KABANATA 1: ANG PAGPAPANGGAP

Malamig ang simoy ng hangin sa loob ng aming mansyon sa Alabang, ngunit mas malamig ang pakiramdam ko habang nakaupo sa kabisera ng hapag-kainan. Ako si Clara, 35 taong gulang, isang successful na architect at ang legal na asawa ni Mike. Sa harap ko, nakaupo si Mike, ang lalaking pinakasalan ko sampung taon na ang nakararaan, at sa tabi niya ay si Trina—ang babaeng sumira sa pamilya namin. Bata, maganda, at walang kahihiyan. Siya ang dahilan kung bakit gabi-gabing umiiyak ang dalawa naming anak na sina Jacob at Mia.

Ang gabing ito ay ideya ni Mike. “Reconciliation Dinner” daw. Gusto raw niyang maging “civil” kami para sa mga bata. Gusto niyang tanggapin ko si Trina bilang “partner” niya sa buhay habang nasa proseso pa kami ng annulment. Kapal ng mukha, ‘di ba? Pero pumayag ako. Hindi dahil tanggap ko, kundi dahil may plano ako. Gusto kong makita kung hanggang saan ang kaya nilang gawin. Gusto kong makita kung gaano kaitim ang budhi ng babaeng ito.

Abala si Trina sa kusina. “Ate Clara, ako na po ang maghahanda ng drinks. Special recipe ko ‘to, sana magustuhan niyo,” sabi niya nang may plastik na ngiti. Naka-apron pa siya na parang siya na ang may-ari ng bahay. Si Mike naman ay nakaupo lang, nagce-cellphone, tila walang pakialam sa tensyon sa paligid.

Nagpaalam ako na mag-cCR. Pero sa halip na pumunta sa banyo, dumaan ako sa likod ng dirty kitchen kung saan may maliit na siwang na nakikita ang main kitchen. Doon, nakita ko ang lahat. Nakita ko si Trina na nagtitimpla ng juice at wine. Nakita ko siyang luminga-linga para siguraduhing walang nakatingin. At nakita ko ang pagkuha niya ng isang maliit na vial mula sa kanyang bra. Binuksan niya ito at ibinuhos ang laman sa basong kulay pula—ang basong nakatokang ibigay sa akin.

Kinabahan ako. Anong nilagay niya? Lason? Pampasuka? O pampatulog para mapirmahan ko ang mga dokumentong pilit nilang pinapapirmahan sa akin tungkol sa hatian ng ari-arian? Anuman iyon, alam kong masama ang intensyon niya. Nanginginig ang mga kamay ko, pero pinilit kong kumalma. Bumalik ako sa hapag-kainan na parang walang nangyari.

KABANATA 2: ANG PAGPAPALIT

Bumalik si Trina dala ang tray ng inumin. “Here we go! Red wine for Mike and Ate Clara, and juice for the kids,” masigla niyang sabi. Inilapag niya ang basong may “halo” sa harap ko. Tinitigan ko ang pulang likido. Mukhang normal. Amoy wine. Pero alam kong may demonyo sa loob nito.

“Salamat, Trina,” sabi ko, nakangiti.

“Cheers?” yaya ni Mike, itinataas ang baso niya.

“Sandali,” sabi ko. “Nakalimutan ko ang table napkins. Mike, pakikuha naman sa cabinet.”

“Ikaw na, andiyan ka na eh,” reklamo ni Mike.

“Sige na, Hon. Masakit ang paa ko,” paglalambing ko kunwari.

Padabog na tumayo si Mike. Si Trina naman ay abala sa paglalagay ng pagkain sa plato ni Jacob. “Here, baby, kain ka ng marami,” sabi niya sa anak ko.

“Huwag mo akong tawaging baby,” masungit na sagot ni Jacob.

