Bagsak ang balikat ni Mira habang hinihila ang mabigat na tray ng mga maruruming baso. Ang ingay sa loob ng “Lumang Harana” ay parang dagat na lulunod sa kanya—kalampag ng kubyertos, tawanan ng mga customer, at ang sigaw ni Chef Pabling mula sa kusina. Pero mas malakas ang ingay sa utak niya: Due date na bukas. Wala pa ring pambayad. Si Jessa, kailangan ng baon.

Sa gitna ng kaguluhan, pumasok ang isang lalaking nagpatigil sa mundo ng restoran.

Si Damon Verano. Bilyonaryo. Ang may-ari ng kalahati ng skyline ng Maynila. Suot ang isang bespoke suit na mas mahal pa yata sa buong restoran, naglakad siya papasok na parang hari na bumibisita sa kanyang nasasakupan. Tahimik, pero mabigat ang presensya. Kasunod niya ang kanyang security at assistant na si Carmina.

“Mira, table 4. VIP,” bulong ni Ate Nena, ang head waitress, na nanginginig ang boses. “Huwag kang magkakamali.”

Huminga nang malalim si Mira. Trabaho lang. Lumapit siya sa mesa. Amoy mamahaling pabango at kapangyarihan ang hangin sa paligid ni Damon. Tahimik itong nagbabasa ng menu, pero ramdam ni Mira na parang sinusuri siya nito.

“Good evening, sir,” bati ni Mira. Sinikap niyang huwag manginig ang boses.

Tumango lang si Damon, hindi tumitingin. Pero nang iabot ni Mira ang tubig, may dumaang customer na nakabangga sa siko niya. Blag! Umuga ang tray. Sa gulat ni Damon, napahawak ito sa kanyang coat at sa pagmamadali, nahulog ang kanyang wallet sa sahig. Bumukas ito pagbagsak.

Mabilis na yumuko si Mira. “Sorry po, Sir! Sorry po!”

Aabutin na sana niya ang wallet nang manigas ang kanyang kamay sa ere.

Sa transparent slot ng wallet, hindi pera o credit card ang bumungad sa kanya. Isang lumang litrato. Gusot na ang gilid, kupas na ang kulay. Pero malinaw ang mukha.

Mukha niya.

Hindi ito selfie. Hindi ito kuha sa Facebook. Ito ay litrato niya habang naglalakad sa kanto, suot ang kanyang uniform, mukhang pagod. Stolen shot. Kuha sa malayo.

Nanlamig ang buong katawan ni Mira. Ang tibok ng puso niya ay parang tambol na pupunit sa dibdib niya. Bakit? Bakit may litrato ako ang bilyonaryong ito? Stalker ba siya? O baka… baka tauhan siya ni Rico?

Biglang hinablot ni Damon ang wallet. Ang mga mata nito, na kanina ay kalmado, ngayon ay may halong gulat at… takot?

“Mira,” tawag nito. Mababa, parang babala.

Hindi nakasagot si Mira. Umatras siya, putla ang mukha. Ang tanging nasa isip niya: Kailangan kong tumakas.

Sa likod ng restoran, sa tabi ng mga basurahan at crates ng softdrinks, doon nagtago si Mira. Nanginginig ang mga tuhod niya. Kinuha niya ang cellphone. Dalawang unread messages galing kay Rico, ang loan shark na sumisira sa buhay niya.

Rico: Alam ko kung nasaan ang kapatid mo ngayon. Magbayad ka na kung ayaw mong mapahiya.

Napaupo si Mira sa sahig, yakap ang sarili. Akala niya pera lang ang problema niya. Ngayon, pati bilyonaryo, may hawak na litrato niya. Sino ba talaga ako? Bakit hindi ako tantanan ng mundo?

“Miss Mira.”

Napapitlag siya. Nasa pinto si Noel, ang head security ni Damon. Malaki ang katawan, pero nakataas ang mga kamay na parang sumusuko.

“Gusto ka niyang makausap. Pribado. Walang sasaktan.”

