Sa bawat sulok ng ating lipunan, madalas tayong makarinig ng mga kwento tungkol sa pang-aabuso sa kapangyarihan. Ito ay mga kwento na nagpapakulo ng ating dugo at sumusubok sa ating paniniwala sa hustisya. Ngunit paminsan-minsan, may mga pangyayaring nagpapaalala sa atin na ang mundo ay bilog, at ang karma ay hindi natutulog. Ang kwentong ito ay tungkol sa isang insidente na nagsimula sa init ng ulo at kayabangan, ngunit nagtapos sa isang leksyon na hinding-hindi makakalimutan ng isang istasyon ng pulisya.

Ang lahat ay nagsimula sa isang maaliwalas na hapon sa isang checkpoing sa probinsya. Si Police Staff Sergeant “Reyes” (hindi tunay na pangalan), ay kilala sa kanilang lugar hindi dahil sa kanyang kabayanihan, kundi dahil sa kanyang mainitin na ulo at istriktong pamamalakad na madalas ay lumalagpas na sa linya ng tama. Para kay Reyes, ang kanyang tsapa at uniporme ay lisensya upang diktahan ang sinuman sa kalsada.

Noong hapong iyon, dumaan ang isang simpleng binata na lulan ng isang motorsiklo. Ang motor ay hindi bago; may mga gasgas na ito at halatang gamit na gamit, ngunit maayos ang takbo. Pinara ni Reyes ang binata. “Lisensya at rehistro!” sigaw ng pulis, kahit na wala namang nilabag na batas trapiko ang rider.

Ang binata, na tatawagin nating “Mark,” ay mahinahong nag-abot ng kanyang mga dokumento. Kumpleto ang papel, rehistrado ang motor, at may suot na helmet si Mark. Ngunit tila naghahanap ng butas si Reyes. Pinuna niya ang isang maliit na sticker sa gilid ng motor na diumano’y bawal.

“Sir, standard po iyan, hindi po iyan bawal,” magalang na paliwanag ni Mark.

Dito na nag-init ang ulo ni Reyes. Ayaw niyang sinasagot siya, lalo na ng isang mukhang simpleng tao lamang. Sa kanyang galit, inakusahan niya si Mark ng pagiging arogante at diumano’y pambabastos sa awtoridad. Sa sobrang taas ng tingin ni Reyes sa kanyang sarili, nagdesisyon siyang bigyan ng “leksyon” ang binata.

Sa harap ng ilang mga nakasaksi, kinuha ni Reyes ang susi ng motor. Hindi siya nakuntento sa pag-impound nito. Kumuha siya ng lighter at basahan, at sa gulat ng lahat, sinindihan niya ang upuan ng motor. “Tignan natin kung makapagyabang ka pa!” sigaw ni Reyes habang nagsisimulang lumaki ang apoy.

Ang mga tao sa paligid ay napasinghap. Sobra na ito. Ito ay malinaw na pang-aapi. Ngunit dahil takot sila sa pulis, walang nangahas na magsalita.

Ang nakakagulat sa lahat ay ang reaksyon ni Mark. Hindi siya nagmakaawa. Hindi siya umiyak. Hindi siya nagwala. Nanatili siyang nakatayo, pinapanood ang pagka-abo ng kanyang sasakyan. Ang tanging ginawa niya ay dukutin ang kanyang cellphone at tumawag.

“Pa, nasunog ang motor ko. Dito sa checkpoint sa bayan,” ang kalmadong sabi ni Mark sa telepono. Binaba niya ito agad at tumingin nang diretso sa mata ni Reyes.

Tumawa pa si Reyes. “Kahit sino pang tawagan mo, walang makakapagligtas sa’yo dito. Ako ang batas dito!”

Lumipas ang ilang minuto, at dinala ni Reyes si Mark sa presinto para “imbestigahan” kuno. Habang nasa loob, nagkakatuwaan pa ang ibang mga pulis, kinukunsinti ang ginawa ng kanilang kasamahan. Para sa kanila, isa lamang itong “galing-galingan” na sibilyan na naturuan ng leksyon.

Ngunit biglang nagbago ang ihip ng hangin.

Narinig ng buong istasyon ang tunog ng mga sirena. Hindi isa, hindi dalawa, kundi isang convoy. Huminto sa tapat ng presinto ang tatlong itim na SUV na may kasamang mga backup na police mobile mula sa regional headquarters.

Nanlaki ang mga mata ng desk officer nang makita kung sino ang bumaba sa gitnang sasakyan. Isang lalaking may matikas na tindig, puno ng medalya ang dibdib, at may bitbit na ‘di matatawarang awtoridad. Ito ay si General “Vergara” (hindi tunay na pangalan), isa sa mga pinakarespetadong Heneral sa serbisyo.

Agad na tumalima at sumaludo ang mga pulis sa presinto. Nanginginig ang tuhod ng hepe ng istasyon nang salubungin niya ang Heneral.

“Nasaan ang anak ko?” ang dumadagundong na tanong ng Heneral. Walang sigaw, pero ramdam ang bigat ng bawat salita.

Itinuro ng nanginginig na pulis ang silid kung saan naroon si Mark. Nakita ng Heneral ang kanyang anak, tahimik na nakaupo. At sa kabilang banda, nakita niya si Staff Sergeant Reyes, na sa mga oras na iyon ay namumutla na at tila hihimatayin sa takot.

“Ikaw ba ang nagsunog ng motor ng anak ko?” tanong ng Heneral kay Reyes.

Hindi makasagot si Reyes. Tuyot ang kanyang lalamunan. Ang kanyang kayabangan kanina ay tila bula na naglaho. Alam niyang sa sandaling iyon, tapos na ang kanyang karera. Hindi niya akalain na ang simpleng lalaking sakay ng lumang motor ay anak pala ng isang Heneral na kilala sa pagiging istrikto pagdating sa disiplina ng kapulisan.

Ayon sa mga saksi, hindi ginamit ng Heneral ang kanyang kamay para saktan si Reyes. Sa halip, ginamit niya ang batas. Ipinatigil niya ang operasyon ng buong presinto at ipinag-utos ang agarang imbestigasyon sa lahat ng tauhan doon.

Si Reyes ay agad na dinisarmahan at tinanggalan ng tsapa on the spot. Isinailalim siya sa preventive suspension habang inihahanda ang mga kasong administratibo at kriminal laban sa kanya. Hindi lang trabaho ang nawala sa kanya, kundi pati na rin ang kanyang pensyon at dangal.

Ang insidenteng ito ay nagsilbing isang napakalakas na paalala sa buong pwersa ng kapulisan sa nasabing lugar. Na ang uniporme ay hindi baluti para sa pang-aabuso. Na ang bawat sibilyan, mayaman man o mahirap, ay may karapatang tratuhin nang may respeto.

Para naman kay Mark, hindi niya hangad ang paghihiganti, kundi hustisya lang. Pinatunayan ng pangyayaring ito na ang tunay na kapangyarihan ay wala sa lakas ng boses o sa init ng ulo, kundi nasa paninindigan sa kung ano ang tama.

Ang kwentong ito ay mabilis na kumalat at naging usap-usapan, hindi dahil sa sikat ang mga tauhan, kundi dahil ito ay sumasalamin sa pagnanais ng bawat isa sa atin na makakita ng hustisya laban sa mga mapang-abuso. Sana ay magsilbi itong aral sa lahat: Huwag manghusga, at higit sa lahat, huwag gamitin ang kapangyarihan para manlamang ng kapwa, dahil hindi mo alam kung sino ang iyong binabangga.