Sa gitna ng mainit na usaping politikal sa bansa, isang mahalagang kaganapan sa pandaigdigang entablado ang nagbibigay ng bagong direksyon sa kapalaran ni dating Pangulong Rodrigo Duterte. Ayon sa mga huling ulat, ang International Criminal Court (ICC) ay kasalukuyang dumaranas ng matinding krisis na naglalagay sa kanilang operasyon sa alanganin. Ang mga ulat na ito ay hindi lamang basta haka-haka kundi base sa mga seryosong limitasyon at sanctions na ipinataw laban sa mga opisyal ng naturang korte, na nagdudulot ng malaking epekto sa kanilang kakayahang ipagpatuloy ang mga kasong hawak nila, kabilang na ang imbestigasyon sa Pilipinas.

Ang isyung ito ay nag-ugat sa lumalaking tensyon sa pagitan ng ICC at ng ilang makapangyarihang bansa na naninindigan para sa kanilang sariling hurisdiksyon. Marami ang naniniwala na ang mga ipinataw na financial sanctions at ang pag-freeze sa mga bank accounts ng ilang mga judge at prosecutor ay nagpaparalisa sa sistema ng korte. Dahil dito, maraming legal na eksperto ang nagsasabi na maaaring ito na ang maging hudyat ng tuluyang pagwawakas ng pakikialam ng ICC sa ating bansa. Para sa mga tagasuporta ni dating Pangulong Duterte, ito ay isang malaking tagumpay para sa soberanya ng Pilipinas at isang hakbang patungo sa inaasam na ganap na kalayaan mula sa anumang banyagang banta.

Ayon sa panayam kay Atty. Harry Roque, isang kilalang eksperto sa international law, mayroong tatlong pangunahing dahilan kung bakit maaaring hindi na matuloy ang mga balak ng ICC laban sa dating lider. Una na rito ay ang argumento tungkol sa kawalan ng hurisdiksyon ng korte dahil ang Pilipinas ay pormal nang kumalas sa Rome Statute bago pa man nagsimula ang anumang pormal na imbestigasyon. Ikalawa, ang usapin ng kalusugan at edad ng dating Pangulo na ngayon ay nasa 80 taong gulang na, na ayon sa batas ay maaaring maging basehan para itigil ang anumang paglilitis. At ang panghuli, ang mismong krisis na kinakaharap ng ICC na maaaring mauwi sa kanilang tuluyang pagsasara o paghinto ng mga operasyon.

Sa kasalukuyan, kapansin-pansin ang sunod-sunod na pagtiwalag ng mga bansa sa ICC tulad ng Venezuela, Hungary, at ilang mga bansa sa African Union. Ang ganitong domino effect ay nagpapakita ng lumalalang kawalan ng tiwala ng mga bansa sa patas na paglilitis ng naturang institusyon. Marami ang bumatikos sa ICC sa pagiging “bias” at sa tila pag-target lamang sa mga lider mula sa mga umuunlad na bansa habang hindi naman nila nagagalaw ang mga malalaking bansa tulad ng Amerika, China, at Russia. Ang ganitong dobleng pamantayan ang naging dahilan kung bakit mas pinipili na ng maraming nasyon na umasa sa kanilang sariling sistema ng hustisya sa halip na magpasailalim sa isang banyagang kapangyarihan.

Hindi maikakaila na ang balitang ito ay nagdulot ng malaking kagalakan sa hanay ng mga tagasuporta ng dating administrasyon. Matagal nang naninindigan ang kampo ni Duterte na ang anumang paratang ay dapat dinggin sa loob ng Pilipinas at sa harap ng mga hukom na Pilipino. Ang paghina ng ICC ay nagsisilbing patunay na hindi basta-basta maaring yubakan ang dignidad ng isang malayang bansa. Sa bawat pagtiwalag ng isang bansa, lalong nagiging malinaw ang mensahe na ang tunay na hustisya ay matatagpuan sa sariling bakuran at hindi sa mga opisina sa ibang bansa na walang sapat na pag-unawa sa kultura at kalagayan ng mga mamamayang sangkot.

Sa kabilang dako, ang usaping ito ay nagbubukas din ng diskusyon tungkol sa mga lokal na kontrobersya at ang tila paggamit sa sistema ng katarungan para sa mga politikal na layunin. Binanggit din sa mga ulat ang tungkol sa mga tangkang paglihis sa mga mahahalagang isyu sa pamamagitan ng paglalabas ng mga lumang akusasyon laban sa mga personalidad na malapit sa dating Pangulo. Gayunpaman, nananatiling matatag ang paninindigan ng maraming Pilipino na ang katotohanan ang mananaig sa huli. Ang mga pangyayari sa ICC ay isang malaking paalala na ang bawat aksyon na may halong politika ay may kaukulang hangganan.

Sa pagtatapos, ang kaganapang ito ay isang mahalagang bahagi ng ating kasaysayan na dapat bantayan ng bawat mamamayan. Ang posibilidad ng paglaya ni FPRRD mula sa mga banta ng ICC ay hindi lamang usapin ng isang tao kundi usapin ng buong sambayanan at ng ating pagmamahal sa sariling bayan. Habang patuloy na nagbabago ang ihip ng hangin sa pandaigdigang politika, asahan natin na mas marami pang detalye ang lalabas na magpapatibay sa ating paninindigan bilang isang malayang nasyon. Patuloy tayong maging mapagmatyag at huwag hayaang mabulag ng mga maling impormasyon na naglalayong hatiin ang ating pagkakaisa.