Sa bawat magulang na nagpapalaki ng anak sa gitna ng hirap, ang makitang makapagtapos at magkaroon ng magandang trabaho ang kanilang supling ay ang pinakamataas na uri ng tagumpay. Ganito ang pangarap nina Mang Reynaldo at Aling Charito para sa kanilang anak na si Mabel Cama. Sa edad na dalawampu’t dalawa, si Mabel ay larawan ng isang responsableng anak—nagtatrabaho bilang bank teller sa Makati, tumutulong sa gastusin ng pamilya, at puno ng pangarap na balang-araw ay makapag-abroad upang mabigyan ng mas maginhawang buhay ang kanyang mga magulang. Naninirahan sila sa isang malawak na compound sa Pasig City, isang lugar na dating impounding area ng MMDA na naging garahe ng mga bus. Sa paningin ng marami, ligtas ang lugar dahil may matataas na pader, may mga gwardya, at halos magkakakilala ang mga naninirahan sa loob. Ngunit ang akalang kaligtasan na ito ay naging isang malaking bangungot noong Nobyembre 2017.

Isang Biyernes ng gabi, Nobyembre 10, galing sa overtime si Mabel. Pasado alas-onse y media na ng gabi nang makauwi siya sa compound. Nakapasok siya sa main gate kung saan may gwardya, ngunit pagdating sa mismong gate ng kanilang tirahan sa loob, ito ay naka-lock na. Nakaugalian na sa compound na isara ang mga gate pagsapit ng gabi. Kumatok si Mabel at nag-text sa kanyang ate upang magpabukas, ngunit sa kasamaang palad, hindi agad nabasa ng kanyang kapatid ang mensahe dahil kararating lang din nito. Nang lumabas ang kanyang ate makalipas ang ilang minuto, wala na si Mabel. Inakala ng pamilya na baka umalis muna ito o nagpalipas ng oras sa ibang lugar dahil hindi agad napagbuksan.

Ngunit lumipas ang magdamag at sumapit ang umaga, walang Mabel na bumalik. Ang pag-aalala ay nauwi sa takot nang hindi na rin ma-contact ang kanyang cellphone. Mula sa probinsya, agad na lumuwas pabalik ng Maynila ang kanyang ama na si Mang Reynaldo nang malaman na nawawala ang anak. Nagsimula silang maghanap, nagtanong-tanong sa mga kapitbahay at sa mga gwardya. Kinumpirma ng gwardya na nakapasok si Mabel nung gabing iyon, pero walang nakakita na lumabas siya muli ng compound. Ito ang nagbigay ng kutob sa ama na nasa loob lang ng bakuran ang kanyang anak.

Noong araw ng Linggo, habang nag-iikot si Mang Reynaldo sa loob ng compound, napansin niya ang isang abandonadong bunkhouse o lumang opisina na halos limampung metro lang ang layo sa kanilang bahay. Nakita niya ang mga bakas ng usok. Sa kanyang pagpasok, bumungad sa kanya ang isang tanawin na dudurog sa puso ng sinumang ama. Nakita niya ang isang pares ng paa na nakalabas sa ilalim ng isang sunog na linoleum. Nang hawiin niya ito, nakumpirma ang kanyang pinakamatinding kinatatakutan—ang kanyang anak na si Mabel, wala nang buhay, sunog ang kalahati ng katawan, at tila pinagtangkaang burahin ang pagkakakilanlan.

Agad na naging krimen scene ang lugar. Ayon sa imbestigasyon ng pulisya at SOCO, si Mabel ay nagtamo ng matinding pinsala sa ulo na dulot ng isang matigas na bagay. May mga palatandaan din ng pagsasamantala. Ang mas nakakagalit, tinangka ng mga salarin na sunugin ang katawan gamit ang thinner at linoleum upang itago ang ebidensya. Narekober sa lugar ang kanyang cellphone, underwear, at ilang gamit, ngunit ang kanyang bag ay natagpuan sa ibang parte ng compound. Ang pamilya, na noo’y naghahanda sana sa isang masayang kinabukasan kasama si Mabel, ay humarap sa isang bangungot na hindi nila inaasahan.

Habang nagluluksa ang pamilya at sumisigaw ng hustisya, nagsimulang mag-imbestiga ang mga awtoridad. Isang lalaki ang lumapit at nagpresentang testigo—si Randy Oavenada, isang truck driver na nakatira din sa compound. Ayon kay Randy, nakita niya si Mabel nung gabing iyon na may kausap o inaabangan sa labas. Ibinigay niya ang kanyang salaysay, tila tumutulong sa mga pulis upang mahanap ang salarin. Inilarawan pa niya na may mga kahina-hinalang lalaki siyang nakita. Ngunit sa paglipas ng panahon, napansin ng mga imbestigador na hindi tugma ang kanyang mga kwento sa sinasabi ng ibang saksi.

Ang siyensya ang naging susi sa paglutas ng kaso. Isinailalim sa forensic examination ang mga gamit na nakuha sa crime scene, partikular ang cellphone ni Mabel. Lumabas sa pagsusuri na ang fingerprint na nakita sa cellphone ng biktima ay tumugma sa fingerprint ni Randy Oavenada. Bukod dito, nagpositibo rin si Randy sa paggamit ng ipinagbabawal na gamot. Ang taong nagkunwaring saksi at tumutulong sa pamilya ay siya palang pangunahing suspek sa krimen. Ayon sa teorya ng pulisya, posibleng lango sa droga ang suspek nang maisipan niyang samantalahin ang pagkakataon na nag-iisa si Mabel sa madilim na bahagi ng compound.

Hindi nagtagal, mula sa pagiging “person of interest,” si Randy ay naging prime suspect at kinasuhan. Bagamat mariin niyang itinanggi ang paratang at sinabing napilitan lang siyang hawakan ang cellphone, hindi ito pinaniwalaan ng mga awtoridad dahil sa bigat ng forensic evidence. May mga haka-haka rin na hindi nag-iisa si Randy sa paggawa ng krimen dahil sa bigat ng katawan at sa paraan ng pagsunog, ngunit siya lamang ang direktang naiugnay dahil sa ebidensya.

Ang pagkamatay ni Mabel Cama ay nag-iwan ng malalim na sugat hindi lang sa kanyang pamilya kundi sa buong komunidad. Ipinakita nito na ang panganib ay walang pinipiling lugar—kahit sa loob ng compound na akala mo ay ligtas, may mga demonyong nag-aabang. Ang ama ni Mabel, sa kabila ng sakit, ay patuloy na lumaban para sa hustisya, bitbit ang alaala ng isang anak na mapagmahal at puno ng pangarap. Ang kasong ito ay nagsilbing paalala sa lahat na maging mapagmatyag, at higit sa lahat, na ang katarungan, bagamat minsan ay mabagal, ay makakamit din sa pamamagitan ng katotohanan. Hanggang ngayon, ang kwento ni Mabel ay nananatiling simbolo ng panawagan para sa mas ligtas na kapaligiran para sa ating mga kababaihan at manggagawa na umuuwi sa oras ng gabi.