Sa bawat pag-ikot ng mga makina sa pabrika sa Valenzuela, kasabay nitong umiikot ang buhay ng libu-libong manggagawa na umaasang makaahon sa hirap. Isa na rito si Ramon de la Peña, isang line inspector na limang taon nang nagsasakripisyo para sa kanyang pamilya. Sa loob ng maliit na apartment na yari sa pinagtagpi-tagping plywood, ang bawat pisong kinikita niya ay nakalaan na—pambayad sa kuryente, baon ng mga kapatid na sina Joan at Lester, at higit sa lahat, pambili ng gamot para sa kanyang amang si Mang Oscar na may iniindang sakit sa puso.

Ngunit sa mundo ng korporasyon, ang “efficiency” ay madalas na mas matimbang kaysa sa malasakit. Dahil sa madalas na pagkahuli sa pagpasok bunsod ng pagdadala sa kanyang ama sa health center, naging mainit ang mata ng supervisor na si Dante Balmes kay Ramon. Sa gitna ng restructuring para sa isang partnership sa dambuhalang Velasco Holdings, naging madali para sa pamunuan na isama si Ramon sa listahan ng mga tatanggalin.

“Hindi ako Diyos para solusyunan ang lahat ng problema mo,” ang malamig na tinuran ni Dante habang inaabot ang termination paper. Sa isang iglap, nawala ang lahat. Ang limang taong dedikasyon, nabura dahil sa ilang minutong pagkaka-late.

Ang Gabing Nagpabago ng Lahat

Mabigat ang loob na umuwi si Ramon noong gabing iyon. Walang masakyan, bumubuhos ang ulan, at baha ang kalsada—tila nakikisama ang panahon sa kanyang pagdadalamhati. Sa kanyang paglalakad sa ilalim ng isang madilim na overpass para makatawid sa baha, nakarinig siya ng sigaw ng paghingi ng saklolo.

Isang babae ang pilit na hinihila ng dalawang lalaking lango sa alak. Sa mga sandaling iyon, maaaring piliin ni Ramon na magbulag-bulagan. Wala siyang trabaho, gutom, at may sakit ang ama. Pero nanaig ang kanyang prinsipyo. Kumuha siya ng bato at buong tapang na hinarap ang mga masasamang loob. Nagkaroon ng komosyon, at sa gitna ng suntukan at tulakan sa baha, nagtamo ng sugat sa kilay si Ramon.

Nang dumating ang mga tricycle driver para tumulong, nailigtas ang babae. Nagpakilala itong “Bell” at nag-abot ng business card, nagpupumilit na tumulong bilang pasasalamat. Pero dahil sa hiya at pagod, tinanggap lang ito ni Ramon at umalis na parang walang nangyari. Ang hindi niya alam, ang “Isabela Velasco” na nakalagay sa card na naiwan sa kanyang bulsa ay ang nag-iisang anak ni Don Eliseo Velasco—ang may-ari ng imperyong Velasco Holdings.

Ang Pagbangon sa Putikan

Matapos matanggal, naranasan ni Ramon ang lupit ng paghahanap ng trabaho. Paulit-ulit na naririnig ang “walang hiring” o “tatawagan ka na lang.” Para mabuhay, pumasok siya bilang helper sa talyer ng kanyang kapitbahay na si Tito Gamboa. Dito, naipamalas niya ang kanyang galing. Hindi lang basta nagpapalit ng piyesa; inaalam niya ang ugat ng sira ng mga appliances. Ang kanyang husay at katapatan ay naging usap-usapan sa kanilang lugar.

Sa kabilang banda, hindi tumigil si Bell sa paghahanap sa kanyang tagapagligtas. Gamit ang CCTV footage at tulong ng mga tao sa barangay, natunton nila si Ramon sa talyer.

Isang tawag ang natanggap ni Ramon mula sa Velasco Holdings para sa isang “special service repair.” Sa pag-aakalang simpleng trabaho lang ito, pumunta siya sa Makati bitbit ang kanyang mga gamit. Doon, sa pantry ng kumpanya, muling nagkrus ang landas nila ni Bell.

Ang Harapan sa Boardroom

Dinala ni Bell si Ramon sa boardroom kung saan naghihintay ang makapangyarihang si Don Eliseo. Sa halip na matakot, naging tapat si Ramon. Nang tanungin tungkol sa kanyang dating trabaho, ibinunyag niya ang katotohanan: ang pagtitipid ng pabrika sa mga piyesa at ang pressure na nagreresulta sa mababang kalidad ng produkto—mga bagay na lingid sa kaalaman ng Velasco Holdings.

Namangha si Don Eliseo. Sa harap niya ay isang lalaking tinanggal ng sistema, pero may integridad na mas higit pa sa mga manager na nakasuot ng mamahaling amerikana.

“Dalawa ang pagpipilian mo, Ramon,” wika ng Don. “Una, bibigyan kita ng kapital para mapalago ang talyer niyo at mabuhay nang payapa. Pangalawa, pasukin mo ang Velasco Holdings. Magsimula ka sa training, maging bahagi ng audit team, at tulungan kaming ayusin ang sistema sa mga pabrika para wala nang ibang matulad sa’yo.”

Ang Desisyon ng Puso

Umuwi si Ramon at hinarap ang kanyang pamilya. Madaling piliin ang pera at sariling negosyo. Sigurado ang ginhawa, ligtas ang pamilya. Pero nang tingnan niya ang kanyang amang si Mang Oscar, narinig niya ang payo nito: “Pumili ka hindi dahil mas madali, kundi dahil doon ka mas magiging totoo sa sarili mo.”

Pinili ni Ramon ang pangalawang opsyon.

Tinanggap niya ang hamon na pumasok sa kumpanya, hindi bilang isang “hero” kundi bilang isang empleyado na magsisimula sa baba pero may bitbit na layunin. Gusto niyang maging boses ng mga maliliit na manggagawa, ang maging mata na nakakakita ng katiwalian, at ang kamay na aayos hindi lang ng makina, kundi ng sistema.

Sa huli, ang pagmamalasakit ni Ramon sa kanyang ama ang naging dahilan ng kanyang pagkatanggal, pero ang kanyang likas na kabutihan sa kapwa ang nagbukas ng pinto na hindi kayang abutin ng kahit anong diploma. Mula sa pagiging biktima ng hindi makatarungang sistema, ngayon, si Ramon na ang isa sa mga magbabantay upang siguraduhing ang hustisya at malasakit ay mananaig sa loob ng pagawaan.