Malamig at tahimik ang opisina ng “Silverstone Corporations” sa ika-30 palapag ng isang gusali sa Makati. Ang bawat sulok ay gawa sa salamin, ang sahig ay makintab na marmol, at ang amoy ay pinaghalong kape at mamahaling leather. Dito naghahari si Arthur Silverstone, isang 45-anyos na bilyonaryo. Siya ay kilala bilang “The Iron CEO”—matalino, mayaman, ngunit walang tiwala sa kahit sino. Mula nang mamatay ang kanyang asawa limang taon na ang nakararaan at lokohin siya ng kanyang dating business partner, isinara na ni Arthur ang kanyang puso. Para sa kanya, lahat ng tao ay may presyo at lahat ay may tinatagong baho.

Nitong mga nakaraang linggo, naging mainitin ang ulo ni Arthur. Napapansin niya ang maliliit na bagay na nawawala sa kanyang opisina. Minsan, kulang ang biscuits sa jar. Minsan, ang mga barya sa kanyang mesa ay nababawasan. Maliit na bagay, oo, pero para sa isang taong may trust issues, malaking bagay ito. Ang kanyang hinala ay nahulog kay Aling Loida, ang 50-anyos na janitress na naka-assign sa executive floor tuwing gabi. Si Aling Loida ay tahimik, laging nakayuko, at laging nakasuot ng kupas na uniporme. Sa tingin ni Arthur, ito ang perpektong suspek—mahirap, nangangailangan, at may access sa opisina kapag wala nang tao.

“Huhulihin kita,” bulong ni Arthur sa sarili habang tinitingnan ang profile ni Loida sa HR file. Nalaman niyang biyuda ito at may sinusuportahang pamilya. “Siguro ginagamit niya ang kahirapan niya para magnakaw ng pa-unti-unti. Pero hindi sa kumpanya ko.”

Nagdesisyon si Arthur na gawin ang “The Ultimate Test.” Nagpakabit siya ng high-definition hidden camera sa loob ng isang painting sa kanyang opisina. Nakatutok ito mismo sa kanyang mesa. Bago siya umuwi nang gabing iyon, nag-iwan siya ng isang patibong. Kumuha siya ng isang makapal na puting envelope. Nilagyan niya ito ng singkwenta mil (P50,000) na cash. Iniwan niya ito sa ibabaw ng kanyang mesa, bahagyang nakabukas para makita ang laman na pera. Sa tabi nito, naglagay din siya ng isang box ng imported na tsokolate.

“Tingnan natin kung gaano katibay ang sikmura mo, Loida,” sabi ni Arthur bago siya lumabas ng opisina at ni-lock ang pinto, bitbit ang susi ng CCTV monitor na konektado sa kanyang cellphone.

Umuwi si Arthur sa kanyang mansyon, pero hindi siya mapakali. Hinihintay niya ang notification sa kanyang telepono. Bandang alas-otso ng gabi, tumunog ang alarm ng CCTV app. “Motion Detected.” Mabilis na binuksan ni Arthur ang live feed. Ang kanyang puso ay kumabog sa excitement at galit. Handa na siyang makita ang pagnanakaw.

Sa screen, nakita niya si Aling Loida na pumasok sa opisina. Dala nito ang kanyang mop, balde, at basahan. Mukhang pagod na pagod ang matanda. Mabagal ang kilos nito, tila ba pasan ang daigdig. Nagsimula itong magpunas ng mga estante. Inayos ang mga libro. Pinunasan ang mga frame ng litrato ni Arthur at ng yumaong asawa nito.

Napansin ni Arthur na tumigil si Loida sa tapat ng litrato ng kanyang asawa. Kinausap ito ng matanda. Dahil high-tech ang camera, may audio ito.

“Ma’am Sarah,” bulong ni Loida sa litrato. “Ang gwapo pa rin ni Sir Arthur, pero ang lungkot-lungkot ng mga mata niya. Sana po gabayan niyo siya. Masyado po siyang subsob sa trabaho, baka magkasakit.”

Natigilan si Arthur sa narinig. Hindi niya inaasahan na ipagdarasal siya ng taong pinaghihinalaan niya. Pero sabi niya sa sarili, “Drama lang ‘yan. Hinihintay ko ang pagkuha niya sa pera.”

