Sa mundo ng pulitika at showbiz, hindi nawawala ang mga kontrobersya, ngunit tila iba ang init ng isyung kinakaharap ngayon ng Star for All Seasons at Batangas Governor na si Vilma Santos-Recto. Kilala sa kanyang mahusay na pagganap sa pelikula at mahabang panahon sa serbisyo publiko, tila nalagay sa alanganin ang kanyang reputasyon dahil sa isang pahayag na mabilis na kumalat at umani ng matinding reaksyon mula sa sambayanang Pilipino. Ang sentro ng gulo? Ang umano’y pasaring niya na kaya sila binabatikos ng kanyang asawa, Finance Secretary Ralph Recto, ay dahil sila ay “nasa taas” habang ang mga kritiko ay “nasa baba.”

Ang pahayag na ito ay agad na binansagan ng mga netizens at political commentators bilang “matapobre” at “out of touch.” Para sa ordinaryong mamamayan na humaharap sa araw-araw na hamon ng buhay, ang marinig ang ganitong klaseng pananalita mula sa isang halal na opisyal ay tila isang sampal. Marami ang nagpahayag ng kanilang pagkadismaya, na nagsasabing ang pwesto sa gobyerno ay hindi dapat ginagawang basehan ng antas sa lipunan, kundi ito ay posisyon ng paglilingkod at pagpapakumbaba.

Ang ugat ng mga pambabatikos sa mag-asawang Recto ay hindi simpleng inggit o “crab mentality,” gaya ng nais palabasin ng ilan. Ang tunay na isyu ay nakaugat sa mga kuestyonableng desisyon sa pamahalaan, partikular na ang kontrobersyal na paglilipat ng bilyun-bilyong pondo ng PhilHealth patungo sa National Treasury. Ang hakbang na ito, na nasa ilalim ng pamumuno ni Secretary Ralph Recto, ay umani ng kabi-kabilang batikos mula sa mga health advocates, medical frontliners, at mga ordinaryong miyembro na umaasa sa PhilHealth sa oras ng karamdaman. Para sa publiko, ang paghingi ng paliwanag at accountability dito ay karapatan nila, at hindi dahil sila ay nasa “baba” lamang.

Dahil sa tila pagmamataas na ito, hindi naiwasan ng mga kritiko na ungkatin ang nakaraan ni Governor Vilma. Muling lumutang sa social media ang kanyang iconic role bilang “Burlesk Queen.” Bagama’t isang sining ang pelikula, ginamit ito ng mga kritiko bilang simbolo ng ironiya—na ang taong minsan ay gumanap sa papel ng isang hamak na mananayaw na lumalaban sa buhay ay tila nakalimot na sa damdamin ng mga nasa laylayan ngayong siya ay nasa kapangyarihan na. Ang pagbabalik-tanaw na ito ay hindi lamang panunukso kundi isang paalala na ang respeto ay hindi nanggagaling sa titulo o yaman, kundi sa kung paano mo tratuhin ang iyong kapwa.

Lalo pang nag-init ang diskusyon nang ikumpara ng mga political observers ang trust ratings ng mga Recto sa iba pang matataas na opisyal ng bansa. Habang ipinagmamalaki umano ng kampo nila ang pagiging nasa “taas,” ipinakita naman ng mga survey ang pagbagsak ng tiwala ng taumbayan sa kasalukuyang administrasyon, kung saan kabilang si Secretary Recto. Sa kabilang banda, nananatiling mataas ang tiwala ng publiko sa ibang opisyal na pinipiling maging tahimik at magtrabaho. Ito ay nagsilbing sampal sa mukha ng mga nagsasabing inggit lang ang dahilan ng pambabatikos.

Sa huli, ang insidenteng ito ay nagsisilbing mahalagang aral para sa lahat ng mga lingkod-bayan. Ang kapangyarihan ay hiram lamang mula sa taumbayan. Ang pagsasabi ng mga salitang naghihiwalay sa “nasa taas” at “nasa baba” ay hindi lamang nagpapakita ng kawalan ng sensibilidad, kundi nagpapalalim din ng sugat sa pagitan ng gobyerno at ng mga mamamayan. Ang tunay na “Star” ay yung marunong lumingon sa pinanggalingan at marunong makinig sa hinaing ng nasasakupan, mayaman man o mahirap. Sa labanang ito, mukhang ang taumbayan ang may huling halakhak, dahil ipinaalala nila na sa demokrasya, ang boses ng nasa “baba” ang siyang nagluklok sa mga nasa “taas.”