Mabigat at tila may nakabarahang tinik sa aking lalamunan habang nakatayo ako sa harap ng kabaong ng aking ina. Ang pangalan niya ay Donya Consuelo, isang matagumpay na businesswoman na kilala sa kanyang tapang at talino sa negosyo, ngunit kilala rin sa kanyang busilak na puso. Sa loob ng dalawang taon, nakipaglaban siya sa isang misteryosong sakit na unti-unting umubos sa kanyang lakas. Ang mga doktor ay nalilito; ang sabi nila ay “complications due to old age” at “organ failure,” pero parang ang bilis ng pangyayari. Sa tabi ko ay nakatayo si Tito Gary, ang kanyang pangalawang asawa. Umiiyak ito, mugto ang mga mata, at panay ang hagulgol. “Bakit mo ako iniwan, Mahal? Hindi ko kaya nang wala ka!” sigaw niya. Ang mga bisita ay naaawa sa kanya. “Napakabuting asawa ni Gary,” bulungan nila. “Hindi niya iniwan si Consuelo hanggang sa huling hininga.”

Ako man ay naniwala. Si Tito Gary ang naging katuwang namin. Siya ang nag-aabrot ng gamot, siya ang nagluluto ng pagkain ni Nanay. Minsan, kapag dumadalaw ako galing sa trabaho, naabutan ko siyang minamasahe ang paa ni Nanay. Kaya naman laking gulat ko noong huling gabi ni Nanay sa ospital. Hinila niya ako palapit, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa takot at pagmamadali. “Carla,” garalgal niyang bulong, “Makinig ka. Nasa abogado ko ang lahat. Sundin mo ang testamento. Huwag na huwag mong bibigyan si Gary. Palayasin mo siya. Delikado siya.” Iyon ang huli niyang sinabi bago siya na-coma at tuluyang pumanaw.

Pagkatapos ng libing, nagtipon kami sa library ng aming mansyon para sa Reading of the Will. Nandoon si Attorney Valdez, ang pinagkakatiwalaang abogado ni Nanay. Nandoon si Tito Gary, nakaupo sa tabi ko, hawak ang panyo. Kampante siya. Alam ng lahat na mahal na mahal siya ni Nanay. Inaasahan niyang makukuha ang kalahati ng yaman o baka higit pa.

“Ito ang Huling Habilin ni Doña Consuelo,” panimula ni Attorney.

“Sa aking kaisa-isang anak na si Carla, ipinamamana ko ang buong ari-arian ko. Ang mansyon sa Forbes Park, ang rest house sa Batangas, ang shares sa kumpanya, at ang lahat ng laman ng aking bank accounts.”

Nagliwanag ang mukha ni Gary, naghihintay ng kanyang pangalan.

“At para sa aking asawang si Gary…” tumigil sandali si Attorney at tumingin nang diretso sa mata ng lalaki. “Wala akong iniiwang kahit ano. Tinatanggalan ko siya ng karapatan sa anumang mana. Bukod dito, inuutusan ko ang aking anak na paalisin siya sa aking pamamahay sa loob ng 24 oras matapos basahin ang testamentong ito. Bawal siyang tumapak sa alinmang pag-aari ko.”

Katahimikan. Nakakabinging katahimikan.

Biglang tumayo si Gary. “Ano?! Imposible ‘yan! Mahal ako ng asawa ko! Peke ang dokumentong ‘yan! Attorney, niloloko niyo ako!”

“Ito ay legal at notaryado, Mr. Gary. At may video testimony si Doña Consuelo bago siya mamatay para patunayan na nasa tamang pag-iisip siya nang gawin ito,” sagot ni Attorney.

Nagwala si Gary. “Hindi! Hindi ako aalis dito! Bahay ko ‘to! Pinagsilbihan ko siya! Inalagaan ko siya! Ito ang igaganti niya?! Carla, huwag kang maniwala diyan! Alam mong mahal na mahal ko ang Nanay mo!”

Naawa ako. Tiningnan ko si Attorney. “Attorney, baka naman pwedeng bigyan natin siya ng kahit konti? Kawawa naman po.”

“Huwag, Carla,” madiing sabi ni Attorney. “Sundin mo ang Nanay mo. May rason siya. At may iniwan siyang susi para sa’yo. Nasa akin ito. Sabi niya, gamitin mo ito para buksan ang hidden vault sa likod ng painting sa kwarto niya. Doon mo malalaman ang sagot.”

Nang gabing iyon, hindi umalis si Gary. Nagkulong siya sa guest room, naglalasing at nagsisisigaw. Natakot ako. Kinuha ko ang susi mula kay Attorney. Dahan-dahan akong pumasok sa master’s bedroom, ang kwarto ni Nanay. Ang bigat ng pakiramdam ko. Parang may nagmamasid.

Tinanggal ko ang malaking painting sa dingding. Nakita ko ang vault. Ipinasok ko ang susi at ang combination na birthday ko. Click. Bumukas ito.

Walang pera sa loob. Walang alahas.

Ang laman nito ay mga bote ng gamot na walang label, isang voice recorder, at isang diary.

Kinuha ko ang diary. Ang sulat kamay ni Nanay ay nanginginig.

Entry 1: “Napapansin ko, tuwing iniinom ko ang ‘herbal tea’ na tinitimpla ni Gary, lalo akong nanghihina. Sabi niya, pampalakas ito. Pero bakit parang namamanhid ang katawan ko?”

