Marumi ang kanyang mga kamay. Hindi ito dumi na kayang tanggalin ng sabon at tubig sa isang hugasan lang. Ito ay grasa, langis, at alikabok na kumapit na sa bawat guhit ng kanyang palad—tanda ng isang buhay na pilit kinakudkod ang dignidad mula sa wala.

Si Nilo Barrera. Dati, ang mga kamay na ito ang nagpapatakbo ng makina ng isang buong planta. Ngayon? Nanginginig ang mga ito habang binibilang ang mga barya sa ibabaw ng isang lumang sobre.

Kling. Kling. Kling.

Ang tunog ng barya ay parang insulto sa gitna ng katahimikan ng gabi.

Sa isang masikip na paupahan, sa ilalim ng ilaw ng bumbilyang aandap-andap, nakahiga ang kanyang mundo. Si Mira. Pitong taong gulang. Balot ng kumot, namumula ang pisngi, at bawat paghinga ay may kasamang huni ng ubo na parang tinik na tumutusok sa puso ni Nilo.

“Tay…” halos hangin na lang ang boses ng bata. “Anong petsa na?”

Napalunok si Nilo. Tumingin siya sa kalendaryong libre mula sa botika. May pulang bilog ang petsa bukas.

“Malapit na, ‘nak. Tatapusin lang natin ‘tong lagnat mo.”

“Birthday ko na ba paggising ko?” tanong ni Mira. Ang mga mata niya, bagama’t pagod, ay naghahanap ng pag-asa. “May regalo?”

Isang pangako ang binitawan ni Nilo, isang pangakong mas mabigat pa sa sako ng gulay na binubuhat niya sa palengke. Hinaplos niya ang buhok ng anak, at sa kabila ng kirot sa lalamunan, nagsalita siya ng may diin.

“Oo. Birthday mo. At may regalo ako. Pangako.”

Pangako. Sa mundo ng mga mahihirap, ito na lang ang yaman na hindi pwedeng nakawin—pero ito rin ang pinakamahirap tuparin.

Kinabukasan, bitbit ang bigat ng mundo at ang pag-asa ng kanyang anak, suot ni Nilo ang kanyang “best Sunday clothes”—isang kupas na polo na may mantsa ng grasa na hindi na maalis, at sapatos na bumubuka ang swelas.

Ang destinasyon: Ang Mall.

Isang lugar kung saan ang hangin ay amoy pabango at pera. Isang lugar na hindi dinesenyo para sa mga tulad niya.

Pagbaba niya ng jeep, sinalubong siya ng tingin ng gwardya. Matalas. Mapanghusga. Pero pinalampas siya—isang multo sa paraiso ng mga mayayaman. Bawat hakbang ni Nilo sa makintab na tiles ay parang paglakad sa bubog. Ang mga tao ay umiiwas, ang mga mata ay nanlilisik.

“Diyan ba siya nababagay?” bulong ng isang babaeng naka-blazer.

Hindi sila pinansin ni Nilo. Isa lang ang misyon niya. Luster & Line Jewelry.

Dahil nangako siya kay Mira. Isang palawit. Hugis puso. Kahit maliit. Kahit mura. Basta galing sa kanya. Basta kumikislap. Para maramdaman ng anak niya na kahit sa isang araw, espesyal siya.

Pumasok siya sa loob ng jewelry store. Ang liwanag ay nakakasilaw. Ang mga alahas sa estante ay parang mga bituin na hindi niya kayang abutin.

Agad siyang hinarang ng tingin ni Jessa Kintanar, ang saleslady na may pulang lipstick at kilay na mas mataray pa sa presyo ng mga paninda. Tinignan siya nito mula ulo hanggang paa—parang isang ipis na naligaw sa pantry.

“Yes, Sir? May delivery ba kayo?” malamig na tanong ni Jessa. Hindi man lang siya lumapit.

“Bibili po,” sagot ni Nilo. Mahina, pero buo. “Pendant po sana. Para sa anak ko.”

Sa likod ng counter, nagkatinginan ang cashier na si Mickey at ang assistant na si Brill. Isang mapang-asar na ngisi ang gumuhit sa kanilang mga labi.

“Pendant?” ulit ni Jessa, na parang nakarinig ng joke. “Sir, alam niyo po ba ang presyo dito? Hindi ito tiangge sa labas.”

“May ipon po ako,” depensa ni Nilo. Dahan-dahan niyang inilabas ang lumang sobre.

Sa sandaling iyon, pumasok ang isang grupo ng mga kabataan. Maingay, amoy mamahaling kape, at may hawak na mga camera. Si Daphne Monteverde, isang sikat na influencer, kasama ang kanyang tropa.

“Oh my God, guys!” tili ni Daphne, sabay tutok ng phone kay Nilo. “Look at this vibe. Very… unexpected visitor sa luxury store. Reaction video na ‘to!”

