Sa isang siksikan at maingay na barangay sa Maynila, usap-usapan ang isang “kakaibang” tambalan. Si Elena, isang dalawampu’t tatlong taong gulang na dalaga, maganda, masipag, at puno ng pangarap. At si Lolo Ben, pitumpu’t limang taong gulang, biyudo, uugod-ugod, at kilala sa pagiging masungit ngunit may kaya sa buhay. Ang agwat ng kanilang edad ay limang dekada. Sa paningin ng lipunan, ito ay isang malaking iskandalo. Isang kahalayan.

Nagsimula ang lahat noong magkasakit ang ina ni Elena. Stage 4 Cancer. Naubos ang kanilang kakarampot na ipon. Nabaon sila sa utang. Walang malapitan si Elena. Ang kanyang ama ay matagal nang sumakabilang-buhay, at ang mga kamag-anak nila ay tinalikuran sila dahil sa hirap. Sa gitna ng kanyang desperasyon, si Lolo Ben—ang kapitbahay nilang laging nakadungaw sa bintana—ang nag-abot ng tulong. Hindi lang basta tulong. Sinagot ni Lolo Ben ang lahat ng gastusin sa ospital, chemotherapy, at gamot ng nanay ni Elena.

“Iho, bakit niyo po ito ginagawa?” tanong ni Elena noon, habang umiiyak sa pasasalamat.

“Dahil nakikita ko ang yumaong asawa ko sa nanay mo. At nakikita ko ang anak naming namatay sa’yo,” sagot ni Lolo Ben na may lungkot sa mga mata.

Sa kasamaang palad, pumanaw din ang ina ni Elena. Naiwan siyang mag-isa, lugmok, at walang matuluyan dahil naremata na ang kanilang bahay. Muli, si Lolo Ben ang sumalo sa kanya. “Dito ka na muna sa bahay ko, Elena. Malaki ito para sa isang matandang tulad ko. Kailangan ko rin ng mag-aalaga sa akin at maglilinis,” alok ng matanda.

Doon nagsimula ang malisya ng mga tao. “Naku, may ‘something’ yan!” “Ginagawa lang dahilan ang pagtulong!” “Si Elena naman, pumatol sa lolo para sa pera!” Araw-araw, naririnig ni Elena ang mga parinig. Masakit. Sobrang sakit. Pero tiniis niya dahil alam niyang wala siyang ginagawang masama. Ang turing niya kay Lolo Ben ay isang ama at lolo.

Isang gabi, kinausap siya ni Lolo Ben nang seryoso. “Elena, may taning na ang buhay ko. May sakit ako sa puso at kidney. Ayaw ko nang magpagamot. Pagod na ako. Pero may inaalala ako.”

“Ano po ‘yun, Lo?”

“Ang mga pamangkin ko. Sina Rico at Tessie. Alam kong hinihintay lang nilang mamatay ako paraagawin ang bahay at lupa ko at ang mga naipundar ko. Sakim sila. Kapag nawala ako, kukunin nila lahat at itatapon ka sa kalsada. Ayokong mangyari ‘yun. Gusto kong ikaw ang makinabang dahil ikaw ang nag-alaga sa akin.”

“Lo, hindi ko po kailangan ng yaman niyo,” tanggi ni Elena.

“Kailangan mo. Para sa kinabukasan mo. Para makapag-aral ka ulit. Kaya… pakasalan mo ako.”

Nanlaki ang mata ni Elena. “Po?!”

“Sa papel lang, Elena. Civil wedding. Para kapag nawala ako, ikaw ang legal na asawa. Ikaw ang magmamana ng lahat. Hindi nila maaagaw sa’yo ang bahay. Proteksyon mo ito.”

Pinag-isipan itong mabuti ni Elena. Alam niyang dudumugin siya ng batikos. Pero naisip niya rin ang kabutihan ni Lolo Ben. Gusto ng matanda na maging panatag bago ito mawala. Gusto nitong siguraduhin na nasa mabuting kamay ang kanyang pinaghirapan. Pumayag si Elena.

Ikinasal sila sa huwes. Simple lang. Walang handaan. Pero kumalat agad ang balita.

“Grabe! Pinakasalan talaga ang gurang!” “Certified Gold Digger!” “Yuck! Paano niya nasisikmura ‘yan?!”

Ang mga pamangkin ni Lolo Ben na sina Rico at Tessie ay sumugod sa bahay.

“Walang hiya ka, Uncle Ben! Nagpaloko ka sa babaeng ‘yan?! At ikaw babae, humanda ka! Hindi namin hahayaang makuha mo ang mana!” sigaw ni Rico.

Hinarang sila ni Lolo Ben. “Asawa ko siya! Respetuhin niyo siya! Wala kayong karapatan sa buhay ko dahil ni minsan, hindi niyo ako dinalaw noong naghihingalo ako!”

Sa loob ng dalawang taon, naging mag-asawa sila sa papel. Pero sa loob ng bahay, nurse at pasyente, lolo at apo ang turingan nila. Inalagaan ni Elena si Lolo Ben. Pinaliguan, pinakain, binihisan. Tiniis niya ang hirap ng pag-aalaga sa isang bedridden na matanda. Tiniis niya ang panghuhusga ng mundo.

“Mahal kita, Elena… bilang anak,” laging sinasabi ni Lolo Ben.

“Mahal din po kita, Lo… bilang tatay,” sagot ni Elena.