Habang abala sila—si Mike sa cabinet, at si Trina sa pakikipagbuno sa atensyon ng anak ko—mabilis pa sa kidlat kong pinagpalit ang baso namin ni Trina. Ang basong nasa harap ko ay inilagay ko sa pwesto niya, at ang baso niya ay kinuha ko. Pareho lang ang itsura ng baso. Pareho lang ang dami ng laman. Walang nakapansin.

Bumalik si Mike. “O, eto na ang tissue. Arte.”

“Okay, let’s toast,” sabi ni Trina, hawak na ngayon ang basong may lason na siya mismo ang nagtimpla. “Para sa bagong simula. Para sa peace.”

“Para sa katotohanan,” sagot ko.

Sabay-sabay kaming uminom. Nakita kong inubos ni Trina ang laman ng baso niya. Sarap na sarap pa siya. Tila lasang tagumpay ang bawat lagok niya. Uminom din ako ng konti mula sa malinis na baso.

Nagsimula kaming kumain. Panay ang kwento ni Trina tungkol sa bago nilang business plans ni Mike. “Ate Clara, balak kasi naming i-renovate ang rest house sa Tagaytay. Gawin naming modern.” Ang rest house na pinaghirapan kong idesign at ipatayo. Ang kapal talaga.

Lumipas ang sampung minuto. Napansin kong nag-iiba ang itsura ni Trina. Namumula ang kanyang leeg. Pinagpapawisan siya nang malapot.

“Hon, mainit ba?” tanong ni Mike.

“Medyo… parang nahihilo ako,” sabi ni Trina. Hinawakan niya ang kanyang tiyan. “Parang kumukulo ang tiyan ko.”

“Baka sa kinain mo lang,” sabi ni Mike.

Pero lalong lumala. Nagsimulang mangatal ang mga kamay ni Trina. Ang kanyang paghinga ay naging mabilis at mababaw.

“Mike… ang sakit… ang sakit ng tiyan ko…” daing ni Trina.

Tinitigan ko siya. “Anyare sa’yo, Trina? Masama ba ang lasa ng wine?”

Tumingin siya sa akin. Nanlaki ang mga mata niya. Sa sandaling iyon, alam kong narealize niya ang nangyari. Alam niyang siya ang uminom ng timpla niya.

“I-Ikaw…” nanginginig na turo ni Trina sa akin. “Pinalitan mo… pinalitan mo!”

“Anong pinalitan?” naguguluhang tanong ni Mike.

Biglang sumuka si Trina. Hindi ordinaryong suka. May kasamang dugo.

“AHHHH! Tulong! Mike! Tulungan mo ako!” sigaw ni Trina habang namimilipit sa sahig.

Nagkagulo ang mga bata. Pinalabas ko sila agad. “Yaya! Dalhin ang mga bata sa taas!”

Nilapitan ni Mike si Trina. “Trina! Anong nangyayari?! Clara, tumawag ka ng ambulansya!”

Kinuha ko ang cellphone ko. Pero bago ako tumawag, lumapit ako kay Trina na nangingisay na.

“Sabihin mo, Trina,” bulong ko. “Anong nilagay mo sa inumin ko? Para alam ng doktor kung anong gamot ang ibibigay sa’yo.”

“Lason…” garalgal na sagot ni Trina, lumuluha sa sakit. “Pampalaglag… pampalaglag ng bata…”

Natigilan si Mike. “Ano?!”

“Pampalaglag?” tanong ko. “Bakit mo ako bibigyan ng pampalaglag? Hindi naman ako buntis.”

Doon na nagbago ang ihip ng hangin. Tumingin si Trina kay Mike, puno ng takot.

“Kasi… kasi…”

“Kasi ikaw ang buntis, Trina?” tanong ko. “At ayaw mong malaman ni Mike? O baka naman… hindi kay Mike ang dinadala mo kaya gusto mo nang ilaglag at ipapalabas mong ako ang naglagay ng lason sa inumin mo para makulong ako?”

Nanlaki ang mata ni Mike. “Buntis ka? At hindi akin?”