Nagtawanan ang mga kasama niya. Para kay Nilo, ang tunog ng kanilang tawa ay mas masakit pa sa paso ng welding machine.

“Kuya, anong hanap niyo?” pang-aasar ni Daphne habang naka-live record. “Baka gusto niyo ‘tong diamond ring? Bagay sa outfit niyo, very rustic aesthetic!”

Namula si Nilo. Gusto niyang tumakbo. Gusto niyang maglaho. Pero naaninag niya sa isip ang mukha ni Mira. Ang ubo nito. Ang pag-asa nito.

Huminga siya nang malalim. Nilunok ang hiya.

“Miss,” baling niya kay Jessa, hindi pinapansin ang camera ni Daphne. “Kahit yung maliit lang po na hugis puso. Babayaran ko.”

Ibinuhos niya ang laman ng sobre sa ibabaw ng glass counter.

Kling. Klang. Kling.

Barya. Puro barya. Singko, piso, sampu. May ilang lukot na bente at singkwenta. Ito ang dugo’t pawis niya sa pagbubuhat, sa pag-aayos ng electric fan, sa hindi pag-kain ng tanghalian.

Nanlaki ang mata ni Jessa, hindi sa tuwa, kundi sa dumi.

“Sir!” sigaw niya, naagaw ang atensyon ng buong store. “Kung barya-barya lang ‘yan, huwag na kayong magkalat dito! Hindi kami nagbibilang ng ganyan! Nakakaabala kayo sa ibang customer!”

“OMG, coins?” hirit ni Daphne sa background. “Is he serious? Guys, don’t forget to like and share this cringe moment.”

“Please,” nanginginig na ang kamay ni Nilo. “Para sa birthday lang ng anak ko. Aalis din ako agad.”

“Guard!” tawag ni Jessa. “Paki-escort nga po ‘to palabas. Dumudumi ang counter ko.”

Paalis na sana si Nilo. Durog na durog. Tanggap na niya na sa mundong ito, ang mahirap ay bawal mangarap. Ang dignidad ay para lang sa may pera.

Ngunit bago pa makahawak ang gwardya sa braso niya, bumukas ang pinto ng opisina sa likod.

Isang lalaki ang lumabas. Matikas. Tahimik. Ang presensya niya ay parang bagyo na biglang nagpatigil sa hangin.

Si Santino Velasquez. Ang may-ari ng Luster & Line. At isa sa pinakamayayamang negosyante sa lungsod.

“Anong nangyayari dito?” Ang boses ni Santino ay mababa, pero yumanig sa buong kwarto.

Natigilan si Jessa. Namutla si Daphne at ibinaba ang phone.

“Sir Santino!” nauutal na sabi ni Jessa, biglang nagbago ang anyo. “Pasensya na po. May… may nanggugulo po kasing pulubi. Pinapaalis na po namin.”

Tinignan ni Santino ang mga barya sa counter. Tapos, dahan-dahan niyang iniangat ang tingin kay Nilo.

Sa sandaling nagtama ang kanilang mga mata, may kislap ng pagkakilala. Hindi pandidiri. Hindi awa. Kundi respeto.

Lumapit si Santino kay Nilo. Hindi siya tumigil hanggang sa nasa harapan na siya ng “pulubi.” Hinawakan niya ang kamay ni Nilo—ang kamay na puno ng grasa at kalyo—at mahigpit itong kinamayan.

“Nilo?” tanong ni Santino. “Nilo Barrera? Ng Barrera Techworks?”

Napasinghap ang lahat. Ang pangalang iyon… matagal nang patay. Pero kilala ng mga beterano.

“Dati po…” bulong ni Nilo, nalilito. “Wala na po ‘yun.”

“Ikaw…” huminga nang malalim si Santino, nangingilid ang luha sa mga mata. “Ikaw ang lalaking humila sa anak ko sa intersection dalawang taon na ang nakakaraan.”

Katahimikan.

Parang binuhusan ng yelo si Jessa at ang tropa ni Daphne.

“Sir?” sabat ni Mickey, nanginginig.

Hindi siya pinansin ni Santino. Nakatuon lang ang atensyon niya kay Nilo.

“Umuulan noon,” kwento ni Santino, basag ang boses. “Tumakbo si Enzo sa kalsada. May humarurot na truck. Akala ko… akala ko mawawalan na ako ng anak. Pero may tumalon. Isang lalaking naka-uniporme ng pabrika. Niyakap niya ang anak ko at gumulong sila palayo.”

Hinawakan ni Santino ang balikat ni Nilo.

“Sugatan ka noon. Pero bago pa kita mapasalamatan, umalis ka na. Hinanap kita, Nilo. Dalawang taon kitang hinanap.”

Napayuko si Nilo. “Ginawa ko lang po ang tama, Sir.”

“At ngayon,” humarap si Santino sa kanyang mga empleyado, ang mukha ay naging maskara ng galit. “Ito ang isusukli niyo sa taong nagligtas sa pamilya ko?”