“Ayoko,” bulong ni Mira, tumutulo na ang luha. “Sabihin niyo sa kanya, wala akong pera. Kung tauhan siya ni Rico, parang awa niyo na…”

“Hindi kami tauhan ng kung sino,” seryosong sagot ni Noel. “At hindi pera ang habol ni Sir Damon. Ang habol niya… katotohanan.”

Sa isang pribadong kwarto ng restoran, na pinaalis muna ang ibang tao, hinarap ni Damon si Mira. Wala na ang arrogance ng isang bilyonaryo. Nakaupo siya, nakapatong ang mga kamay sa mesa, mukhang pagod.

“Saan mo nakuha ang litrato ko?” matapang na tanong ni Mira, kahit nanginginig pa rin ang tuhod. “Sinusundan niyo ba ako?”

Huminga nang malalim si Damon. Kinuha niya ulit ang wallet, inilabas ang litrato, at inilapag sa gitna ng mesa.

“Hindi kita sinusundan para saktan ka,” panimula ni Damon. Ang boses niya ay basag, puno ng emosyon na hindi inaasahan ni Mira. “Hinanap kita… dahil may utang ako sa nanay mo.”

Natigilan si Mira. “Sa nanay ko? Kay… kay Mama Luz?”

Matagal nang nawala si Luz Sarmiento. Ang alam ni Mira, iniwan sila nito noong bata pa siya. Isang sugat na hindi kailanman naghilom.

“Sampaloc. Dalawampung taon na ang nakakaraan,” kwento ni Damon. Tumingin siya sa malayo, parang binabalikan ang isang bangungot. “May sunog sa old apartment complex. Bata pa ako noon. Anak sa labas, tinatago ng pamilya. Nakulong ako sa kwarto habang nilalamon ng apoy ang gusali.”

Nanlaki ang mga mata ni Mira. May pumasok na alaala—usok, sirena ng bumbero, at ang pag-iyak niya habang hinihintay ang mama niya na hindi na bumalik.

“Wala nang gustong pumasok,” patuloy ni Damon, nangingilid ang luha. “Pero may isang babae. Waitress. Payat, pero matapang. Pinasok niya ang apoy. Binuhat niya ako palabas. Ang huling sinabi niya sa akin… ‘Huwag kang bibitaw, totoy.’”

Tumulo ang luha ni Mira. Iyon ang laging sinasabi ng nanay niya. Huwag kang bibitaw.

“Nakaligtas ako,” sabi ni Damon, ang boses ay naging bulong. “Pero siya… hindi na siya nakalabas. At ang mas masakit, pagkatapos ng gulo, binura siya ng mga taong may kapangyarihan. Ang sunog na iyon ay sinadya para pagtakpan ang isang krimen. At ang nanay mo ang naging collateral damage.”

Napahawak si Mira sa bibig niya. “Patay na siya?”

“Hindi ko alam,” sagot ni Damon. “Wala kaming nakitang katawan. Walang record sa ospital. Parang bula. Kaya kita hinanap. Dahil nangako ako sa sarili ko… hindi ako titigil hangga’t hindi ko nababayaran ang buhay na inalay niya para sa akin. At sisimulan ko iyon sa pagprotekta sa anak niya.”

Katahimikan. Mabigat, pero may halong liwanag.

Pero bago pa makasagot si Mira, may kumalabog sa pinto.

“Mira! Lumabas ka diyan! Alam kong nandiyan ka!”

Si Rico.

Bumukas ang pinto at pumasok si Rico Yumul, kasama ang dalawang goons. Mayabang, maingay, amoy alak at sigarilyo.

“Akala mo matataguan mo ako dahil lang may kausap kang big time?” sigaw ni Rico, sabay turo kay Mira. “Hoy, Bilyonaryo! Kung sino ka man, huwag kang makialam dito. May atraso ang babaeng ‘yan sa akin!”

Tumayo si Damon. Dahan-dahan. Iba na ang aura niya ngayon. Hindi na siya ang bilyonaryong pagod. Siya na ang Damon Verano na kayang magpabagsak ng kumpanya sa isang tawag lang.

“Anong kailangan mo?” malamig na tanong ni Damon.