Umiiyak si Trina. “Mike… sorry… lasing lang ako nun… si Gary… yung ex ko…”

Sa gitna ng kanyang paghihirap, umamin si Trina. Ang plano niya pala ay inumin ko ang lason (na akala niya ay mild poison lang na magpapasakit ng tiyan at magpapalaglag kung buntis man ako, o magpapahina sa akin). Pero ang totoo, siya ang buntis, at ang lason na nabili niya sa black market ay masyadong matapang. Gusto niyang mawala ang bata bago pa malaman ni Mike na hindi ito sa kanya, at isisi sa akin ang lahat para tuluyan akong mawalan ng karapatan sa mga anak ko at sa yaman ni Mike.

“Walang hiya ka!” sigaw ni Mike. Binitawan niya si Trina. “Pinatira kita dito! Ibinigay ko lahat! Tapos niloloko mo lang pala ako?!”

“Mike… tulungan mo ako… mamamatay na ako…” pagmamakaawa ni Trina.

Tumawag na ako ng ambulansya. Kahit gaano kasama si Trina, hindi ko kayang manood na lang habang namamatay ang isang tao.

Dumating ang mga medic. Isinakay si Trina. Sumama si Mike, pero hindi dahil nag-aalala siya, kundi dahil gusto niyang malaman ang buong katotohanan.

Sa ospital, na-save si Trina, pero nawala ang bata sa sinapupunan niya. Kumpirmado ng mga doktor na may nainom siyang matapang na abortifacient na may halong lason.

Dahil sa nangyari, nagising si Mike sa katotohanan. Nalaman niyang ginagamit lang siya ni Trina para sa pera. Ang “pagmamahal” nito ay peke. Ang babaeng ipinalit niya sa akin ay isang manloloko at mamamatay-tao.

Bumalik si Mike sa bahay kinabukasan. Lumuhod siya sa harap ko. “Clara… patawarin mo ako. Ang tanga ko. Sinira ko ang pamilya natin para sa wala. Babawi ako. Pagbigyan mo ako.”

Tinitigan ko si Mike. Ang lalaking minahal ko ng sampung taon. Ang ama ng mga anak ko. Pero noong nakita ko siyang lumuhod, wala na akong naramdamang awa. Wala na ring galit. Pagod na lang.

“Mike,” sabi ko. “Ang baso, kapag nabasag, pwede mong idikit ulit. Pero may lamat na ‘yan. At ang lamat na ginawa mo, hindi na kayang ayusin ng kahit anong sorry.”

“Kinuha mo ang babaeng ‘yun at dinala sa pamamahay ko. Hinayaan mo siyang insultuhin ako. At muntik na akong mamatay dahil sa kapabayaan mo. Kung hindi ko napalitan ang baso, ako ang nasa morge ngayon.”

“Clara…”

“Umalis ka na, Mike. Ituloy natin ang annulment. Sa akin ang bahay, sa akin ang mga bata. Ikaw? Magsama kayo ng kabit mong lason.”

Pinalayas ko si Mike.

Ngayon, payapa na kami ng mga anak ko. Si Trina ay nahaharap sa kasong Frustrated Murder dahil sa pag-amin niya (na narinig ng mga medic at pulis). Si Mike ay lugmok, walang pamilya, at nagsisisi.

Ang gabing iyon ang naging hudyat ng aking kalayaan. Ang baso ng wine na dapat sanang tatapos sa akin, ang siya pang naging daan para luminaw ang lahat.

Minsan, kailangan mong maging matalino sa laban. Hindi lahat ng giyera ay dinadaan sa sigaw. Minsan, ang kailangan mo lang ay tamang timing at pagpapalit ng baso.

Ang karma, hindi yan ‘menu’ na pwede mong piliin. It is served cold… or in this case, in a glass of red wine.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung kayo si Clara? Papatawarin niyo pa ba si Mike? At sa tingin niyo, dasurv ba ni Trina ang nangyari sa kanya? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing babala sa mga manloloko! 👇👇👇