Sa kasalukuyang takbo ng pulitika sa ating bansa, tila mas bumibigat ang timbang ng mga katanungan kaysa sa mga kasagutan na ibinibigay ng ating pamahalaan. Kamakailan lamang, naging sentro ng usap-usapan ang pagdududa sa integridad ng Integrity and Complaints Investigation o ICI, isang sangay na binuo upang diumano ay linisin ang katiwalian sa gobyerno. Subalit, sa halip na magsilbing sandigan ng hustisya, marami ang naniniwala na ang grupong ito ay walang sapat na batayang legal at ginagamit lamang bilang isang kasangkapan upang pagtakpan ang mga pagkakamali ng mga nasa kapangyarihan. Ang kawalan ng kaukulang batas mula sa Kongreso na nagtatatag sa opisinang ito ay nagbibigay ng matibay na dahilan para kuwestyunin ang bawat hakbang na kanilang ginagawa.

Ang mga testimonya na lumalabas mula sa mga saksing nasa ibang bansa ay naglalantad ng isang madilim na katotohanan tungkol sa kung paano pinapatakbo ang kaban ng bayan. Ayon sa mga ulat, mayroong mga direktang ebidensya gaya ng mga resibo at larawan na nagpapatunay sa malawakang paglilipat ng pondo na nagmula sa mga proyekto ng gobyerno patungo sa mga personal na bulsa. Ang mga rebelasyong ito ay hindi lamang basta-basta dahil ang mga ito ay nagmumula sa mga taong may direktang partisipasyon sa operasyon. Gayunpaman, sa kabila ng mga mabibigat na paratang na ito, tila mas pinipili ng administrasyon na magkibit-balikat at ipagpatuloy ang pagpapakita na sila ay kontrolado ang sitwasyon, habang ang taong bayan ay patuloy na naghihintay ng malinaw na paliwanag.

Hindi rin nakaligtas sa puna ang mga proyektong pang-imprastraktura, partikular na ang mga flood control projects na nagkakahalaga ng bilyon-bilyong piso ngunit agad na nasisira o tila hindi naman talaga naramdaman ang epekto. May mga ulat na nagtuturo sa mga kamag-anak at malapit na kaalyado ng pinakamataas na pinuno bilang mga nakikinabang sa mga kontratang ito. Ang masaklap pa rito, may mga tinatawag na ghost projects o mga proyektong binayaran na ngunit hindi naman talaga naisagawa. Ang ganitong uri ng pamamahala ay nagpapakita ng isang malalim na sistemang mapang-abuso na tila ginawang negosyo ang paglilingkod sa bayan, habang ang mga ordinaryong mamamayan ang nagdurusa sa tuwing may kalamidad.

Sa gitna ng kaguluhang ito, ang papel ng Armed Forces of the Philippines at Philippine National Police ay nagiging mas krusyal. May mga panawagan na dapat nang gumising ang ating sandatahang lakas at kilalanin ang kanilang moral at konstitusyonal na tungkulin na protektahan ang estado at ang mga mamamayan laban sa sinumang lider na nasasangkot sa mga ilegal na gawain. Ang pagbawi ng suporta sa isang pinunong hindi na karapat-dapat ay hindi tinitingnan bilang isang rebelyon, kundi bilang isang hakbang upang iligtas ang bansa mula sa tuluyang paglubog. Ang lehitimong linya ng suksisyon ayon sa ating Saligang Batas ang dapat na masunod upang matiyak ang maayos at mapayapang paglipat ng kapangyarihan patungo sa susunod na karapat-dapat na lider.

Habang papalapit ang mga mahahalagang petsa ng kilos-protesta, inaasahan na mas magiging maingay ang panawagan para sa tunay na pagbabago. Ang pagkakaisa ng iba’t ibang sektor, kabilang ang mga relihiyosong grupo at mga samahan ng mamamayan, ay nagpapakita na hindi na kayang tiisin ng publiko ang paulit-ulit na panlilinlang. Ang tunay na lakas ng bansa ay nasa kamay ng mga mamamayang mulat at handang ipaglaban ang kanilang karapatan sa isang malinis at matapat na gobyerno. Sa huli, ang kasaysayan ang magiging huling hurado sa mga kaganapang ito, at ang bawat Pilipino ay may mahalagang papel na dapat gampanan upang matiyak na ang katotohanan ang mananaig laban sa anumang anyo ng katiwalian at pagmamalabis sa kapangyarihan.