ANG BANGKAY SA PIER
Isidro Cove. Maalat ang simoy. Hindi ito simoy ng bakasyon kundi simoy na kumakapit sa balat, paalala na kahit gaano kayaman, sa dagat pa rin natatapos ang yabang ng tao. Kumikislap ang alon sa ilalim ng dapit-hapon.

Damon Alcantara ay nakatayo sa dulo ng pier. White polo. Tikom ang panga. Hindi siya ngumiti. Ang bilyonaryong hindi mahilig sa camera. Sa likod niya, ang kanyang yate, ang Lucerna. Makintab. Elegante. Isang hiwalay na mundo.

Sa lupa, nagtapos ang charity event. Tumabi si Damon, gusto lang huminga. Nards Briones, ang security head, parang bato ang tindig sa likod. Tahimik. Walang galaw.

Miko Season, ang chief of staff, bumulong. “Sir, ready na po ang bangka. Gusto niyo na pong sumilip?”

Hindi sumagot si Damon. Nakatitig siya sa tubig. Sa pag-angat-baba ng alon. Parang may tunog sa loob ng ulo niya. Lumang sigaw. Amoy isda at kalawang.

Sandali.

Isang tunog. Hindi parte ng event. Hindi parte ng musika. Isang matinis na sigaw. Parang tinamaan ng hangin.

“Huwag kang sasakay sa yate mo! Papatayin ka nila!”

Nagkagulo ang mga tao. Napatigil. Natigilan sa pagnguya. Si Miko, napamura.

Sa pagitan ng mga lifebuoy, nakatayo ang isang batang lalaki. Kian. Payat. Maitim sa araw. Nanginginig ang labi. Pero matapang ang mata. Galit na galing sa sobrang takot.

“Bakit ka sumisigaw diyan? Lumayo ka!” sigaw ng isang volunteer.

Pero si Damon, hindi umusog. Hindi nagalit. Lumapit siya. Mabagal.

“Anong pangalan mo?” tanong niya. Mababa ang boses.

“Kian po,” sagot ng bata. Nanginginig.

Nards, umusog. Ngunit pinigil ni Damon sa isang tingin. Hayaan mo.

“Bakit mo sinabi ‘yun, Kian? Sino ang papatay?”

Napatingin si Kian sa paligid. May pasa sa braso. Gasgas sa leeg. Hindi ito batang gumagawa lang ng eksena.

“Sila,” bulong ni Kian. Turo sa dagat. Pero hindi sa yate. Sa parking area. “Yung mga lalaki kanina. Narinig ko. Sabi nila kapag umandar na ‘yung yate mo, wala na.”

“Anong ibig mong sabihin?” Tumigas ang panga ni Damon.

“Sir, baka prank lang,” singit ni Miko.

Biglang tumingin si Kian kay Miko. Galit na pang-bata, bigat na pang-matanda. “Hindi ako nanghihingi. Sinasabi ko lang kasi… nakita ko.”

“Anong nakita mo?” Damon. Mas lumapit.

Huminga si Kian. Mabilis. “May lalaki. May dala silang bag. Tapos may isang naka-uniform, parang crew. Narinig ko ‘yung pangalan ng yate mo. Lucerna. Sabi nila, pag nakasakay na siya, tapos na.”

Sa gilid, sa parking area. May lalaking nakatayo sa lilim. Nakasumbrero. Nakasandal. Parang walang pakialam. Pero nakatingin. At nang magtagpo ang tingin nila ni Damon, ngumisi pa ito.

Wala pang gulo. Iyon ang akala ni Damon. Ngunit sa loob ng dibdib niya, may malamig na tumulak. Hindi takot. Kundi pamilyar na babala. Ang pakiramdam bago sumigaw ang pantalan ng Balok. Bago lumubog ang mundo niya sa dagat.

“Kian,” sabi ni Damon. “Sumama ka sa akin. Huwag kang aalis.”

“Baka makita nila!” Nanginginig si Kian.

“Mas delikado kung mag-isa ka,” sagot ni Damon.

