Sa isang maliit na baryo sa Pangasinan, kung saan ang sabong ay hindi lang libangan kundi bahagi na ng kultura, isang kwento ng pag-ibig, bisyo, at kapangyarihan ang gumimbal sa mga residente. Si Galvin Rehino, isang kilalang sabungero, ay nabuhay sa paniniwalang ang swerte ay laging nasa kanyang panig. Sa tuwing siya ay nananalo, siya ang hari ng kalsada—namimigay ng pera, nagyayabang, at tila walang bukas kung gumastos. Ang kanyang asawang si Kimberly, na dating naglalako lang ng palamig, ay nahulog sa kanyang mga pangako ng maginhawang buhay. Ngunit tulad ng anumang sugal, ang swerte ay hindi nagtatagal, at ang kapalit nito ay kadalasang mas malaki pa sa perang napanalunan.

Habang tumatagal, lumabas ang tunay na kulay ni Galvin. Ang perang padala ng kanyang mga magulang mula sa ibang bansa ay nauubos sa sabungan sa halip na mapunta sa kanilang pamilya. Dumating sa punto na si Kimberly na ang bumubuhay sa kanila, nagtatrabaho bilang promodizer habang si Galvin ay patuloy na nalulubog sa bisyo. Ang masaklap, nang maubusan na ng mahihiramang pera si Galvin, lumapit siya kay Kapitan Rodrigo—ang padrino ng mga manunugal sa kanilang lugar. Si Kapitan Rodrigo ay kilala bilang takbuhan ng mga gipit, hindi dahil siya ay likas na matulungin, kundi dahil sa interes na kanyang sinisingil. At sa kaso ni Galvin, ang interes na ito ay hindi nababayaran ng salapi.

Umabot sa mahigit tatlong libong piso ang utang ni Galvin, isang halagang maliit para sa iba ngunit sapat na para itali siya sa leeg. Nang hindi na siya makabayad, kinumpiska ni Kapitan ang kanilang motor at sidecar. Ngunit hindi doon nagtapos ang lahat. Sa isang paghaharap, napansin ng Kapitan ang ganda ni Kimberly. “Sayang ang asawa mo,” ang makahulugang sabi nito. Iyon ang naging hudyat ng isang kasunduan na walang nakasulat na kontrata ngunit may mabigat na kapalit. Isang araw, sa isang kasiyahan sa barangay, inabutan ng Kapitan si Kimberly ng isang cellphone. Alam ni Galvin ang ibig sabihin nito, ngunit dahil sa kawalan ng lakas ng loob at pagkalulong sa utang, nanahimik na lamang siya.

Doon nagsimula ang bulung-bulungan sa baryo. Madalas nang makita si Kimberly na umaalis at sumasakay sa sasakyan ng Kapitan. Ang motor na kinumpiska ay naibalik kay Galvin nang walang bayad, at ang pamilya ay biglang nagkaroon ng “allowance.” Alam ni Galvin ang katotohanan—ang katawan at dignidad ng kanyang asawa ang ipinambabayad sa kanyang mga pagkukulang. Ang dating masayang tahanan ay napuno ng sigawan at sumbatan. “Wala kang silbi!” ang madalas na isumbat ni Kimberly sa asawa, habang si Galvin ay nilulunok na lang ang kanyang pride kapalit ng karangyaan na hindi niya kayang ibigay.

Ngunit ang kasakiman ay walang hangganan. Hindi sapat sa Kapitan na “hiramin” lang si Kimberly; gusto niya itong angkinin nang tuluyan. Isang hapon sa sabungan, matapos manalo ni Galvin, isang lalaking nagngangalang Berto ang lumapit sa kanya. Apat na putok ng baril ang umalingawngaw, at bumagsak si Galvin, wala nang buhay. Ang huling halik niya sa kanyang asawa bago umalis ng bahay ay naging paalam na pala. Sa imbestigasyon, itinuro ni Berto na inutusan siya umano ni Kapitan Rodrigo na iligpit si Galvin para masolo nito si Kimberly.

Sa huli, isang masaklap na katotohanan ang tumampad sa pamilya. Si Berto ay nahatulan at nakulong habang buhay, ngunit si Kapitan Rodrigo ay naabswelto dahil sa kakulangan ng direktang ebidensya. Naiwan si Kimberly na luhaan, yakap ang kanilang anak, at puno ng pagsisisi. Ang kwento ni Galvin at Kimberly ay nagsisilbing babala: sa mundo ng sugal at utang, may mga taong handang samantalahin ang kahinaan ng iba, at madalas, ang singil ay hindi pera, kundi buhay at dangal na kailanman ay hindi na maibabalik.