Disyembre 14, 2025.

Dapat ay tumutunog na ang mga kampana. Dapat ay amoy bulaklak ang hangin. Dapat ay naglalakad na siya sa altar, suot ang puting bestida na wari’y hinabi mula sa mga pangarap.

Pero walang musika. Walang pari. Walang “I Do.”

Ang mayroon lang ay katahimikan. Isang nakabibinging katahimikan na bumabalot sa isang bahay sa Quezon City. At sa gitna ng katahimikang iyon, nakasabit ang wedding gown. Maputi. Malinis. Walang laman.

Tila multo ito sa paningin ni RJ.

Ito ang kwento ng pag-ibig na naudlot, ng mga tanong na walang sagot, at ng isang babaeng naglaho na parang usok sa hangin.

Ang Huling Sulyap
Bumalik tayo sa simula ng bangungot. Disyembre 10. Apat na araw bago ang kasal.

Masaya si Shera Dianne. Kitang-kita sa kanyang mga mata ang kislap ng isang babaeng malapit nang ikasal sa lalaking kanyang minahal ng mahigit isang dekada. Sinukat niya ang kanyang gown. Perpekto ang lapat. Yakap nito ang kanyang katawan na parang pangako ng walang hanggang pagsasama.

Ngunit may kulang. Isang maliit na detalye.

Ang sapatos.

“Bibili lang ako sandali,” paalam niya. Isang simpleng pangungusap. Walang bahid ng takot. Walang senyales ng panganib.

Alas-una ng hapon. Fairview, Quezon City.

Nagpalit siya ng damit. Itim na jacket. Itim na pants. Puting sapatos. Simpleng ayos para sa isang simpleng lakad. Kinuha niya ang kanyang wallet. Kinuha ang kanyang tumbler.

Pero iniwan niya ang kanyang cellphone.

“Lowbat na,” marahil iyon ang naisip niya. Nakasaksak ito sa charger. Tahimik na umiilaw habang ang may-ari ay humahakbang palabas ng pinto.

Hindi alam ni RJ, hindi alam ng kanyang pamilya, na iyon na ang huling beses na makikita nila ang anino ni Shera.

Lumabas siya ng bahay. Naglakad sa eskinita. Nahagip ng CCTV. Isang babaeng naglalakad nang mag-isa, bitbit ang mga pangarap na biglang mapuputol. Tumawid sa Atherton Street. Dumaan sa Petron. Papunta sa Fairview Center Mall.

At pagkatapos… wala na.

Naglaho.

Ang Paghihintay
Bumagsak ang dilim.

Ang mga minuto ay naging oras. Ang oras ay naging walang katapusang pag-aalala.

Alas-otso ng gabi. Wala pa si Shera. Alas-onse ng gabi. Ang katahimikan ng gabi ay binasag ng panic.

Sa bahay, nakatitig si RJ sa cellphone ni Shera. Puno na ito ng charge. Pero walang silbi. Ang taong dapat sumagot ay wala.

“Nasaan ka na, Mahal?” bulong ni RJ sa hangin. Ang puso niya ay kumakabog, mas mabilis pa sa takbo ng oras.

Nagsimula ang paghahanap. Ang pamilya, ang mga kaibigan, lahat ay kumilos. Nag-post sa social media. Nagtanong sa mga barangay. Bawat sulok ng Fairview, sinuyod nila.

Ang sagot? Wala.

Ang fiance na si RJ, na dapat ay nag-aasikaso ng huling detalye ng reception, ngayon ay nasa istasyon ng pulis. Hawak ang litrato ng babaeng pakakasalan dapat niya.

“Missing Bride-to-Be.”

Ito na ang bagong titulo ni Shera. Hindi na Mrs. Reyes. Kundi isang headline. Isang misteryo.

Ang Person of Interest
Disyembre 16.

Ang mundo ay malupit. Sa halip na damayan, ang mata ng publiko ay mapanghusga.

Inanunsyo ng QCPD: Si Mark RJ Reyes, ang fiance, ay isang “Person of Interest.”

Isang terminong teknikal. Standard procedure. Siya ang huling nakausap. Siya ang pinakamalapit. Pero sa mata ng mga Marites sa social media, isa itong sentensya.

“Baka siya ang may gawa.” “Cold feet ‘yan.” “May iba ‘yang babae.”

Binasa ni RJ ang mga komento. Bawat salita, parang punyal. Pitong oras siyang sumalang sa imbestigasyon. Pitong oras na paulit-ulit na tanong.

“Saan ka pumunta?” “Nag-away ba kayo?” “May problema ba kayo sa pera?”

Tinitigan ni RJ ang imbestigador. Pagod ang kanyang mga mata, pero buo ang kanyang loob.

“Wala kaming away,” mariing sagot niya. Ang boses niya ay basag pero may diin. “Mahal ko siya. Handa akong sagutin lahat. Hanapin niyo lang siya.”

Walang takot. Walang tinatago. Ang tanging nararamdaman niya ay ang bigat ng pagkawala ng kalahati ng kanyang buhay.

