Sarah. Ngunit sa isang iglap, isang truck na nawalan ng preno ang bumangga sa kanyang sasakyan.

BOOGSH!

Nagising si Marco sa ospital matapos ang tatlong araw na coma. Madilim. Sobrang dilim.

“Ma? Nasaan ako? Bakit ang dilim? Patayin niyo ang ilaw!” sigaw ni Marco.

Narinig niya ang hagulgol ng kanyang ina. “Anak… Marco…”

“Ma, bakit hindi ko maigalaw ang mga paa ko?! Ma!”

Dumating ang doktor at ibinagsak ang balita na pumatay sa mga pangarap ni Marco. Dahil sa tindi ng impact, napinsala ang kanyang optic nerves—siya ay naging bulag. At dahil sa pagkaipit ng kanyang spine, siya ay naging paraplegic—baldado mula baywang pababa.

Sa isang iglap, ang Engineer na puno ng pangarap ay naging isang taong hindi na makakita at hindi na makakalakad.

KABANATA 2: ANG PAGTALIKOD

Sa mga unang linggo sa ospital, hinihintay ni Marco si Sarah. Dumadalaw naman ito, pero nararamdaman ni Marco ang lamig. Wala na ang mga halik. Wala na ang masasayang kwento. Ang naririnig lang niya ay ang malalalim na buntong-hininga ni Sarah.

Isang hapon, habang silang dalawa lang sa kwarto, kinausap ni Marco ang nobya.

“Mahal… alam kong mahirap ‘to. Pero kakayanin natin ‘to diba? Sabi ng doktor, may therapy naman,” puno ng pag-asangsabi ni Marco, kahit sa loob niya ay takot na takot siya.

Natahimik si Sarah nang matagal. Pagkatapos, narinig ni Marco ang pagtayo nito mula sa upuan.

“Marco,” panimula ni Sarah. Ang boses niya ay seryoso at walang emosyon. “Pagod na ako.”

“Pagod? Mahal, naiintindihan ko. Stress ka sa trabaho at sa pagbabantay sa akin. Pwede ka namang magpahinga eh.”

“Hindi ‘yun ang ibig kong sabihin,” putol ni Sarah. “Pagod na ako sa sitwasyon natin. Marco, tignan mo ang sarili mo. Bulag ka na. Baldado ka pa. Paano na ang mga pangarap natin? Paano na ang mansyon? Paano na ang pamilya?”

“Mahal, makakahanap ako ng paraan. Engineer pa rin naman ako—”

“Sino ang tatanggap sa Engineer na bulag at naka-wheelchair?!” sigaw ni Sarah. “Gumising ka sa katotohanan! Habambuhay ka nang magiging pabigat! At ayokong maging yaya mo habambuhay! Gusto ko mag-travel, gusto ko ng magandang buhay. Hindi ko makukuha ‘yun sa’yo!”

Parang sinaksak ng isang libong punyal ang puso ni Marco. Ang babaeng pinangakuan niya ng lahat, ang babaeng dahilan kung bakit siya nagsusumikap, ay tinatalikuran siya sa oras na pinakakailangan niya ito.

“Sarah… anim na taon… itatapon mo lang dahil sa aksidente?” iyak ni Marco. Inabot niya ang kamay sa direksyon ng boses ni Sarah, pero umiwas ito.

“Anim na taon na nasayang,” sagot ni Sarah. “Sorry Marco. May nanliligaw sa akin. Isang piloto. Buo siya. Mayaman. At kaya niyang ibigay ang buhay na gusto ko. Paalam.”

Narinig ni Marco ang tunog ng sapatos ni Sarah papalayo. Ang pagsara ng pinto ay parang pagsara na rin ng kanyang mundo. Naiwan siyang mag-isa sa dilim, umiiyak, walang makita, at hindi makagalaw para habulin ang taong mahal niya.

KABANATA 3: ANG PAGBANGON MULA SA DILIM

Lumipas ang isang taon. Lugmok si Marco. Ayaw niyang kumain, ayaw niyang lumabas ng kwarto. Ang nanay niyang si Aling Marta ay halos magmakaawa na sa kanya na lumaban.