Nagpatuloy si Loida sa paglilinis. Nakarating siya sa mesa. Nakita niya ang box ng chocolates. Nakita niya ang envelope. Nanlaki ang mga mata ni Loida nang makita ang silip ng mga lilang papel sa loob ng sobre. Pera. Maraming pera.

Napahawak si Arthur sa kanyang telepono. “Ayan na. Kukunin na niya. Huli ka.”

Sa video, nakita niyang nanginginig ang kamay ni Loida habang hawak ang envelope. Tumingin ito sa paligid. Walang tao. Walang CCTV na nakikita (dahil tago nga ang camera ni Arthur). Pwedeng-pwede niyang ibulsa ito at sabihing wala siyang nakita.

Pero sa halip na ibulsa, isinara ni Loida ang envelope. Kumuha siya ng scotch tape mula sa drawer (alam niya kung saan nakalagay ang gamit dahil siya ang nag-aayos) at ni-seal ang envelope. Pagkatapos, inilagay niya ito sa ilalim ng keyboard ng computer ni Arthur para hindi ito madaling makita o mahulog.

“Sir Arthur naman,” rinig ni Arthur na bulong ni Loida. “Napaka-burara niyo po sa pera. Delikado ito, baka mawala.”

Napakunot ang noo ni Arthur. Hindi niya kinuha?

Pagkatapos ay nakita niyang kinuha ni Loida ang box ng chocolates. “Ito na,” isip ni Arthur. “Kahit tsokolate, nanakawin niya.”

Binuksan ni Loida ang box. Naamoy niya ito. Napapikit siya sa sarap ng amoy. Pero isinara niya ulit. Ibinalik sa mesa. Kinuha niya ang kanyang sariling baunan mula sa bulsa ng kanyang apron. Isang maliit na Tupperware. Binuksan niya ito. Ang laman? Isang tasang kanin at… wala. Walang ulam. Asin lang ang nakita ni Arthur na winisik niya sa kanin.

Umupo si Loida sa sahig, sa gilid ng mesa, at nagsimulang kumain ng kanin na may asin. Habang kumakain, may kinuha siyang isang maliit na litrato mula sa kanyang pitaka. Tinitigan niya ito habang tumutulo ang luha.

“Apo… kapit lang ha,” iyak ni Loida habang kinakausap ang litrato. “Wala pa si Lola naipon para sa chemo mo. Wala pa tayong pambili ng gamot. Tinitiis ko na lang ang gutom ko para maipadala ko lahat ng sweldo ko sa’yo. Pasensya ka na kung asin lang ang ulam ni Lola ngayon ha. Hayaan mo, kapag sumahod ako, bibili tayo ng manok.”

Napabitaw si Arthur sa kanyang cellphone. Ang akala niyang magnanakaw ay kumakain ng asin para lang makaipon para sa apo niyang may cancer? Ang akala niyang kumukuha ng pagkain ay nagugutom pala pero hindi ginalaw ang tsokolate sa mesa kahit na takam na takam siya?

Sa video, pagkatapos kumain ni Loida, tumayo ito. Nilinis ang pinagkainan. At bago lumabas, lumapit ulit sa litrato ni Arthur.

“Sir, pagpalain sana kayo ng Diyos. Sana po, bigyan niyo pa ako ng lakas para makapagtrabaho dito. Kahit mahirap, salamat po sa trabaho.”

Pinatay ni Arthur ang video. Humagulgol siya nang iyak sa kanyang mansyon. Ang hiya na naramdaman niya ay parang nilalamon ang buong pagkatao niya. Siya, na may bilyon-bilyon, ay nagdududa sa isang matandang nagdidildil ng asin. Siya, na kumakain ng steak gabi-gabi, ay pinagbintangan ang isang taong mas marangal pa sa kanya. Ang mga nawawalang biscuits? Siguro ay kinain ng ibang empleyado o bisita. Ang mga barya? Baka nahulog lang. Pero ang pagkatao ni Loida ay hindi niya dapat kinuwestiyon.

Kinabukasan, maagang pumasok si Arthur. Ibang Arthur ang dumating. Hindi na siya nakasimangot. Puno ng pagsisisi ang kanyang mga mata. Ipinatawag niya si Aling Loida sa kanyang opisina.

