Mabigat ang buhos ng ulan noong gabing iyon sa isang maliit na baryo sa Laguna, ngunit mas mabigat ang mga salitang binitawan ni Aling Sonya sa kanyang bunsong anak na si Mia. Ang lumang bahay na gawa sa kahoy ay yumanig sa lakas ng sigaw ng ina. Nakadapa sa sahig si Mia, yakap ang kanyang tuhod, habang ang kanyang mga libro at damit ay nagkalat sa paligid matapos itong ihagis ng kanyang ina. Ang rason ng gulo? Isang pulang marka sa card ni Mia sa subject na Algebra at Chemistry. Si Mia ay hindi kasing talino ng kanyang Ate Kara, na laging Valedictorian at pinagmamalaki ng buong angkan. Si Mia ay mahina sa akademiko, madalas nauutal sa recitation, at hirap umintindi ng mga complex na formula. Pero sa kusina? Sa kusina siya ay isang henyo. Ngunit para kay Aling Sonya, ang pagluluto ay hindi trabaho ng mayaman; ito ay trabaho ng katulong.

“Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na mag-aral ka nang mabuti?!” bulyaw ni Aling Sonya habang dinuduro ang anak. “Ang Ate Kara mo, scholar! Ikaw? Palamunin na nga, bobo pa! Sayang ang perang ipinampapaaral ko sa’yo! Wala kang mararating sa buhay! Boplaks!” Ang salitang “boplaks” ay tila punyal na paulit-ulit na sumasaksak sa puso ni Mia. Gusto niyang ipaliwanag na ginagawa naman niya ang lahat, na iba lang talaga ang galing niya, pero walang boses na lumalabas sa kanyang bibig. Sa gilid, nakatayo si Kara, may hawak na libro, nakatingin lang sa kapatid na may halong awa pero mas nangingibabaw ang takot na madamay sa galit ng ina, o marahil ay ang lihim na pagmamalaki na siya ang paborito. “Lumayas ka!” sigaw muli ni Aling Sonya. Binuksan niya ang pinto. Ang lamig ng hangin at ulan ay pumasok sa loob. “Kung ayaw mong mag-aral, maghanap ka ng buhay mo! Huwag kang babalik dito hangga’t wala kang napatutunayan! Doon ka sa kalsada, doon nababagay ang mga walang utak!” Sa takot at sakit, mabilis na pinulot ni Mia ang ilang pirasong damit, isinilid sa kanyang backpack, at tumakbo palabas sa gitna ng bagyo. Wala siyang dalang payong. Wala siyang pera. Ang tanging dala niya ay ang sakit ng pagtatakwil ng sarili niyang ina.

Naglakad si Mia nang walang patutunguhan. Ang kanyang mga luha ay humalo sa ulan. Nakarating siya sa palengke at sumilong sa isang saradong pwesto ng karinderya. Doon, sa gitna ng dilim at lamig, ipinangako niya sa sarili: “Balang araw, papatunayan ko na hindi ako boplaks. Balang araw, ang mga kamay na ito na minamaliit nila, ang siyang mag-aahon sa akin sa hirap.” Kinabukasan, natagpuan siya ni Nanay Ising, ang may-ari ng isang maliit na panaderya sa bayan. Naawa ito sa dalagang natutulog sa bangketa. Kinupkop siya ni Nanay Ising bilang pahinante at taga-limas ng mga baking pan. Doon nagsimula ang bagong buhay ni Mia. Habang ang ibang ka-edad niya ay nasa kolehiyo, si Mia ay nasa harap ng mainit na pugon. Pero hindi siya nagreklamo. Dito niya naramdaman na may halaga siya. Mabilis siyang natuto. Nalaman ni Nanay Ising na may kakaibang panlasa si Mia. Kaya niyang baguhin ang simpleng pandesal at gawin itong espesyal. Kaya niyang gumawa ng mga cake na hindi lang masarap kundi maganda rin ang disenyo. “Mia, anak, may gift ka,” sabi ni Nanay Ising. “Hindi ka bobo. Iba lang ang lengguwahe ng talino mo. Ang iba, sa numero. Ikaw, sa lasa.” Ang mga salitang iyon ang naging sandigan ni Mia.

Lumipas ang limang taon. Namatay si Nanay Ising dahil sa katandaan, ngunit ipinamana niya kay Mia ang maliit na panaderya at ang kanyang mga ipon. Ito ang naging puhunan ni Mia. Sa halip na manatili sa maliit na bayan, nagbakasakali siya sa Maynila. Dala ang kanyang talento at ang alaala ng masasakit na salita ng kanyang ina, nagtayo siya ng isang maliit na stall ng pastries sa isang food park. Tinawag niya itong “Mia’s Oven.” Dahil sa kakaibang sarap at ganda ng kanyang mga gawa, mabilis itong dinagsa. Nag-viral ang kanyang mga cake sa social media. Mula sa isang stall, naging restaurant. Mula sa restaurant, naging chain of cafes. At pagkalipas ng labindalawang taon, si Mia na ang may-ari ng “The Golden Whisk,” isang sikat na culinary empire na may branches sa buong Asya. Siya na ngayon ay si CEO Mia Santos, milyonarya, respetado, at tinitingala. Pero sa kabila ng tagumpay, nanatili siyang simple at hindi nagpakita sa kanyang pamilya. Takot pa rin siya sa rejection.