Isang araw, dinala siya ng kanyang ina sa isang bagong Physical Therapy Center. Doon niya nakilala si Dra. Isabelle. Si Dra. Isabelle ay istrikto pero may malasakit.

“Mr. Villafuerte,” sabi ni Dra. Isabelle. “Kung gusto mong mabulok sa wheelchair, wala akong magagawa. Pero kung gusto mong patunayan na mali ang mga taong nang-iwan sa’yo, simulan mong igalaw ang mga kamay mo.”

Natauhan si Marco. Ang galit kay Sarah ay ginawa niyang gasolina. Nag-aral siya muli. Gamit ang audio books at specialized software para sa mga bulag, pinatalas niya ang kanyang isipan. Dahil hindi na siya makapagtrabaho sa site, nag-focus siya sa Architectural Software Development. Gumawa siya ng programa na tumutulong sa mga designers gamit ang voice command.

Pumatok ang kanyang imbensyon. Binili ito ng isang malaking kumpanya sa Amerika sa halagang milyun-milyong dolyar. Ginamit ni Marco ang pera para magtayo ng sarili niyang Construction Firm na “inclusive” o tumatanggap ng mga empleyadong may kapansanan.

Habang umaasenso siya, hindi siya tumigil sa therapy. Sa tulong ni Dra. Isabelle, at dahil sa milagro ng makabagong medisina at stem cell therapy sa ibang bansa, unti-unting bumalik ang pakiramdam sa kanyang mga binti. Sa loob ng tatlong taon na puspusang pagsisikap, nakatayo si Marco. At sa ika-apat na taon, sumailalim siya sa isang experimental corneal transplant.

Noong tinanggal ang benda sa kanyang mga mata, ang una niyang nakita ay ang mukha ni Dra. Isabelle na nakangiti, at ang kanyang ina na umiiyak sa tuwa.

Nakakakita na siya. Nakakalakad na siya. At higit sa lahat, isa na siyang bilyonaryo.

Pero hindi siya nagmadaling magpakita sa mundo. Nagpalakas siya. Nagpagwapo. Bumili siya ng mga mamahaling suit. Inihanda niya ang kanyang sarili para sa araw ng paghaharap.

KABANATA 4: ANG MULING PAGKIKITA

Samantala, ang buhay ni Sarah ay hindi naging ayon sa plano. Ang pilotong ipinalit niya kay Marco ay babaero at sugarol. Winaldas nito ang ipon ni Sarah at iniwan siya nang mabuntis siya. Ngayon, si Sarah ay 32 anyos na, single mother, at hirap na hirap maghanap ng trabaho dahil tumanda na siya at marami nang mas bata at magagandang flight attendant.

Nabalitaan niya na ang “MV Prime Holdings,” ang pinakamalaking construction firm sa bansa, ay hiring ng mga Executive Assistant. Malaki ang sahod. Nag-apply siya.

Araw ng interview. Nasa waiting area si Sarah, suot ang kanyang lumang blazer. Kinakabahan. Maraming magaganda at batang aplikante.

“Ms. Sarah Gomez?” tawag ng secretary.

Pumasok si Sarah sa boardroom. Napakalamig ng aircon. Ang sahig ay marmol. Sa dulo ng mahabang mesa, may isang lalaking nakatalikod, nakatingin sa view ng city skyline.

“Good morning, Sir. I am Sarah Gomez, applying for the position…” panimula ni Sarah.

Unti-unting humarap ang lalaki.

Nalaglag ang folder na hawak ni Sarah. Nanlaki ang kanyang mga mata. Nanlamig ang kanyang buong katawan.

Ang lalaking nasa harap niya ay nakatayo nang tuwid. Naka-Italian suit. Gwapo. Makinis. At nakatingin sa kanya nang diretso—gamit ang mga matang malinaw at matalas.

“M-Marco?!” utal na sabi ni Sarah.

“Ms. Gomez,” pormal na bati ni Marco. “Please, take a seat.”