Dumating ang araw na kinatatakutan ni Elena. Pumanaw si Lolo Ben habang natutulog. Payapa ang mukha nito.

Sa burol, nagdatingan ang mga “kamag-anak” na hindi naman nagpakita noong buhay pa ang matanda. Umiiyak kunwari. Pero ang mga mata ay naghahanap ng titulo at bank book.

Si Elena, tahimik lang sa isang sulok, nakasuot ng itim. Mugto ang mata.

“Hoy! Elena!” sigaw ni Tessie sa gitna ng lamay. “Wag kang mag-aastang biyuda dito! Alam naming pera lang ang habol mo! Ngayong patay na si Uncle, lumayas ka na!”

“Oo nga!” gatong ni Rico. “Ipapa-annul namin ang kasal niyo! Papatunayan naming ‘undue influence’ ang ginawa mo! Wala kang makukuha!”

Pinagtawanan si Elena ng mga kapitbahay. “Ayan, tapos na ang palabas. Back to being poor na siya.”

Pagkatapos ng libing, nagkaroon ng “Reading of the Will” sa mansyon. Nandoon ang abogado ni Lolo Ben na si Attorney Valdez. Nandoon sina Rico, Tessie, at ang buong angkan. At nandoon si Elena, nakayuko.

“Simulan na natin,” sabi ni Attorney.

“To my nephew Rico and niece Tessie,” basa ni Attorney.

Nagliwanag ang mukha ng dalawa. “Yes! Sabi sa’yo eh!”

“…I leave you the sum of TEN THOUSAND PESOS each. Ito ay bayad sa abala niyo sa pagpunta sa libing ko, kahit alam kong hindi niyo ako mahal.”

Natahimik ang kwarto. “Sampung libo?! Niloloko mo ba kami?!” sigaw ni Rico.

“At sa aking asawa… si Elena…” patuloy ni Attorney.

Tumayo si Tessie. “Haharangin namin ‘yan! Hindi pwede!”

“Makinig kayo,” saway ni Attorney.

“Ipinamamana ko kay Elena ang aking bahay at lupa, ang aking mga sasakyan, at ang aking bank accounts na nagkakahalaga ng 50 Million Pesos. Siya ang aking legal na asawa at nag-iisang tagapagmana.”

Nagwala ang magkapatid. Susugurin sana nila si Elena nang humarang ang mga bodyguard ni Attorney.

“Pero bago ang lahat,” sabi ni Attorney. “May iniwang sulat at video si Don Ben. Panoorin niyo.”

Binuksan ang TV. Lumabas ang mukha ni Lolo Ben, kuha isang linggo bago siya mamatay.

“Sa mga taong humusga kay Elena,” panimula ni Lolo Ben sa video. “Makinig kayo. Hindi ako niloko ni Elena. Ako ang nakiusap sa kanya na pakasalan ako. Ginawa ko ‘yun para protektahan siya sa mga buwitreng katulad ng mga pamangkin ko. Si Elena ang naglinis ng dumi ko. Siya ang nagpuyat sa akin. Siya ang nagparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa.”

“Rico, Tessie… nasaan kayo noong inatake ako sa puso? Nasa Boracay kayo. Nasaan kayo noong wala akong makain? Nasa casino kayo. Si Elena, na walang kadugo-dugo sa akin, ang nagmalasakit.”

“At para sa kaalaman ng lahat… Si Elena ay hindi ko lang asawa. Siya ang anak ng dati kong hardinero na tinulungan ko noon. Nakita ko kung paano siya lumaki na mabuting bata. Deserve niya ang lahat ng meron ako.”

“Elena, anak… gamitin mo ang pera para tuparin ang pangarap mo. Mag-aral ka. Maging doktor ka. At huwag mong pansinin ang sasabihin ng iba. Ang tunay na nagmamahal, hindi humuhusga. Salamat sa huling mga taon ng buhay ko. Pinaligaya mo ako.”

Napahagulgol si Elena. Niyakap niya ang TV screen.

Ang mga kapitbahay na nasa labas ng bintana at nakikinig ay natahimik. Napahiya sila. Ang tinawag nilang “gold digger” ay isa palang bayani sa buhay ng matanda.

Sina Rico at Tessie ay pinalayas ng mga guard. Wala silang nagawa dahil legal ang lahat.

Ginamit ni Elena ang yaman para mag-aral ng medisina. Tinupad niya ang pangarap ni Lolo Ben. Nagtayo siya ng isang clinic sa kanilang barangay na nagbibigay ng libreng serbisyo sa mga matatandang walang nag-aalaga. Pinangalanan niya itong “Lolo Ben’s Care Clinic.”

Tuwing anibersaryo ng kamatayan ni Lolo Ben, makikita si Elena sa puntod. Naka-doktor na uniporme, may dalang bulaklak, at nagpapasalamat.

Napatunayan ni Elena na ang tunay na pag-ibig ay hindi laging romantiko. Minsan, ito ay ang pagmamalasakit, pagsasakripisyo, at pananatili sa tabi ng isang tao hanggang sa huli. At ang panghuhusga ng tao ay walang binatbat sa katotohanan ng isang busilak na puso.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung kayo ang nasa sitwasyon ni Elena? Handa ba kayong pakasalan ang isang matanda para alagaan ito at protektahan ang kanyang yaman mula sa mga sakim? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing aral sa mga mapanghusga! 👇👇👇