Sa Pilipinas, ang buwan ng Disyembre ay sinasabing pinakamasayang panahon ng taon. Setyembre pa lamang, ramdam na ang simoy ng Pasko, nagliliwanag na ang mga kalsada dahil sa mga parol, at ang bawat tahanan ay puno ng pag-asa atanabik sa muling pagbubuklod ng pamilya. Ngunit sa Barangay Apopong, General Santos City, ang inaasahang masayang selebrasyon ay napalitan ng pighati, takot, at isang malalim na katanungan tungkol sa seguridad at tiwala sa kapwa. Ito ay matapos ang karumaldumal na krsmen na tumapos sa mga pangarap ng isang 19-anyos na estudyante—isang pangyayaring nagpakita na minsan, ang panganib ay hindi nanggagaling sa malayo, kundi sa mga taong nasa paligid lamang natin.

Ang biktima ay kinilalang si Miyuki Bucari Kim, isang fourth-year college student na kumukuha ng Bachelor of Science in Fisheries sa Mindanao State University. Hindi lamang siya basta estudyante; siya ay isang iskolar, puno ng buhay, at kilala sa kanyang pagiging aktibo sa mga extra-curricular activities tulad ng cosplay. Larawan siya ng isang anak na nagsusumikap para sa kanyang kinabukasan at para sa kanyang pamilya. Dahil sa negosyong Small Town Lottery (STL) ng kanyang ina, naibibigay ang kanyang mga pangangailangan, ngunit nanatiling mapagkumbaba at palakaibigan ang dalaga. Wala siyang kaaway, walang masamang tinapay sa kanya ang sinuman, kaya ganoon na lamang ang gulat ng lahat nang matagpuan siyang wala nang buhay.

Ang gabing iyon ng Disyembre 7 ay tila normal lamang para sa mga residente. May mga asong tahol ng tahol, ngunit inakala ng marami na karaniwan lamang ito. Ang katahimikan ay binasag kinabukasan ng isang malakas na sigaw na gumising sa diwa ng buong barangay. Sa isang iglap, ang bahay na puno ng pangarap ay napalibutan ng police line at mga usisero. Inilabas ang isang katawang balot ng kumot, duguan, at malamig na.

Ayon sa autopsy report, ang sinapit ni Miyuki ay hindi makatao. Nagtamo siya ng limang s@k$ak sa katawan, ngunit ang nakakapanghilakbot na rebelasyon ng medical examiner ay hindi ang mga sugat na ito ang direktang kumitil sa kanya. Ang sanhi ng kanyang pagpanaw ay “strangulation” o pgsak@l. Ibig sabihin, nakaranas siya ng matinding hirap at takot sa huling sandali ng kanyang buhay habang unti-unting nauubusan ng hininga. May mga senyales na ang kanyang utak ay hindi na nakatanggap ng oxygen, patunay na sadyang tinapos ang kanyang buhay sa brutal na paraan.

Sa simula, blangko ang mga otoridad. Walang forced entry, walang magandang lead. Sinuyod nila ang social media at personal na buhay ni Miyuki, ngunit malinis ang kanyang record. Wala siyang nobyo, walang kaaway. Dito na pumasok ang anggulong pagnanakaw o “robbery.” Napag-alaman na may nawawalang P10,000 mula sa kita ng STL outlet ng pamilya.

Ang masakit na katotohanan ay unti-unting lumitaw nang matukoy ng mga pulis ang mga “person of interest.” Hindi sila mga estranghero. Sila ay sina Aaron (22), Oblong (28), at alias Inday (52). Ang mga ito ay mga kapitbahay mismo ng biktima. Sila ang mga taong madalas na nakikitang nagtatrabaho bilang mga tricycle at padyak driver sa lugar. Ang mas nakakadurog ng puso, ayon sa mga ulat, ang mga taong ito ay madalas tulungan ng ina ni Miyuki. Binibigyan sila ng pagkain, at pinapautang kapag sila ay gipit. Isang malinaw na kaso ng “tinuklaw ng ahas na inalagaan.”

Ayon sa extrajudicial confession ni Aaron, na nagsilbing lookout, napagplanuhan ang pagnanakaw noong gabing iyon habang ang ina ni Miyuki ay nasa isang birthday party. Naiwan si Miyuki para magbantay. Pumasok umano sina Inday at Oblong para magnakaw, ngunit nagising at nakita sila ni Miyuki. Sa takot na magsumbong ang dalaga sa kanyang ina, dito na nagdilim ang paningin ng mga suspek. Sin@k$ak si Miyuki ni Oblong, at tuluyan nang pinatahimik. Ang kapalit ng buhay ng isang iskolar? Ilang libong piso na pinaghatian nila—si Aaron ay nakatanggap lamang umano ng P800.

Ngunit ang kwento ay hindi natapos sa pagkakahuli sa kanila. Isang malaking kontrobersya ang bumalot sa kaso nang lumabas ang balitang pumanaw si alias Inday habang nasa kustodiya ng mga pulis. Ayon sa mga otoridad, inatake ito sa puso. Ngunit ang pamilya ni Inday ay may ibang kwento. Giit ng kanyang live-in partner, nang makita niya si Inday sa ospital bago ito mamatay, puno ito ng pasa, sugat, at tuluyan nang nabulag. Hinihinala nilang nakaranas ito ng matinding torture sa kamay ng mga pulis para lamang umamin. Dagdag pa rito, may CCTV footage na inilabas ang pamilya ni Oblong na nagpapakita ng pagdukot dito ng mga lalakeng nakamaskara—isang scenario na malayo sa “buy-bust operation” na ibinalita ng mga pulis.

Ang mga pangyayaring ito ay nagdulot ng pagkakahati sa opinyon ng publiko. Sa isang banda, naroon ang matinding galit sa sinapit ni Miyuki at ang kagustuhang maparusahan ang mga may sala. Hindi maikakaila ang bigat ng ebidensya at ang pag-amin ng isa sa mga kasamahan. Sa kabilang banda, naroon ang pangamba sa “due process” at ang posibilidad na may mga shortcuts na ginawa ang mga otoridad na nauwi sa isa pang p@tay.

Ang #JusticeForMiyuki ay umingay sa social media at naging simbolo hindi lamang ng paghahanap ng hustisya para sa kanya, kundi pati na rin ng panawagan para sa kaligtasan ng bawat mamamayan. Ang mga estudyante ng MSU at mga kaibigan ni Miyuki ay nagsagawa ng candlelight vigil, luhaan at nagtatanong kung bakit kailangang mangyari ito sa isang mabuting tao.

Sa huli, ang kaso ni Miyuki Bucari Kim ay isang masakit na paalala sa realidad ng ating lipunan. Ipinapakita nito na ang kasamaan ay walang pinipiling panahon, kahit Pasko. Ipinapakita rin nito ang peligro ng pagtitiwala ng lubos, at ang komplikadong sistema ng hustisya sa bansa kung saan ang katotohanan ay minsan nagiging mailap dahil sa magkakasalungat na naratibo. Habang ang pamilya ni Miyuki ay patuloy na nagluluksa at lumalaban para sa katarungan, ang hamon sa ating lahat ay manatiling mapagmatyag at huwag hayaang maging numero na lamang sa estadistika ang mga tulad ni Miyuki. Hustisya ang sigaw ng bayan, hustisya na walang bahid ng pagdududa.