“P-Paano? Diba bulag ka? Diba baldado ka?” hindi makapaniwalang tanong ni Sarah. Gusto niyang hawakan si Marco para siguraduhing totoo ito.

“Maraming pwedeng mangyari sa loob ng limang taon, Sarah,” sagot ni Marco. “Habang ikaw ay abala sa pagbuo ng ‘magandang buhay’ na iniwan mo ako, ako naman ay abala sa pagbuo ng sarili ko.”

Lumapit si Sarah kay Marco. Bumalik ang alaala ng pagmamahalan nila. “Marco… Diyos ko… ang gwapo mo. Ang yaman mo na. Alam mo ba, nagsisisi ako? Araw-araw kitang iniisip. Napilitan lang naman ako noon eh. Natakot lang ako. Pero mahal pa rin kita. Baka… baka pwede pa tayo?”

Hinawakan ni Sarah ang braso ni Marco. Umaasa siya. Bilyonaryo na si Marco. Ito na ang sagot sa hirap niya.

Tinabig ni Marco ang kamay ni Sarah.

“Huwag mo akong hawakan,” malamig na sabi ni Marco. “Ang Marco na minahal mo noon, patay na. Pinatay mo siya noong araw na iniwan mo siya sa ospital. Noong sinabi mong ayaw mong maging yaya ng isang baldado.”

“Marco, sorry na! Tao lang ako! Nagkakamali!” iyak ni Sarah, lumuluhod.

“Oo, nagkakamali ang tao. Pero ang iwan ang taong nangangailangan sa’yo sa pinakamadilim na parte ng buhay niya? Hindi ‘yun pagkakamali, Sarah. Pagpili ‘yun. Pinili mong iwan ako. Pinili mong sumama sa iba.”

May pinindot si Marco sa intercom. “Security, please escort Ms. Gomez out.”

“Marco! Huwag! Kailangan ko ng trabaho! May anak ako! Maawa ka!” pagmamakaawa ni Sarah.

“Naawa ka ba noong nagmamakaawa ako sa’yo na huwag mo akong iwan? Noong nabulag ako at wala akong makapitan kundi ikaw, pero bumitaw ka?”

Pumasok ang mga guard. Kinaladkad si Sarah palabas.

Bago isara ang pinto, may huling sinabi si Marco.

“Huwag kang mag-alala, Sarah. Tanggap ka.”

Natigilan si Sarah. “T-Tanggap ako?”

“Oo,” ngiti ni Marco. “Tanggap ka bilang janitress sa basement. Kung gusto mo ng trabaho, ‘yun lang ang available para sa’yo. Tutal, sabi mo noon ayaw mong maghugas ng dumi ko? Ngayon, dumi ng buong kumpanya ang huhugasan mo. Take it or leave it.”

Dahil sa tindi ng pangangailangan, tinanggap ni Sarah ang trabaho.

Araw-araw, nakikita ni Sarah si Marco na dumarating sakay ng luxury car, kasama ang kanyang asawa—si Dra. Isabelle. Masaya sila. May kambal na anak. Si Sarah naman, nakayuko, nag-a-mop ng sahig, pinapanood ang buhay na sana ay sa kanya, kung hindi lang siya sumuko.

Napatunayan ni Marco na ang tunay na kapansanan ay wala sa katawan, kundi nasa ugali. At ang tunay na pag-ibig ay nananatili, sa hirap at ginhawa. Ang mga taong umaalis sa oras ng bagyo ay hindi karapat-dapat na makasama sa oras ng bahaghari.

Ang dating “baldado” at “bulag” ay nakatayo na ngayon sa tuktok, habang ang babaeng nang-iwan ay nasa ibaba, pinupulot ang mga piraso ng kanyang maling desisyon.

Kayo mga ka-Sawi, kung kayo si Marco, mapapatawad niyo ba si Sarah? Bibigyan niyo ba siya ng magandang posisyon o tama lang na maging janitress siya para matuto? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing aral sa lahat na huwag mang-iwan sa ere! 👇👇👇