Umusog si Nards. Pader. Si Damon, yumuko. “Hindi kita pababayaan. Pero kailangan kong malaman ang totoo.”

Attorney Celia Rivas, nakasuot ng blazer, lumapit. “Damon, we need to move. May bagong anonymous complaint. They’re trying to frame you.”

Tumitig si Damon sa batang nanginginig. Sa lalaking nakasumbrero. Sa Lucerna.

“Hindi ako sasakay,” sabi ni Damon. Malinaw. Para marinig ni Captain Lito, ng lahat. “Walang gagalaw ng hindi ko alam.”

Hindi nagtagal ang usapan. Mabilis nilang sinakay si Kian sa isang van na may tinted window. Habang nagmamadali, dumating ang balita: ang anonymous complaint ay may kasamang incident report—claim na ginagamit niya raw ang yate sa contraband. Gideon Velasco. Hindi na kailangang pangalanin ang buong pangalan.

“Sir,” bulong ni Nards. “May leak.”

Ngunit bago pa sila makagawa ng aksyon, narinig ang pinakamatinding gulo.

Mula sa public pier, kung saan nagkalat ang mga mangingisda, umalingawngaw ang sigawan. Hindi ito simpleng gulo. Sigaw na may bigat.

“Hoy! May inaanod!”

Tumakbo si Damon palabas. Kasunod si Nards.

Sa public pier, gulo. Sa gilid ng pier, nakita ni Damon si Kian. Duguan ang siko. Hinahabol. Nagkataong nakatakas sa pulis na taga-samahan ni Sergeant Berto Almacen—isang pulis na parang laging may sariling agenda.

“Sir! Sir Damon!” sigaw ni Kian. “Hinabol nila ako! Yung pulis!”

Hindi na natapos ni Kian ang sasabihin.

May itim na bagay na bumabangga sa poste sa gilid ng pier. Mabigat. Kabalot.

Nang ilapit ng alon, tumambad ang hugis ng katawan. Isang body bag.

Natahimik ang buong pier. Ang mga nagkakagulo, napahinto. Si Kian, namutla. Kumapit kay Damon.

Lieutenant Mira Soto ay nakarating lang. Nanigas ang mukha. “Secure the area!”

Sa paghila sa bag, may isang maliit na ID tag na nakakabit sa zipper.

Nabasa ni Mira ang pangalan. Crew.

Napaangat ang tingin ni Damon. Sa dagat. Sa body bag. Sa mga taong nakatingin sa kanya, parang biglang siya ang problema.

At sa katahimikan, narinig niya si Kian na pabulong, nanginginig. “Sir, sabi ko po sa inyo… kapag umandar na, may mamamatay.”

Ang body bag ay inangat. Bumukas ang zipper. Tumambad ang mukha ng lalaking namamaga sa tubig. Sandro Balenya. Ang nawawalang crew. Ang nag-rekomenda ng contractor. Ang nakita sa resort.

“Si Sandro ‘yun!” bulong ni Captain Lito. Nawalan ng kulay.

“Siya ‘yung nagpapatahimik,” sabi ni Damon. Malamig.

Hindi nagtagal, may nahanap pang bangka. Service boat. Ang move to service boat na nasa sulat. Doon, nahanap ang ebidensya: waterproof pouch na puno ng cash, dalawang handgun, at pekeng passport.

“Ayan! Illegal items!” sigaw ni Sergeant Berto. Parang nagdiriwang.

“Planted ‘yan!” sigaw ni Miko.

Pero huli na. Ang larawan ay nabuo na. Baril. Pera. Bangkay. Damon Alcantara.

Sumunod ang balita. Hindi lang tungkol sa pag-aresto. Sa service boat mismo, nahanap ang ebidensya. Ang media, mabilis, walang hiya.

Headline: BILYONARYONG YATE, MAY BARIL SA PIER.

Sa interview room ng coastal station, malamig ang aircon. Malamig ang tingin ni Lieutenant Mira.

“Mr. Alcantara,” sabi ni Mira. “Susunod ako,” sagot ni Damon. “Pero may kondisyon. I-secure si Kian. At i-run ang fingerprints sa baril at sa envelope.”