Sa kabilang banda, ang buhay ni Aling Sonya at Kara ay hindi naging ayon sa plano. Si Kara, bagamat matalino sa eskwela, ay hindi naging madiskarte sa totoong buhay. Nakapagtapos siya ng Engineering pero nahirapang makisama sa mga katrabaho dahil sa taas ng tingin sa sarili. Palipat-lipat siya ng kumpanya hanggang sa mawalan ng gana at malulong sa maling bisyo at utang dahil sa lifestyle na hindi naman niya afford. Si Aling Sonya naman ay tumanda at nagkasakit. Ang kanilang lupain sa probinsya ay naibenta para sa gamutan at pambayad sa mga utang ni Kara. Ang dating mapagmataas na ina ay ngayon ay nakatira na lang sa isang maliit na paupahan, naglalabada para may makain. Ang “matalinong” anak na ipinagmalaki niya ay naging pabigat, samantalang ang “boplaks” na pinalayas niya ay hindi na nila mahanap. Madalas na naiisip ni Aling Sonya si Mia, pero pinipigilan niya ang sarili dahil sa pride at hiya.

Isang araw, nabalitaan ni Aling Sonya ang tungkol sa “Grand Opening” ng pinakamalaking branch ng The Golden Whisk sa kanilang siyudad. Nangangailangan daw sila ng maraming staff—mula manager hanggang dishwasher. Dahil sa matinding pangangailangan, at dahil wala nang ibang tumatanggap sa kanya dahil sa edad, naglakas-loob si Aling Sonya na pumila para mag-apply bilang tagahugas ng pinggan o janitress. Kasama niya si Kara, na ngayo’y gusgusin na rin at nagbabakasakaling makapasok bilang server. Mahaba ang pila sa labas ng bagong tayo at napakagarbong building. Namangha si Aling Sonya sa ganda ng lugar. “Sana matanggap tayo dito, Kara. Kahit taga-linis lang. Gutom na gutom na ako,” bulong ng matanda. “Oo nga Nay. Ang yaman siguro ng may-ari nito,” sagot ni Kara, na puno ng inggit ang mga mata habang tinitingnan ang mga kotseng dumadaan.

Nang tawagin ang mga aplikante para sa final interview at orientation, pinapasok sila sa isang malawak na ballroom. Nandoon ang daan-daang tao. Umakyat sa entablado ang General Manager. “Please welcome, ang ating President at CEO, ang babaeng nagtayo ng imperyong ito mula sa wala… Ms. Mia Santos!” Nagpalakpakan ang lahat. Bumukas ang malaking pinto sa likod ng stage. Lumabas ang isang babaeng nasa edad trenta, nakasuot ng eleganteng puting chef’s jacket na may burdang ginto, naka-high heels, at may awtoridad na nagpayuko sa lahat ng empleyado. Ang kanyang mukha ay makinis, ang kanyang tindig ay puno ng kumpiyansa. Natigilan si Aling Sonya. Nanlaki ang kanyang mga mata. Napahawak siya sa braso ni Kara. “K-Kara… tignan mo… yung babae…” Namutla si Kara. “S-Si Mia? Si Mia ba ‘yan?” Hindi sila makapaniwala. Ang batang tinawag nilang boplaks, ang batang pinalayas nila sa gitna ng bagyo, ay siya ngayong tinitingala ng daan-daang tao. Siya ang may-ari ng lugar na inaapakan nila.

Nagsimulang magsalita si Mia. Ikinuwento niya ang kanyang pinagdaanan. “Labindalawang taon na ang nakararaan, sinabihan ako na wala akong mararating. Pinalayas ako dahil mahina ako sa Math. Dahil hindi ako matalino sa libro. Pero napatunayan ko na ang tunay na talino ay wala sa report card. Ang tunay na talino ay nasa diskarte, sa sipag, at sa hindi pagsuko kahit na ang sarili mong pamilya ay tinalikuran ka.” Habang nagsasalita si Mia, nagtama ang paningin nila ni Aling Sonya na nasa gitna ng crowd. Napatigil si Mia. Nakita niya ang kanyang ina—matanda na, payat, at nakasuot ng lumang damit. Nakita rin niya si Kara, na nakayuko sa hiya. Pagkatapos ng speech, bumaba si Mia. Nilapitan niya ang direksyon ng kanyang ina. Ang mga bodyguard ay humawi ng daan. Kinabahan si Aling Sonya. Akala niya ay ipapakaladkad sila palabas. Akala niya ay gagantihan sila.

