Sa gitna ng abala at masayang paghahanda para sa isang kasalan, walang sinuman ang mag-aakala na ang isang simpleng lakad para bumili ng bridal shoes ay mauuwi sa isang bangungot na susubok sa tatag ng isang pamilya. Ito ang kwento ni Shera Dayawan, ang bride-to-be mula sa Quezon City na naging laman ng mga balita at social media matapos itong biglaang maglaho na parang bula. Makalipas ang halos tatlong linggo ng walang humpay na paghahanap, panalangin, at matinding pag-aalala, isang “regalo” ngayong parating na Bagong Taon ang natanggap ng kanyang mga mahal sa buhay—si Shera ay natagpuan nang buhay.

Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa pagkawala at paghahanap; ito ay kwento ng pag-asa, ng hindi matatawarang pagmamahal ng pamilya, at ng realidad ng mga personal na pinagdaraanan na minsan ay hindi nakikita ng mata.

Ang Pagtatagpo sa Sison, Pangasinan

Ang balita ng pagkakita kay Shera ay nagdala ng matinding ginhawa sa marami. Ayon sa ulat, natunton siya sa bayan ng Sison, Pangasinan. Isang malaking katanungan sa lahat kung paano siya nakarating doon, gayong ang huli niyang pakay ay sa Quezon City lamang.

Ang nakakita sa kanya ay isang concerned citizen—isang rider na napansin ang isang babaeng naglalakad sa highway. Ang itsura ni Shera nang matagpuan ay malayo sa imahe ng isang babaeng ikakasal. Siya ay nakasuot lamang ng pambahay o pantulog, walang suot na salamin (na marahil ay kailangan niya sa paningin), at tila pagod na pagod. Ang paglalarawan ng mga awtoridad at ng mga nakakita ay sadyang nakakadurog ng puso: siya ay mistulang “taong grasa,” na may buhok na nanigas na dahil sa alikabok at kawalan ng ligo, at ang kanyang isip ay tila “sabog” o tuliro.

Agad siyang dinala sa pangangalaga ng barangay, kung saan siya ay pinaliguan, pinakain, at binigyan ng paunang asikaso bago ipagbigay-alam sa mga awtoridad at sa kanyang pamilya. Ito ang naging susi upang matapos na ang ilang linggong kalbaryo ng kanyang mga kaanak.

Ang Mahabang Paglalakad at Ang Pagkawala sa Sarili

Nang makapanayam at makausap ng mga awtoridad, unti-unting nabuo ang kwento ng kanyang naging paglalakbay. Ayon kay Shera, nagsimula ang lahat noong Disyembre 10. Ang kanyang pakay ay bumili ng sapatos para sa kasal, ngunit sa hindi maipaliwanag na dahilan, siya ay naglakad-lakad lamang.

Inamin niya na siya ay nawala sa sarili. Hindi niya namalayan ang oras at ang lugar. Sa kanyang kwento, sumakay siya ng bus nang hindi alam kung saan ito patungo, hanggang sa makarating siya ng Pangasinan. Doon, muli siyang naglakad-lakad. Wala siyang tiyak na direksyon. Kung saan siya abutin ng pagod at antok, doon siya namamahinga.

Ang detalyeng ito ay nagpapakita ng matinding stress o mental confusion na maaaring naranasan ni Shera. Ang paglalakad nang walang patutunguhan, ang hindi pagpapalit ng damit sa loob ng halos tatlong linggo, at ang kawalan ng contact sa pamilya ay mga senyales na siya ay dumadaan sa isang matinding pagsubok sa kanyang kaisipan. Mabuti na lamang at may mabubuting loob na nakapansin sa kanya at hindi nagdalawang-isip na tumulong.

Ang Reaksyon ng Pamilya at ni Mark RJ

Ang fiance ni Shera na si Mark RJ Reyes ay agad na tumungo sa Pangasinan kasama ang mga elemento ng Quezon City Police District (QCPD) upang sunduin ang kanyang mapapangasawa. Bagamat masakit makita ang kalagayan ng kanyang minamahal, ang mahalaga ay ligtas ito at kapiling na nilang muli.

