Ang hangin sa airport ay kasing lamig ng kaba sa dibdib ni Solven. Bitbit ang maleta at ang mga pangarap na binuo sa disyerto ng Gitnang Silangan, isa lang ang tibok ng kanyang puso: si Mochi. Ang anak na hindi pa niya nahahawakan, ngunit ilang buwan na niyang binubuhay sa bawat padala ng pera.

“Nandito na ako,” bulong niya sa sarili. Isang sorpresa. Walang pasabi.

Ang bawat hakbang paakyat sa ikatlong palapag ng gusaling inuupahan ni May ay tila isang martsa patungo sa langit. Naririnig niya ang tawa ng isang sanggol mula sa ibaba. Napangiti siya. Ganyan din kaya ang boses ng anak ko? Kumatok siya. Tatlong beses. Matitigas na katok na may halong pananabik.

Bumukas ang pinto. Ngunit ang bumungad sa kanya ay hindi ang pagod at maputlang mukha ng isang bagong ina.

Si May.

Naka-make up. Ang ilong ay mas matangos kaysa sa huling pagkikita nila. Ang balat ay makinis, malayo sa imahe ng isang babaeng nagpuyat sa pag-aalaga ng bata. At higit sa lahat—ang bahay. Walang lampin. Walang amoy ng gatas. Walang kuna.

“Solven? Bakit nandito ka?” Ang boses ni May ay hindi puno ng saya. Puno ito ng takot.

“Nasaan ang anak ko, May? Nasaan si Mochi?”

Ang katahimikan ay naging masakit na ingay sa tenga ni Solven. Tinitigan niya ang bagong anyo ng kasintahan. Ang bawat sentimong pinaghirapan niya sa ilalim ng nakatirik na araw sa abroad, naroon lahat sa mukha ni May. Naka-ukit sa retokadong ganda.

“Wala si Mochi, Solven,” nanginginig na sagot ni May. “Walang bata.”

Parang gumuho ang mundo. Ang mga tuhod ni Solven ay nanghina. Ang bawat ultrasound na ipinadala nito, ang bawat video ng sanggol na dumidede—lahat ba ‘yun ay ilusyon?

“Anong wala? Sino yung batang ipinapakita mo sa akin araw-araw?” sigaw ni Solven. Ang sakit ay nag-uumapaw, nagiging galit.

“Anak ‘yun ng kapitbahay… Ginamit ko lang ang mga pictures para… para suportahan mo ako sa pagpapa-enhance ko. Insecure ako, Solven! Gusto kong gumanda para sa’yo!”

“Para sa akin?!” Humalakhak si Solven, isang tawang puno ng pait. “Pinatay mo ang pagkatao ko, May. Ginawa mo akong ama ng isang batang hindi umiiral! Ang pera, kikitain ko pa ‘yan. Pero ang tiwala? Ang puso ko? Winasak mo.”

Tinalikuran niya ang babaeng minahal niya ng buo ngunit pinagtaksilan ang kanyang pagiging ama.

Sa kanyang pagbaba, sa tapat ng isang tindahan, nakita niya ang isang babaeng may bitbit na bata. Isang batang pamilyar ang mukha. Ang batang nasa mga video call. Ang bata na tinatawag niyang “Mochi.”

“Papa!” biglang usal ng bata nang makita siya.

Tumigil ang mundo ni Solven. Ang totoong ina ng bata, si Chanel, ay nagulat. “Anong papa, Mochi? Hindi mo siya tatay.”

Ngunit lumapit si Solven. Nanginginig ang kamay. “Pasensya na… Nagamit ang anak mo para lokohin ako. Pero sa loob ng maraming buwan, siya ang dahilan kung bakit ako bumabangon sa trabaho.”

Sa gitna ng sakit ng katotohanan, isang bagong simula ang dahan-dahang sumisibol. Hinayaan ni Chanel na buhatin ni Solven ang bata. Sa bisig ni Solven, ang init ni Mochi ay totoo. Ang tawa nito ay hindi na nanggagaling sa screen ng cellphone.

“Hindi man siya galing sa dugo ko,” bulong ni Solven habang yakap ang bata, “pero sa puso ko, dito siya isinilang.”

Ang pag-ibig na nagsimula sa isang malaking kasinungalingan ay natapos sa isang masakit na paglaya. Ngunit sa pagitan ng mga luhang pumatak, natagpuan ni Solven ang tunay na kahulugan ng pagiging ama—hindi sa pamamagitan ng biology, kundi sa pamamagitan ng pagpili na magmahal sa kabila ng lahat ng sugat.

Ang bukas ay hindi na tungkol sa retokadong mukha ni May, kundi sa totoong ngiti ni Chanel at sa bawat hakbang ni Mochi patungo sa kanya. Ang amang pinaglaruan ay naging amang nahanap ang kanyang tunay na tahanan.