Sa sandaling iyon, may dumating na text kay Mira. Mula sa resort unit. “May nakita silang photo. Si Gideon Velasco mismo… may kausap na lalaki na nakasumbrero.”

Parang bumalik ang ngisi ng lalaking nakamasid sa parking. Raffy Montalban.

Napagtanto ni Damon. Hindi si Sandro ang tunay na target. Hindi ang baril ang tunay na plano. Ang tunay na plano: gawing kriminal si Damon. Patayin ang mga saksi. At kunin ang lahat ng mawawala kapag siya’y nawala.

Sa loob ng dibdib ni Damon, isang tanong ang pumintig: kung kaya nilang galawin ang yate niya ng ganito, gaano pa kalapit ang kamay nila sa kanya?

Ang mga susunod na araw, digmaan. Hindi na sa boardroom. Sa kalye. Sa peer.

Ang mga Velasco, gumagalaw. Ginagawa ang lahat para sirain ang pangalan ni Damon.

Pero may pagbabago. Si Damon, hindi na lang naglilinis ng pangalan. Ginagawa niya ang pangako niya kay Kian. Bantay Baybay Center. Shelter. School. Jobs. Hindi charity. Sistema.

Sa loob ng lumang warehouse, binuo ang entrapment. Hindi sila susugod. Magpapa-pain sila.

Ang pain: Impormasyon. Ang secret investor inspection sa lumang pantalan ng Balok. Ang taong magli-leak: Ruel Abad, ang finance controller na naipit sa takot.

Nang magdapit-hapon, umandar ang mga anino. Sa Balok Rot, dumating ang speed boat. Walang ilaw. Mabilis. Raffy Montalban ang nakasumbrero. Naglagay ng waterproof pouch sa hatch. Planted evidence.

“Police! Hands Up!” sigaw ni Mira.

Nagkagulo. Tumakbo ang mga naka-helmet. Pero sinalubong ng tauhan ni Nards. Si Raffy, nakaposas. Ngunit huli na.

Isang putok ang umalingawngaw. Hindi mula sa pulis. Mula sa dilim. Tumama sa poste. Sniper.

Napaatras si Damon. Hinarangan ni Nards. Ang entrapment naging madugo. Dahil ang kalaban, handang pumatay.

Sa gitna ng putukan, isang itim na SUV ang dumating. Ang fixer ng Velasco. Hindi rescue. Witness suppression.

Nahuli ang sniper. Nahuli si Raffy. Si Sergeant Berto, huli sa balita. Ang footage ni Maris Hugo, malinaw. Hindi sensational. Record.

Nagsimula ang pagbagsak. Hindi agad. Unti-unti.

Ang Bantay Baybay Center ay lumawak. Scholarship. Jobs.

Sa isang hapon, nadatnan ni Damon si Kian. Sa classroom. Nagpa-practice magsulat.

“Sir Damon,” sabi ni Kian. Hawak ang lapis. “Pwede po ba matuto akong magbasa ng maayos? Para… kapag may papel na tulad nung sa sobre, hindi ko na kailangan umasa sa narinig ko lang. Mabasa ko na!”

Ngumiti si Damon. Hindi ngiti ng press release. Ngiti ng taong may bigat na naaalis.

Sa gilid ng dagat, isang umaga. Tahimik. Bumalik si Damon sa San Isidro Cove. Kasama si Kian. Mas matangkad. May bag.

“Sir,” sabi ni Kian. Tumingin sa tubig. “Akala ko po noon kapag sumigaw ako, mamamatay ako.”

“Totoo,” sagot ni Damon. Pwedeng nangyari ‘yun.

Ngumiti si Kian. Marahan. “Hindi po. Kasi may naniwala.”

Sa malayo, ang Lucerna. Naka-dock. Hindi na simbolo ng yabang. Kundi simbolo: Kahit gaano kalakas ang alon ng kasinungalingan, kapag may isang batang nagsabi ng totoo at may isang taong handang tumayo, may baybayin pang pwedeng linisin.