Sa kabilang banda, ang mga magulang ni Shera ay halos hindi makapaniwala sa magandang balita. Ang kanyang ama ay nagbahagi ng kwento kung paano tumawag si Shera sa kanyang kuya bandang alas-otso ng umaga upang sabihing buhay siya at nasa Pangasinan.

Ang ina naman ni Shera ay napuno ng emosyon. Ayon sa kanya, gabi-gabi siyang nagdarasal mula pa noong Pasko. Hawak-hawak niya ang litrato ng anak na ibinigay nito noong Disyembre 10, binalot sa itim na tela, at kinakausap ito tuwing gabi na parang, sa kanyang sariling salita, ay “baliw” na umaasang uuwi na ang anak. Ang tanging naririnig nila mula kay Shera sa kabilang linya ay ang paulit-ulit na pagsasabi ng “Sorry po, sorry po talaga.”

Ngunit ang sagot ng pamilya ay puno ng pagmamahal at pag-unawa: “Huwag kang mag-sorry. Ang mahalaga nakita ka, ang mahalaga bumalik ka na dito.” Ito ang tunay na diwa ng pamilyang Pilipino—walang sumbat, puro pagmamahal at pasasalamat lalo na sa panahon ng krisis.

Hindi “Cold Feet”: Ang Tunay na Dahilan

Dahil sa insidente, marami ang nag-speculate o gumawa ng sariling teorya. May mga nagsasabing baka “cold feet” o takot sa kasal ang dahilan kaya tumakas ang bride. Subalit, mariin itong itinanggi at nilinaw ng ama ni Shera.

Ayon sa ama, napag-alaman nila na hindi naman tungkol sa nalalapit na kasal ang problema. Sinasabing may personal na problema si Shera na nagdulot ng matinding stress, dahilan upang tila mawala ito sa sarili. Hindi pa nila lubusang tinatanong ang detalye dahil sensitibo pa ang kalagayan ng dalaga. Ang priyoridad nila ngayon ay ang kanyang kalusugan at kapayapaan ng isip.

Nang tanungin kung tuloy ba ang kasal, naging maingat at praktikal ang sagot ng pamilya. Sa ngayon, ang focus ay ang pagpapahinga at pagpapagamot kay Shera. Kailangan munang masiguro na maayos ang kanyang “health condition” bago pag-usapan ang anumang plano sa hinaharap. Humingi rin sila ng privacy habang hinaharap nila ang pagsubok na ito bilang isang pamilya.

Paghahanda sa Pag-uwi

Sa kabila ng lahat ng nangyari, ang pamilya Dayawan ay puno ng pag-asa at saya sa pagpasok ng Bagong Taon. Ang pagbabalik ni Shera ay itinuturing nilang pinakamagandang regalo. Bilang pagsalubong, inihahanda na nila ang paboritong pagkain ni Shera—ang mainit na sinigang. Isang simpleng putahe na sumisimbolo sa init ng pagtanggap at pagmamahal ng tahanan.

Ang kwento ni Shera Dayawan ay isang paalala sa ating lahat na maging mapagmatyag sa ating mga mahal sa buhay. Ang stress at mga personal na problema ay maaaring umatake kahit sa mga panahong dapat ay masaya tayo. Mahalaga ang bukas na komunikasyon at ang pagiging handang makinig at umunawa.

Sa huli, ang mahalaga ay buhay si Shera. Ang kasal ay maaaring ipagpaliban, ang sapatos ay maaaring palitan, ngunit ang buhay at ang presensya ng isang kapamilya ay hindi matutumbasan ng kahit ano pa man. Ang kanyang paglalakbay pabalik sa kanyang sarili at sa kanyang pamilya ay nagsisimula pa lamang, ngunit sa tulong ng mga nagmamahal sa kanya, tiyak na malalagpasan niya ito.