“Jessa,” tawag ni Santino. Ang pangalan ay parang latigo.

“S-sir…”

“Narinig ko ang boses mo mula sa opisina. Tinawag mo siyang makalat? Pinalayas mo siya dahil sa barya?” Lumapit si Santino sa counter at dinampot ang isang pisong may bahid ng langis. “Ang perang ito, mas malinis pa kaysa sa ugali mo. Because this money was earned with honor. Yung sa’yo? Mawawala na ngayon.”

“Sir, maawa po kayo!”

“You’re fired. Get out. Now.”

Walang nakagalaw. Binalingan naman ni Santino si Daphne, na sinusubukang magtago sa likod ng mga kaibigan.

“At ikaw, Miss Influencer,” matalim na sabi ni Santino. “Nakita ko ang ginawa mo. Security, kunin ang pangalan nila. I-ban sila sa lahat ng establisyimento ng Velasquez Group. At siguraduhin niyong burado ang video na ‘yan, o kakasuhan ko kayo ng harassment at invasion of privacy.”

Namumutla at halos maiyak na tumakbo palabas sina Daphne.

Bumalik ang tingin ni Santino kay Nilo. Ang galit sa mukha ng may-ari ay napalitan ng lungkot at sinseridad.

“Nilo, anong kailangan mo? Bakit ka nandito?”

“Pendant lang po, Sir,” sagot ni Nilo, nanginginig pa rin. “Birthday ni Mira. Yung anak ko. May lagnat siya… nangako ako.”

Agad na nag-utos si Santino sa manager. “Ilbas ang Sapphire Heart collection. Yung limitado.”

“Sir, pero…”

“Ilabas mo!”

Inilatag sa harapan ni Nilo ang isang kwintas. White gold. May sapphire sa gitna na pinalilibutan ng maliliit na diamante. Ang halaga nito ay kaya nang bumili ng isang maliit na bahay.

“Hindi ko po kaya ‘yan,” atras ni Nilo. “Barya lang po ang dala ko.”

Kinuha ni Santino ang kwintas at inilagay sa isang velvet box. Isinara niya ito at inabot kay Nilo.

“Hindi mo ito bibilhin, Nilo. Regalo ko ito kay Mira. At kulang pa ito.”

“Sir…”

“At hindi lang yan.” Tumutuwid ang tayo ni Santino. “Alam ko ang nangyari sa Barrera Techworks. Alam kong niloko ka ng partner mo kaya ka nagkaganito. Nabasa ko ang files mo. Magaling ka, Nilo. Sayang ang talento mo sa palengke.”

Naglabas si Santino ng calling card at isinulat ang isang numero sa likod.

“Nagtatayo ako ng bagong planta para sa manufacturing division namin. Kailangan ko ng Head Engineer. Yung taong marunong, may malasakit, at higit sa lahat… may integridad. Tanggapin mo sana.”

Napaluhod si Nilo. Ang mga luhang kanina pa niya pinipigil ay bumuhos na parang ulan. Ang bigat sa dibdib niya—ang takot, ang hiya, ang pagod—ay biglang gumaan.

“Salamat po… Salamat…” hikbi niya.

“Tumayo ka, Pare,” itinayo siya ni Santino at niyakap. “Ang disenteng tao, hindi dapat lumuluhod sa harap ng kahit sino. Lalo na sa’yo. Ikaw ang bayani dito.”

Pag-uwi ni Nilo, iba na ang kanyang lakad. Hindi na siya yuko.

Nadatnan niya si Mira na gising, hinihintay siya sa dilim.

“Tay?”

Lumapit si Nilo. Inabot ang velvet box.

Binuksan ito ni Mira. Ang kislap ng sapphire ay tumalbog sa mata ng bata, parang asul na apoy ng pag-asa.

“Tay… ang ganda. Parang sa prinsesa.”

“Para sa prinsesa talaga ‘yan,” bulong ni Nilo habang hinahalikan ang noo ng anak. “Happy Birthday, ‘nak.”

“Salamat, Tay. Love you.”

Niyakap ni Nilo ang anak. Sa labas ng bintana, rinig niya ang ingay ng mundo—ang mundong minsan siyang tinapon, tinapak-tapakan, at pinagtawanan. Pero ngayong gabi, habang hawak niya ang kanyang anak at ang pangakong bukas ay may trabaho na siya, alam niya ang totoo.

Ang dumi sa kamay, nahuhugasan. Ang damit, napapalitan. Pero ang dignidad at pagmamahal ng isang ama? Yan ang tunay na ginto na hindi kumukupas, at hindi kayang bilhin ng kahit sinong mayaman sa mall.

Bukas, magbabalik si Engineer Nilo Barrera. At sisiguraduhin niyang hindi na muling iiyak sa gutom ang kanyang prinsesa.