MISTERYO SA SEMENTERYO

UMIYAK. Ngunit walang luha. Nása gitna si Fatima ng puntod ng kaniyang ama. Ang semento, malamig. Ang hangin, mabigat. Naka-upo siya, yakap ang mga tuhod. Labimpitong taong gulang. Naiwan. Ang mundo niya, gumuho. Ang mga pangako ng ina, parang salamin na nabasag.

“Ayoko mag-isa. Gusto ko na may kasama ako at magmahal sa akin, Papa.”

Hindi salita ang tumugon. Isang ungol. Mahina. Parang hininga. Napatayo si Fatima. Lumingon. Walang tao. Muli. Isang tahol. May himig ng sakit.

Sa sulok ng sementeryo. Sa damuhan. Doon niya ito nakita.

Isang tuta. Golden Retriever. Balahibo, kape at putik. Paa, pilay. Mata, nanlalambot. Ang puso niya, biglang kumirot. Dali-dali siyang lumapit.

“Kawawa ka naman. Nasan ang mama dog mo? Sinong nag-iwan sa ‘yo rito?”

Hinawakan niya. Nanginginig. Amoy putik at kawalan. Ibinálot niya sa kaniyang t-shirt. Kinuha. Hindi na niya naisip ang apartment, ang budget, ang kaniyang mama. Ang alam lang niya: hindi na siya mag-iisa.

Ipinangalan niya itong Choco.

PAG-IBIG AT PAGLILIGTAS

Mabilis lumaki si Choco. Naging isang matibay na gintong anino. Hindi siya iniwan. Kailanman. Nang mag-aral si Fatima. Nasa tabi niya si Choco. Nang mapagod at umiyak. Nasa hita niya ang ulo ni Choco. Walang husga. Walang tanong. Tanging pagmamahal na tahimik at walang-kundisyon.

“Choco, minsan parang napakabigat ng buhay.”

Buntong-hininga. Himas sa balahibo. Kalooban, gumaan. Si Choco, ang kaniyang tahanan.

Dumating si Meldon. Presentable. Confident. Magaan kausap. Nanligaw. Tinatanggap ni Meldon si Choco. Dinadala ang mga treats. Pinupuri ang pagiging matalino.

“Of course, kung mahalaga siya sa ‘yo, dapat mahalaga rin siya sa taong papasok sa buhay mo. Hindi ba?”

Napangiti si Fatima. Naniwala.

Isang gabi, tahimik ang apartment. Mainit ang halik ni Meldon. Mabilis ang mga galaw. Nanginig si Fatima. Hindi pa siya handa. May mali. Takot ang bumalot sa kaniya.

“Meldon! Wait! Please.”

Tumulak siya. Umatras ang binata. Bigla. Isang malakas na tahol. CHOOO! Nangalmot sa pinto si Choco. Galit. Bantay.

Naramdaman ni Fatima ang katotohanan. Nag-iinit ang pisngi niya. Hiya at galit ang nag-halo. Bumukas ang pinto. Tumakbo si Choco. Humarap kay Meldon. Ungol at banta.

“Hindi pa ako handa, Meldon. Mahal kita pero hindi pa ako handa sa ganito. I’m sorry.”

Tiningnan ni Meldon si Choco. Isang tingin na walang pasensiya. Napagtanto ni Fatima: Ito ang tunay na kulay.

ANG PAGSUBOK SA BIYAHE

Nag-ayos sila. Nagbakasyon sa Tagaytay. Kasama si Choco. Sa car. Tension. Nawalan ng diaper si Choco.

“Hindi, hindi umiihi si Choco sa closed space. Umuungot lang siya sa akin.”

Ang pangako ni Fatima. Bumagsak. Isang sirit. Mainit na likido. Sinundan ng amoy na mabaho. Kagulat-gulat. Napasigaw si Fatima. Nagulat.

Huminto ang sasakyan. Bigla. Bumaba si Meldon. Galit. Parang apoy. Pagkadismaya. Nakatingin kay Fatima. Walang-awa.

“Fatima, ano ba ‘yan? Aso mo tapos hindi mo alam! Sabi ko kanina ko pang pinag-aalala ‘yan!”

Nanginginig ang mga kamay ni Fatima. Naglilinis. Luha, tumutulo. Ang mga salita ni Meldon. Bumabali sa kaniya. Hindi pagmamahal. Pag-aari lang.

Ang huling hagupit:

“Kailangan mong magbigay ng 5,000 sa akin. Pampa-detailing. Tingnan mo ang ginawa ng aso mo. Sira ang upuan ko.”

Nagdilim ang paningin ni Fatima. Ang presyo ng pag-ibig ni Meldon, ₱5,000. Mas mahal ang kaniyang tuition. Mas mahal si Choco.

PAGBABALIK AT PAG-ALIS

Nakita niya si Meldon sa ospital. May kasama. Buntis. Asawa. Lumiwanag ang lahat. Ang babala ni Choco. Ang galit sa kotse. Ang pagtulak ni Meldon.

Umuwi si Fatima. Niyakap si Choco.

“Thank you, baby. Pinoprotektahan mo ba si Mommy? Thank you.”

Binasag niya ang relasyon. 5,000 Pesos ang isinampal sa pisngi ni Meldon.

“Ikaw may atraso sa atin. Ikaw? Hindi si Choco at hindi ako. Pasalamat ka nga na binayaran pa kita. Wala kang kwentang lalaki.”

Umalis sila. Nakatakbo. Malaya.

GINTO AT WALANG HANGGAN

Nag-aral. Nagtrabaho. Nahanap si August. Dog-lover. Mabait. Magalang. Walang pressure. Walang pag-aalinlangan. Nirespeto ang boundaries.

Naging sila. Naging mag-asawa. Si Choco. Naging lolo. Naging matanda.

Ang wakas. Nakahiga si Choco. Hingal. Mahina. Mawawala. Yakap ni Fatima. Pusong durog.

“Choco, I love you… Salamat sa pagsama sa akin. Naging masaya ako nung panahong nag-iisa ako. Magpahinga ka na, baby. Promise magiging okay ang mommy.”

Pumikit si Choco. Wala na ang hininga. Nawasak si Fatima.

LIWANAG SA UMAGA

Bumangon siya. Ipinanganak si Bobby. Ang kaniyang anak. Nakita niya ang mga kilos ni Bobby. Ang lambing. Ang pagka-pilikan sa gulay. Ang yakap sa dibdib. Parang si Choco.

Napangiti si Fatima. Naunawaan niya. Ang pagmamahal ni Choco, hindi nawala. Naiwan ang kapirasong ginto sa puso ng kaniyang anak. Ang bantay niya, nagtagumpay. Dinala siya sa liwanag.