Ang Mga Teorya at Ang Katotohanan
Habang tumatagal, lalong nagiging maingay ang mundo.

May mga nagsasabing nakita daw si Shera sa Cubao. Sa Taytay. May babaeng kamukha niya, nakasalamin, tulala.

Si RJ, kahit pagod, ay sumugod. Bawat lead, pinuntahan. Bawat tawag, sinagot. Kahit mga prank call na walang puso, pinatulan niya, sa pag-asang baka… baka totoo.

Pumasok ang mga tarot reader. Ang sabi ng baraha: Nasasakal daw. May pressure. Gustong lumayo.

“Hindi totoo ‘yan,” tanggi ng pamilya.

Sabi ng pulisya, baka “financial distress.” Baka kulang ang pera sa kasal o sa gamot ng amang may sakit.

Tumayo ang ama ni Shera, si Mang Jose. Sa harap ng camera, sa kabila ng kanyang karamdaman, nagsalita siya nang may dignidad.

“Hindi kami gipit,” aniya. “May HMO ako. Ang kasal nila, bayad na. Sobra-sobra pa ang budget nila.”

Ang katotohanan ay mas simple at mas masakit: Walang dahilan.

Masaya sila. Nag-travel. Nag-Tiktok. Sampung taong pagmamahalan. Limang taon na live-in. Isang taong engaged.

Bakit sa huling sandali, sa huling apat na araw, biglang maguguho ang lahat?

Ang CCTV sa Commonwealth ay nagpakita ng isang anino. Malabo. Malayo. Sumakay daw ng bus. Pero walang makapagsabi kung si Shera nga ba iyon. Ang mga camera sa mall? Sira. Under maintenance.

Tila pinaglalaruan sila ng tadhana. Ang bawat pinto na kinakatok nila ay sarado.

Ang Araw ng Kasal na Hindi Nangyari
Bumalik tayo sa Disyembre 14.

Ang araw na dapat ay puno ng tawanan.

Sa halip na nasa simbahan, si RJ ay nasa telebisyon. Humarap siya kay Raffy Tulpo, hindi para ipagmalaki ang kanyang singsing, kundi para magmakaawa.

“Shera,” basag ang boses ni RJ. Tumingin siya sa camera, umaasang nanonood ang babaeng mahal niya. “Umuwi ka na. Kahit hindi na matuloy ang kasal. Basta makita lang kitang ligtas.”

Ang sakit ay tumatagos sa screen. Hindi ito drama sa pelikula. Ito ay totoong tao. Isang lalaking nawalan ng mundo sa isang iglap.

“Kung ayaw mo na, tatanggapin ko,” patuloy niya, lumuluha. “Basta malaman ko lang na buhay ka.”

Sa tabi niya, ang ina at kapatid ni Shera ay halos hindi na makahinga sa kaiiyak.

“Anak, pasko na,” humagulgol ang ina. “Ikaw lang ang regalo na gusto namin.”

Anino sa Dilim
Lumipas ang Pasko. Lumipas ang kaarawan ni Mang Jose.

Wala pa rin si Shera.

Ang pabuya ay tinaas sa 150,000 pesos. Ang mga pulis ay patuloy sa paghahanap. Ang mga espekulasyon ay hindi tumitigil.

Pero para kay RJ, ang mundo ay huminto noong Disyembre 10.

Gabi-gabi, umuuwi siya sa bahay na dapat ay pagsasaluhan nila. Nakikita niya ang mga gamit ni Shera. Ang laptop. Ang sapatos na luma. At ang wedding gown na hindi naisipan.

Isang tanong ang paulit-ulit na umiikot sa kanyang isipan, parang sirang plaka na bumibiyak sa kanyang ulo:

Saan ka nagpunta?

Wala sa record ng immigration. Hindi lumabas ng bansa. Walang kidnapping ransom. Walang foul play na nakita sa ngayon.

Parang bula.

Sa bawat pagtunog ng telepono, umaasa si RJ. Sa bawat katok sa pinto, napapalingon siya.

Ang pag-ibig na binuo ng sampung taon ay hindi kayang burahin ng ilang araw na pagkawala.

Hawak ni RJ ang singsing. Ang singsing na dapat ay nasa daliri na ni Shera ngayon.

“Maghihintay ako,” bulong niya sa kawalan. Ang boses niya ay mahina, pero puno ng pwersa ng isang pusong hindi sumusuko. “Kahit gaano katagal. At pagbalik mo… aalukin kitang muli. Papakasalan kitang muli.”

Sa labas, patuloy ang ingay ng mundo. Patuloy ang pag-ikot ng mga balita.

Pero sa loob ng puso ni RJ, at sa misteryo ng nawawalang bride, nananatili ang isang mabigat, madilim, at masakit na katotohanan:

Handa na ang lahat para sa kasal. Ang nobya na lang ang kulang.

At hanggang ngayon, ang tanong ay nananatiling nakabitin sa hangin, naghihintay ng sagot na maaaring hindi kailanman dumating…

Nasaan si Shera?