“Pera!” ngisi ni Rico. “At kung hindi siya magbabayad, ipapakita ko sa lahat ang baho ng pamilya niya. Na ang nanay niya ay isang—”

“Isang ano?” putol ni Mira.

Sa unang pagkakataon, humakbang si Mira palapit kay Rico. Dati, yuyuko lang siya. Dati, iiyak lang siya. Pero ngayon, alam na niya ang totoo. Anak siya ng isang bayani.

“Wala kang alam sa nanay ko,” madiin na sabi ni Mira. “At wala na akong utang sa’yo. Binayaran ko na ang principal ng tatlong beses dahil sa tubo mo. Tama na, Rico.”

Tumawa si Rico, isang tawang nakakapanindig-balahibo. “Aba, lumalaban na. Gusto mo bang puntahan ko si Jessa sa school ngayon din?”

Sa isang iglap, nagbago ang hangin sa kwarto.

Hindi na si Damon ang gumalaw. Si Noel at ang security team. Mabilis pa sa kidlat, nakadapa na ang dalawang tauhan ni Rico. Si Rico naman ay napasandal sa pader, hawak ni Noel sa leeg.

“Subukan mong banggitin ulit ang pangalan ng kapatid niya,” bulong ni Damon, lumapit nang konti kay Rico. Ang boses niya ay parang yelo. “At sisiguraduhin kong ang tanging kulungan na pupuntahan mo ay ang impyerno.”

Namutla si Rico. “S-sino ka ba?”

“Ako ang bangungot ng mga taong tulad mo,” sagot ni Damon.

Bumukas ulit ang pinto. Pumasok si Atty. Rina Valdez, ang abogado ni Damon, dala ang isang makapal na folder.

“Mr. Yumul,” sabi ng abogado, inaayos ang salamin. “May warrant of arrest na inissue limang minuto ang nakakaraan para sa grave coercion, usury, at harassment. At nare-record ang lahat ng sinabi mo ngayon bilang dagdag na ebidensya.”

Nanlaki ang mata ni Rico. Tumingin siya kay Mira, nagmamakaawa. “Mira… biro lang naman…”

Tumingin si Mira kay Damon. Tumango si Damon, binibigay kay Mira ang kapangyarihan.

Huminga nang malalim si Mira. Tumingin siya kay Rico—ang halimaw na kinatakutan niya ng ilang taon. Ngayon, mukha na lang itong duwag na daga.

“Tapos na tayo, Rico,” sabi ni Mira. “Hindi na ako takot.”

Nang mailabas ng mga pulis si Rico, naiwan sina Mira at Damon sa labas ng restoran. Tahimik ang gabi. Malamig ang simoy ng hangin, pero magaan na ang pakiramdam ni Mira.

“Salamat,” sabi ni Mira.

“Wala ‘yon,” sagot ni Damon. “Simula pa lang ito. Ang Gideon Kintanar… ang rival ko… siya ang may hawak ng lupa kung saan nasunog ang apartment noon. Siya ang nagtatago ng katotohanan tungkol sa nanay mo. Rico was just a pawn.”

Tumingala si Mira sa langit. Ang daming bituin.

“Handa na ako,” sabi ni Mira. “Hanapin natin siya. Buhay man o patay, gusto kong malaman ang totoo.”

Inabot ni Damon ang isang business card—hindi, isa itong susi. Susi ng isang safehouse at scholarship voucher para kay Jessa.

“Walang kapalit ‘to,” sabi ni Damon. “Kundi ang pangako na hindi ka na bibitaw. Gaya ng sabi ng mama mo.”

Tinanggap ito ni Mira. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, ngumiti siya. Hindi pilit. Hindi peke. Isang ngiti ng taong malaya na.

“Hindi na ako bibitaw,” bulong ni Mira.

Sa kanto, sumakay si Damon sa kanyang sasakyan. Naiwan si Mira na nakatayo, hawak ang litrato sa kanyang bulsa. Hindi na ito stolen shot ng isang biktima. Ito ay portrait ng isang anak na handang lumaban para sa katotohanan.

At sa malayo, parang may narinig siyang bulong ng hangin. Anak, lumaban ka.

Tumalikod si Mira at naglakad pauwi. Hindi na siya yuyuko.