“Mia…” nanginginig na tawag ni Aling Sonya nang makalapit ang anak. “Anak…” Tinitigan ni Mia ang ina. Walang galit sa kanyang mga mata, kundi isang malalim na lungkot at awa. “Ma’am, aplikante po ba kayo?” pormal na tanong ni Mia. “Mia, ako ‘to… Nanay mo…” iyak ni Aling Sonya. Lumuhod siya sa harap ng anak sa harap ng maraming tao. “Patawarin mo ako, anak! Nagkamali ako! Patawarin mo ako sa mga sinabi ko noon! Hirap na hirap na kami!” Natahimik ang buong ballroom. “Tumayo po kayo,” utos ni Mia. Inalalayan niya ang matanda. “Matagal ko na kayong pinatawad, Aling Sonya. Dahil kung hindi niyo ako pinalayas noon, hindi ako matututong tumayo sa sarili kong mga paa. Kung hindi niyo ipinamukha sa akin na ‘boplaks’ ako, hindi ako magsisikap na patunayan ang sarili ko. Ang sakit na ibinigay niyo ang naging gasolina ko.”

“Mia, kunin mo na kami… babawi ako…” pagsusumamo ni Kara. Tumingin si Mia kay Kara. “Kara, matalino ka, ‘di ba? Valedictorian ka. Bakit ka nandito? Bakit ka umaasa sa kapatid mong ‘boplaks’?” Napayuko si Kara sa hiya. “Hindi ko kayo kukunin para buhayin na parang mga donya,” seryosong sabi ni Mia. “Dahil hindi ko tutulungan ang mga taong hindi marunong tulungan ang sarili nila. Pero dahil nandito kayo para mag-apply…” Humarap si Mia sa HR Manager. “Tanggapin sila. Si Aling Sonya, sa housekeeping. Si Kara, sa dishwashing area. Minimum wage. Walang special treatment. Kung gusto nilang kumita, pagtrabahuhan nila. Ipakita niyo sa akin na may silbi kayo sa kumpanyang ito.”

“P-Pero anak… maghuhugas ako ng pinggan?” reklamo ni Kara. “Bakit? Masama ba ‘yun?” ngiti ni Mia. “Diyan ako nagsimula, Ate. Sa paghuhugas ng pinggan ng ibang tao noong pinalayas niyo ako. Kung nakaya ko, kaya mo rin ‘yan. Unless, masyado kang matalino para sa trabahong ‘yan?” Walang nagawa ang mag-ina kundi tanggapin ang alok. Sa mga sumunod na buwan, nagtrabaho si Aling Sonya at Kara sa ilalim ng pamamalakad ni Mia. Naranasan nila ang hirap. Naranasan nilang mapagalitan ng supervisor. Naranasan nilang mapagod. Araw-araw nilang nakikita si Mia na abala, matagumpay, at nirerespeto ng lahat.

Unti-unti, nagbago ang pananaw ni Aling Sonya. Nakita niya na ang tagumpay ay hindi lang sa diploma. Ipinagmalaki niya si Mia—hindi dahil mayaman ito, kundi dahil sa kabutihan at sipag nito. Si Kara naman ay natutong magpakumbaba. Isang gabi, pagkatapos ng shift, pinatawag sila ni Mia sa opisina. May nakahandang masarap na hapunan. “Kain na kayo,” yaya ni Mia. “Anak… sorry talaga,” iyak ni Aling Sonya habang kumakain. “Mali ako. Maling-mali ako ng tingin sa’yo.” “Okay na ‘yun, Nay,” sabi ni Mia, hinawakan ang kamay ng ina. “Ang mahalaga, natuto na tayo. Na ang bawat tao ay may kanya-kanyang galing. Hindi porket isda ka, pipilitin kitang umakyat sa puno. At hindi porket ibon ka, pipilitin kitang lumangoy.”

Simula noon, naging maayos ang kanilang relasyon. Hindi man sila naging kasing-yaman ng dati nilang pangarap para kay Kara, naging mayaman naman sila sa aral at pagmamahal. Si Mia ang nagpatunay na ang salitang “boplaks” ay hindi hatol, kundi hamon. At ang tagumpay ay ang pinakamagandang ganti sa mga taong hindi naniwala sa’yo.

Kayo mga ka-Sawi, naranasan niyo na bang sabihan ng masasakit na salita ng sarili niyong pamilya? Anong ginawa niyo para patunayang mali sila? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magbigay inspirasyon sa lahat ng mga ‘black sheep’ na balang araw ay magiging ‘golden goose’ ng pamilya! 👇👇👇