Sa gitna ng makapal na hamog at mga katanungang bumabalot sa biglaang pagpanaw ni Department of Public Works and Highways (DPWH) Undersecretary Catalina “Cathy” Cabral, isang bagong tinig ang lumutang upang magbigay ng liwanag sa madilim na insidente. Ang kaso, na una nang naging laman ng mga balita dahil sa mga inconsistencies at kakaibang pangyayari, ay muling nabuhayan ng interes matapos magsalita ang isang residente na nakatira mismo sa tapat ng pinangyarihan ng insidente sa Kennon Road. Ang kanyang mga rebelasyon ay hindi lamang nagdagdag ng detalye kundi nagbukas din ng mas maraming katanungan tungkol sa naging aksyon ng driver at sa tunay na estado ng opisyal bago ang trahedya.

Nakapanayam ng vlogger na si “Manila Boy” ang saksi na kinilalang si “Ate Minda,” isang residente sa Camp 6, Tuba, Benguet. Ang kanyang bahay ay matatagpuan malapit sa pakurbang bahagi ng kalsada kung saan mayroong “mirror” at viewing deck—ang mismong lugar kung saan natagpuan ang sasakyan ni Usec. Cabral. Ayon kay Ate Minda, kitang-kita ng kanyang dalawang mata ang mga kaganapan noong hapong iyon dahil nasa labas siya ng bahay at nagmamasid sa mga dumadaan. Ang kanyang testimonya ay maituturing na “missing piece” sa puzzle na pilit binubuo ng mga imbestigador at ng publiko.

Ayon sa salaysay ni Ate Minda, napansin niya ang itim na sasakyan na pumarada sa gilid ng kalsada bandang ala-una ng hapon. Hindi ito pangkaraniwang paghinto lamang para magpalamig ng makina o mag-picture taking. Tumagal ang sasakyan sa lugar ng ilang oras. Nakita niya ang isang babae, na pinaniniwalaang si Usec. Cabral, na bumaba at umupo sa concrete barrier o pasamano sa gilid ng bangin. Inilarawan niya ang opisyal na nakasuot ng puti, nakayuko, at tila malalim ang iniisip. Ang kanyang postura—nakasapo ang kamay sa noo—ay nagpapahiwatig ng matinding problema o bigat na dinadala.

Ang puntong ito ng kwento ay nagbibigay ng confirmation sa teorya na may pinagdadaanan ang opisyal. Hindi siya basta-basta namamasyal; siya ay nasa estado ng matinding stress o depression. Ayon sa saksi, kitang-kita niya ang lungkot sa kilos ng babae. Ito ay tumutugma sa mga haka-haka na ang opisyal ay naiipit sa isang malaking isyu, partikular na ang kontrobersyal na flood control projects na ngayon ay iniimbestigahan. Marahil, sa mga oras na iyon, binabalanse niya ang bigat ng kanyang posisyon at ang mga posibleng konsekwensya na kakaharapin niya. Ang pananatili niya sa gilid ng bangin ng ilang oras ay nagpapakita ng isang taong nag-iisip ng malalim, marahil ay nagdedesisyon sa kanyang susunod na hakbang.

Ngunit ang pinaka-kontrobersyal na bahagi ng testimonya ni Ate Minda ay tungkol sa driver. Ayon sa kanya, nakita niyang nililinisan pa ng driver ang sasakyan habang nakaupo ang kanyang amo sa pasamano. Ngunit matapos ang ilang sandali, nakita niyang umalis ang sasakyan at iniwan ang babae na mag-isa sa delikadong lugar na iyon. Ito ay taliwas sa karaniwang protocol ng isang driver o bodyguard, lalo na kung ang iyong boss ay isang high-ranking official na mukhang balisa. Bakit mo iiwan ang iyong amo sa gilid ng bangin sa gitna ng kawalan?

Ang desisyon ng driver na umalis—sa kadahilanang magpapagasolina daw o iihi, ayon sa mga naunang report—ay mahigpit na kinukwestyon ngayon. Kung totoo ang sinabi ng saksi na ilang oras silang nandoon, bakit hindi pa siya nagpa-gasolina bago sila tumambay? At kung nakita niyang problemado ang kanyang boss, bakit niya ito hahayaan na manatili sa isang lugar na madaling mahulog o tumalon? Ang “duty of care” na inaasahan sa isang empleyado ay tila nawala sa mga sandaling iyon. Ang pag-alis ng driver ang nagbigay ng pagkakataon—kung sakaling ito nga ay sariling desisyon—para mangyari ang hindi inaasahan.