Kinakabahan si Loida pagpasok. “Sir, pinatawag niyo po ako? May mali po ba akong nalinis?” nanginginig niyang tanong. Nakayuko siya, takot na takot na baka mawalan ng trabaho.

Tumayo si Arthur mula sa kanyang swivel chair. “Maupo ka, Nanay Loida.”

Nagulat si Loida. Tinawag siyang “Nanay.” At pinapaupo siya sa harap ng bilyonaryo. “Huwag na po, Sir. Madumi po ang damit ko.”

“Maupo ka, please,” pakiusap ni Arthur.

Umupo si Loida sa dulo ng upuan.

Kinuha ni Arthur ang envelope na may pera na tinago ni Loida sa ilalim ng keyboard.

“Nakita ko kung anong ginawa mo dito kagabi,” sabi ni Arthur.

Namutla si Loida. “Sir! Hindi ko po kinuha ‘yan! Tinago ko lang po kasi baka mawala! Maniwala po kayo!”

“Alam ko,” malumanay na sabi ni Arthur. “Alam ko dahil pinanood kita. At gusto kong humingi ng tawad.”

“Po?”

“Patawarin mo ako, Nanay Loida. Pinagbintangan kita sa isip ko. Sinubok kita. Pero ipinakita mo sa akin kung gaano ako kaliit na tao kumpara sa’yo. Narinig ko ang dasal mo. Narinig ko ang sinabi mo sa apo mo.”

Naglabas si Arthur ng isang tseke. Nagsulat siya ng halaga.

“Ito,” abot ni Arthur. “Para ito sa apo mo.”

Tiningnan ni Loida ang tseke. Nanlaki ang mga mata niya. Isang Milyong Piso.

“Sir! Diyos ko! Hindi ko po matatanggap ito! Sobra-sobra po ito! Wala po akong pambayad dito!” iyak ni Loida, nanginginig ang kamay na ibinabalik ang tseke.

Hinawakan ni Arthur ang kamay ng matanda. Ang mga kamay na magaspang sa kakatrabaho.

“Hindi ‘yan utang, Nanay. Tulong ‘yan. Sagot ko na ang chemotherapy ng apo mo sa St. Luke’s. Ipagagamot natin siya sa pinakamagaling na doktor. At hindi lang ‘yan…”

May kinuha si Arthur sa drawer. Isang susi.

“May bakanteng staff house sa likod ng mansyon ko. Gusto kong doon na kayo tumira ng pamilya mo. Libre ang pagkain, libre ang kuryente. At hindi ka na magiging janitress dito.”

Kinabahan ulit si Loida. “Tatanggalin niyo po ako?”

“Hindi. Ipo-promote kita. Gusto kitang maging Head ng Housekeeping sa mansyon ko. Pero ang totoo, gusto ko lang ng may mag-aalaga sa akin na katulad ng pag-aalaga mo sa opisina ko. Yung may malasakit. Yung ipagdarasal ako.”

Napahagulgol si Aling Loida. Lumuhod siya sa harap ni Arthur at niyakap ang tuhod nito. “Salamat po, Sir! Hulog kayo ng langit! Salamat po!”

Tumulo ang luha ni Arthur. Itinayo niya ang matanda at niyakap. Sa yakap na iyon, naramdaman ni Arthur ang init ng isang ina na matagal na niyang hinahanap. Nawala ang kanyang pagdududa sa mundo.

Mula noon, nagbago ang buhay ni Aling Loida. Gumaling ang kanyang apo na si Baste. Nakatira sila sa maayos na bahay. Si Arthur naman ay naging mas masayahin at bukas-palad. Itinuring niyang pamilya sina Loida.

Napatunayan ni Arthur na ang tunay na yaman ng isang tao ay hindi nasusukat sa laman ng bangko, kundi sa integridad nito kapag walang nakatingin. Ang janitress na pinaghinalaan niya ay siya palang nagturo sa kanya kung paano muling magtiwala at magmahal.

Ang CCTV na inilagay niya para hulihin ang magnanakaw, ay nakahuli ng isang anghel.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung makapulot kayo ng malaking pera at walang nakatingin? Isosoli niyo ba o iuuwi? At naniniwala ba kayo na ang katapatan ay laging may kapalit na biyaya? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing inspirasyon sa lahat! 👇👇👇