Ang ulan ay hindi lamang tubig na bumabagsak mula sa langit; para kay Mira, ito ay tunog ng mabilis na tumatakbong oras na wala siyang pambili.

Sa loob ng maliit at barung-barong na paupahan sa Barangay San Roque, ang tanging maririnig ay ang pasumpong-sumpong na ubo ni Ellie. Walong buwang sanggol. Mainit ang noo. Walang laman ang bote ng gatas.

“Anak, andito si mama,” bulong ni Mira, habang hinahaplos ang likod ng bata. Ngunit ang kanyang bituka ay bumabaliktad sa takot.

Tiningnan niya ang kanyang lumang keypad phone. Basag ang screen. Lowbat. Isang numero ang paulit-ulit na tumatawag—si Cynthia Braganza. Ang babaeng nagpapautang na ang bawat salita ay parang latigo sa kanyang pagkatao.

Kailangan ko ng gatas. Kailangan ko ng gamot.

Sa gitna ng desperasyon, nanginginig ang mga daliri ni Mira na pumindot ng mga numero. Hindi niya alam kung sino ang tinatawagan niya. Hindi niya alam kung saan siya kukuha ng lakas. Ang tanging alam niya, kailangang mabuhay ang kanyang anak.

“Hello?” Isang malalim na boses ang sumagot sa kabilang linya. Kalmado. Matalim. May awtoridad na hindi nabibili ng barya.

Napatigil ang mundo ni Mira. Hindi ito si Cynthia. Hindi rin ito ang kanyang kaibigang si Tala.

“Pa… pasensya na po. Wrong number po yata,” pabulong na sabi ni Mira, habang humahagulgol si Ellie sa background.

“Huwag kang magbaba,” utos ng boses. “Sino ito? Bakit umiiyak ang bata?”

Dito na bumuhos ang lahat. Ang lahat ng hirap, ang pagod sa pagtitiklop ng labada, ang kahihiyan sa harap ng mga naniningil, at ang takot na baka ito na ang huling gabi ni Ellie.

“Ako po si Mira. Naghahanap lang po ako ng gatas para sa anak ko. Umuulan po… sarado ang lahat… wala po akong matakbuhan.”

Isang mahabang katahimikan ang namayani. Sa kabilang linya, si Casian Rainier—isang bilyunaryong CEO na sanay sa mga numerong may bilyon ang halaga—ay biglang napatigil sa gitna ng kanyang marangyang opisina. Ang boses ng babaeng ito ay hindi humihingi ng limos; ito ay boses ng isang mandirigmang malapit nang sumuko.

“Huwag kang aalis diyan, Mira,” sabi ni Casian. “May ipapadala ako. Pangako.”

Pagkalipas ng isang oras, isang motorsiklo ang huminto sa gitna ng baha. Isang supot ng gatas, gamot, at vitamins ang iniabot sa kanya. Bayad na.

Ngunit hindi doon nagtatapos ang kwento.

Kinabukasan, ang payapang barangay ay nabulabog sa pagdating ng isang itim na SUV. Bumaba si Casian. Hindi siya ang tipong ngumingiti para sa kamera. Ang kanyang presensya ay parang bagyong hindi humihingi ng paumanhin.

“Nasaan si Mira Alonso?” tanong niya.

Naglabasan ang mga kapitbahay. Dumating si Cynthia, handang ipahiya si Mira sa harap ng lahat. “Hoy, Mira! Utangera ka pa rin! Akala mo ba makakatakas ka?” sigaw ni Cynthia, bitbit ang kanyang mga alipores.

Humarap si Casian. Ang kanyang titig ay sapat na para patahimikin ang buong barangay.

“Sinisigil mo siya?” tanong ni Casian kay Cynthia.

“Oo! At may karapatan ako!” sagot ng babae.

“Mula ngayon, wala ka nang karapatang lapitan ang babaeng ito,” malamig na sabi ni Casian. Inabutan niya si Cynthia ng isang tseke. “Bayad na ang lahat ng utang niya. At kung mabalitaan ko pang ginugulo mo siya, ang batas ang kakausap sa’yo.”

Naiwan ang lahat na nakanga-nga. Lumapit si Casian kay Mira, na noon ay yakap-yakap si Ellie.

“Hindi ko ito ginagawa para sa charity, Mira,” sabi ni Casian habang nakatingin sa mga mata ng ina. “Ginagawa ko ito dahil kailangan ng hub namin ng taong marunong lumaban. May job screening kami sa Lunes. Siguraduhin mong nandoon ka.”

Tumulo ang luha ni Mira. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa unang pagkakataon, ang ulan ay hindi na tunog ng panganib. Ito na ang tunog ng pag-aon.

“Lalaban po ako,” sabi ni Mira. Ang boses niya ay hindi na nanginginig. Ang bawat salita ay may bigat ng isang panunumpa.

Sa ilalim ng sikat ng araw, tiningnan ni Mira ang kanyang anak. Wala nang lagnat. Wala nang gutom. Ang maling tawag na iyon ay naging tamang sagot sa kanyang mga dalangin.

Ang kwento ni Mira ay hindi lamang tungkol sa isang bilyunaryo at isang mahirap na ina. Ito ay tungkol sa kapangyarihan ng pagpili—ang piliing tumayo kapag ang lahat ay gustong ilubog ka, at ang piliing tumulong kapag ang mundo ay sanay nang tumalikod.