Dagdag pa ni Ate Minda, umalis siya saglit para sunduin ang kanyang apo sa school service. Sa kanyang pagbabalik, wala na ang babae sa pasamano at nagsisimula nang dumating ang mga pulis. Nakita rin niya ang pagbalik ng driver na tila hinahanap ang kanyang “Madam.” Ang timeline na ito ay nagpapatunay na may malaking puwang ng oras kung saan walang kasama si Usec. Cabral. Sa mga oras na iyon, walang nakakaalam kung ano ang eksaktong nangyari, maliban sa kanya at sa bangin na naging saksi sa kanyang pagkahulog.

Ang testimonya ng saksi ay nagpapahina sa mga teoryang may naganap na pisikal na komprontasyon o “tulakan” sa mismong oras ng insidente, dahil ayon sa kanya, mag-isa lang ang babae nang huli niyang makita. Gayunpaman, hindi nito inaalis ang posibilidad ng “foul play” sa ibang anyo—ang kapabayaan, ang pagtutulak sa pamamagitan ng pressure, o ang sadyang pag-iwan sa kanya sa isang sitwasyon na walang laban. Ang mental na torture at ang takot sa mga banta ay maaring maging kasing bigat ng pisikal na pananakit.

Sa mata ng publiko, ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa isang aksidente o sariling pagtatapos. Ito ay tungkol sa sistema na nagtutulak sa mga tao sa gilid—literal at metaporikal. Ang mga detalye ng flood control scam at ang bilyun-bilyong pondo na nawawala ay ang malaking anino sa likod ng pangyayaring ito. Si Usec. Cabral, na kilala bilang isang masipag at matalinong opisyal, ay tila naging biktima ng isang laro na masyadong malaki at marumi para sa kanya. Ang kanyang pag-iisa sa Kennon Road ay simbolo ng kanyang pakiramdam na wala na siyang matatakbuhan.

Ang mga netizens ay mabilis na nagpahayag ng kanilang pagdududa sa driver. Marami ang nagsasabi na “hindi kapani-paniwala” ang alibi nito. Sa kultura ng mga Pilipino, ang “malasakit” ay likas, lalo na sa mga naninilbihan. Ang iwanan ang iyong boss na mukhang may sakit o problema sa isang mapanganib na lugar ay hindi gawain ng isang tapat na empleyado. May mga nagtatanong kung may “instruction” ba siyang natanggap na umalis, o kung sadyang bahagi ito ng plano para hindi siya maging saksi sa mismong sandali ng pagkahulog.

Habang patuloy ang imbestigasyon, ang kwento ni Ate Minda ay nagsisilbing mahalagang piraso ng katotohanan. Ipinakita nito ang human side ng trahedya—isang babaeng nagdurusa, nag-iisa, at tila naghahanap ng kapayapaan sa gitna ng ingay ng mundo. Ito rin ay hamon sa mga awtoridad na huwag basta tanggapin ang “face value” ng mga pahayag. Kailangang himayin ang bawat detalye, bawat kilos, at bawat motibo. Hindi sapat na sabihing “tumalon” o “nahulog.” Kailangang malaman kung ano at sino ang nagtulak sa kanya—hindi man sa pisikal na paraan, kundi sa emosyonal at mental na aspeto—upang humantong sa ganitong katapusan.

Sa huli, ang sigaw ng bayan ay katarungan at katotohanan. Hindi lamang para kay Usec. Cabral, kundi para sa sambayanang Pilipino na pagod na sa mga kwento ng katiwalian na nagtatapos sa mga misteryosong pagkawala. Ang bawat buhay ay mahalaga, at ang bawat kwento ay dapat magkaroon ng malinaw na tuldok, hindi isang tandang pananong na habambuhay na magmumulto sa ating lipunan. Ang Kennon Road ay mananatiling saksi sa isang trahedya, ngunit nawa’y ang katotohanan ay hindi mahulog kasama ng mga bato sa bangin.