Entry 2: “Nagising ako kaninang madaling araw. Akala ni Gary tulog ako. May kausap siya sa telepono. ‘Huwag kang mag-alala, babe. Malapit na. Konting tiis na lang, matetepok na ang matanda. Makukuha na natin ang yaman.’ Diyos ko… ang asawa ko… pinapatay ako.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Ang mga gamot sa loob ng vault… ito ang mga ebidensya na tinago ni Nanay.

Pinindot ko ang voice recorder.

Rinig na rinig ang boses ni Gary. At boses ng isang babae.

“Sigurado ka bang hindi nade-detect sa autopsy ‘yan?” tanong ni Gary sa recording. “Oo,” sagot ng babae. “Arsenic ‘yan. Unti-unti ang epekto. Parang natural death lang. Organ failure. Basta ituloy mo lang ang paghalo sa pagkain niya.” “Sige. Excited na ako. Pag namatay ‘to, akin ang mansyon, akin ang kumpanya. At magsasama na tayo nang malaya.”

Napahagulgol ako. Napaupo ako sa sahig. Ang “mabait” na Tito Gary, ang lalakeng akala ko ay nagmamahal sa Nanay ko, ay siya palang unti-unting pumatay sa kanya! Kaya pala laging siya ang nagluluto! Kaya pala ayaw niyang magpapasok ng ibang nurse!

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

“Carla…”

Nakatayo sa may pintuan si Gary. Lasing. Nanlilisik ang mga mata. May hawak siyang kutsilyo.

“Nalaman mo na ba?” tanong niya habang dahan-dahang lumalapit. “Sabi ko na nga ba, may tinatago ang nanay mong pakialamera eh. Dapat pala, pati ikaw, isinama ko na.”

“Hayop ka!” sigaw ko, umaatras. “Pinatay mo si Nanay! Nilason mo siya!”

“Kailangan ko ng pera, Carla! At ang nanay mo, ang kunat! Ayaw magbigay! Kaya kinuha ko sa paraang alam ko! Akin dapat ang yaman na ‘to! Pinaghirapan ko ang pag-arte ng dalawang taon!”

Sumugod siya.

“Tulong! Tulungan niyo ako!” tili ko.

Inunday niya ang kutsilyo. Gumulong ako sa sahig para umiwas. Tumama ang patalim sa kama.

“Wala kang takas! Papatayin kita at papalabasin kong nag-suicide ka dahil sa depression sa pagkamatay ng nanay mo! Akin ang lahat!”

Hinabol niya ako sa kwarto. Wala akong matakbuhan. Nasa sulok na ako. Itinaas niya ang kutsilyo para saksakin ako.

BLAG!

Bumukas ang pinto at sumugod ang mga security guard ng subdivision at mga pulis!

“Ibaba ang armas! Pulis ‘to!”

Nabitawan ni Gary ang kutsilyo. Dinamba siya ng mga pulis at pinosasan.

Sa likod ng mga pulis, pumasok si Attorney Valdez.

“Okay ka lang ba, Carla?” tanong niya.

“Attorney… paano…?”

“Nag-iwan ng instruksyon ang Nanay mo,” paliwanag ni Attorney. “Sabi niya, sa oras na buksan mo ang vault, may automatic alert na marereceive ang security team ko. Alam niyang susubukan kang saktan ni Gary kapag nalaman mo ang totoo. Kaya naka-standby kami sa labas.”

Napayakap ako kay Attorney. Ang Nanay ko… kahit nasa kabilang buhay na, prinotektahan pa rin ako. Handa na pala siya sa lahat. Ang hindi pagbibigay ng mana kay Gary ay hindi dahil sa damot, kundi para protektahan ako at ilabas ang tunay na kulay ng halimaw.

Kinaladkad ng mga pulis si Gary palabas. “Hindi! Akin ang bahay na ‘to! Akin ang pera!” sigaw niya na parang baliw.

Nang imbestigahan ang mga bote ng gamot na nakuha sa vault, nakumpirma na may lason nga ang mga ito. Ang babaeng kausap niya sa recording ay nahuli rin—isang dating pharmacist na kabit niya.

Nakulong si Gary at ang kanyang kabit habambuhay dahil sa Murder at Attempted Murder.

Naiwan ako sa malaking mansyon. Malungkot, pero panatag. Alam kong nakuha na ni Nanay ang hustisya.

Sa huli, napatunayan ko na ang pagmamahal ng isang ina ay walang hangganan. Kahit sa huling sandali ng kanyang buhay, ang kapakanan ko pa rin ang inisip niya. Ang kanyang “pagdadamot” sa testamento ay ang pinakamalaking regalo ng proteksyon para sa akin.

Naging aral ito sa akin na hindi lahat ng nakangiti sa harap mo ay kakampi mo. Minsan, ang ahas ay nasa loob na ng iyong pamamahay, nagbabalat-kayong tupa. Pero ang katotohanan, gaya ng ginawa ni Nanay, ay laging gagawa ng paraan para lumabas.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung malaman niyong ang step-parent niyo ay may masamang balak? Magiging mapagmatyag ba kayo? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing babala sa lahat! Mag-ingat sa mga taong pinagkakatiwalaan! 👇👇👇