Ang hangin sa Sagada ay kasingtalim ng labaha. Malamig. May amoy ng basang lupa at nagbabadyang unos.

Sa gilid ng matarik na bangin, isang anino ang nakabitbit sa kamatayan. Puti ang suot nito—isang punit-punit na bestida na humahampas sa hangin gaya ng bandila ng pagsuko. Sa itaas, nakatayo si Lorenzo Villarica. Isang lalaking may bilyon sa bangko, ngunit may butas sa puso na hindi kayang punan ng ginto.

“Huwag kang bibitaw!”

Ang sigaw ni Lorenzo ay nilamon ng dagundong ng bangin. Ang dalaga, si Elena, ay nakasabit lamang sa isang marupok na sanga ng pino. Ang kanyang mga mata ay blangko. Walang takot. Walang pag-asa. Tanging pagod. Isang pagod na nagmula sa mga taong pagmamalupit.

Nagtagpo ang kanilang mga palad. Magaspang ang kay Lorenzo—sanay sa paghawak ng kapangyarihan. Malamig at nanginginig ang kay Elena—sanay sa pagkapit sa wala.

“Bakit?” bulong ni Elena, halos hindi marinig. “Bakit mo ako ililigtas?”

Hindi sumagot si Lorenzo. Sa isang malakas na hila, hinugot niya ang dalaga mula sa bingit ng kamatayan patungo sa kanyang dibdib. Doon, sa gitna ng hamog, naramdaman ni Lorenzo ang panginginig ng isang kaluluwang durog.

Ngunit ang kaligtasan ay may kapalit.

Sa likod ni Elena, nakatatak ang isang misteryosong marka. Isang simbolo ng pagmamay-ari ng isang madilim na sindikato. Ang pagligtas ni Lorenzo sa kanya ay hindi lamang pag-ahon sa bangin; ito ay pagdeklara ng digmaan laban sa mga halimaw ng nakaraan.

“Ligtas ka na,” sabi ni Lorenzo sa loob ng ospital, habang nakatitig sa mga pasa sa mukha ng dalaga.

“Walang ligtas sa mundong ito, Lorenzo,” sagot ni Elena. Ang boses niya ay parang basag na bubog. “Ang pagligtas mo sa akin ay pagbukas lamang ng pinto para sa sarili mong impyerno.”

Humarap si Lorenzo sa bintana. Ang kanyang repleksyon ay matigas. “Kung gayon, sabay nating susunugin ang impyernong iyon.”

Nagsimula ang isang madugong laro ng pusa at daga. Ang mansyon ni Lorenzo na dati ay simbolo ng katahimikan ay naging kuta. Bawat yabag sa labas ay banta. Bawat tawag sa telepono ay babala. Ngunit sa gitna ng tensyon, sumibol ang isang damdaming hindi inaasahan. Isang pag-ibig na pinanday sa takot at pinatibay ng determinasyon.

Sa huling paghaharap, sa harap ng korte at sa ilalim ng init ng mga bala, tumayo si Elena. Hindi na siya ang dalagang nahulog sa bangin. Siya na ang babaeng may pangalan. Elena de Luna.

“Hindi niyo na ako pag-aari,” sigaw niya sa harap ng kanyang mga kaaway.

Sa dulo, habang nakatanaw ang dalawa sa paglubog ng araw sa Sagada, alam nilang hindi pa tapos ang laban ng buhay. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na sila mag-isa. Ang bilyonaryong nawalan ng direksyon at ang dalagang nawalan ng pagkatao ay nakatagpo ng bagong simula sa bawat isa.

Sapagkat ang tunay na kayamanan ay hindi ang ginto sa bulsa, kundi ang tapang na bumangon muli mula sa pagkakahulog.

Maikling Pagninilay sa Kwento: Ang kwentong ito ay isang paalala na sa likod ng bawat sugat ay may kwento ng katapangan. Si Lorenzo at Elena ay sumisimbolo sa dalawang magkaibang mundo na pinagtagpo ng isang trahedya upang bumuo ng isang bagong pag-asa. Ang “Emily Carter” style ay nagbibigay-diin sa bawat damdamin—ang kirot, ang kapangyarihan, at ang huling matamis na lasa ng pagtubos.