Malamig ang bakal ng gate, ngunit mas malamig ang titig ng babaeng nakatayo sa harap nito.

Si Nerisa Malvar ay tila isang anino sa ilalim ng nagbabagang araw. Sa kanyang mga kamay, hawak niya ang isang bilao ng bananacue—ang tanging panangga niya laban sa kumakalam na sikmura ng kanyang maysakit na ina. Ngunit sa harap ng Devera Mansion, ang amoy ng arnibal ay tila isang lason para sa mga taong nakatira sa loob ng matatayog na pader na ito.

“Alis! Ang dumi-dumi mo, nakakasira ka ng view!”

Ang boses ni Carmela de Vera ay parang hagupit ng latigo. Matilas. Mapang-api.

Bumukas ang dambuhalang gate. Hindi upang tulungan siya, kundi upang ipamukha sa kanya ang kanyang kawalan. Kinaladkad si Nerisa ng mga security guard sa utos ng milyunaryong pamilya. Tumapon ang kanyang mga paninda sa kalsada. Ang mga saging na pinaghirapan niyang iluto ay gumulong sa putikan, tila ba simbolo ng kanyang sariling dignidad na tinatapak-tapakan.

“Ma’am, parang awa niyo na… pambili lang po ng gamot,” pakiusap ni Nerisa, habang ang kanyang tuhod ay dumudugo sa semento.

Ngunit ang tanging sagot ni Carmela ay ang pag-irap at ang marahas na pagsara ng gate. Ang tunog ng bakal na naglalapat ay tila hatol ng kamatayan para sa pangarap ni Nerisa.

Lumipas ang limang taon. Ang panahon ay isang malupit na hurado.

Isang itim na luxury SUV ang huminto sa tapat ng parehong gate. Sa loob nito, nakaupo ang isang babaeng balot ng awtoridad at sopistikasyon. Si Nerisa Malvar—hindi na ang dalagang nagtitinda ng bananacue, kundi ang CEO ng isang lumalagong food empire.

Sa kabilang panig ng pader, ang mansyon ay hindi na kasing-ningning ng dati. Ang pamilya De Vera ay lugmok sa utang. Ang kanilang pangalan ay nabahiran ng iskandalo at maling pamamahala. Ang tanging paraan upang maisalba sila sa pagkakakulong ay ang ibenta ang kanilang huling kayamanan: ang mansyon.

Bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok si Carmela, na ngayo’y maputla at nanginginig ang mga kamay. Sa harap niya ay ang “misteryosong buyer” na magliligtas sa kanila.

“Salamat sa pagpunta, Miss Malvar,” paos na sabi ni Leandro de Vera, ang asawa ni Carmela.

Dahan-dahang humarap si Nerisa. Ang kanyang mga mata ay parang apoy na dahan-dahang tumutupok sa natitirang yabang ni Carmela.

“Naalala mo ba ang amoy ng usok ng uling, Carmela?” tanong ni Nerisa. Ang boses niya ay mahinahon ngunit bawat salita ay may bigat ng isang libong tonelada.

Hindi makapagsalita si Carmela. Ang kanyang mukha ay naging kasing-puti ng papel nang makilala ang babaeng pinalayas niya noon na parang basura.

“Kinaladkad niyo ako paalis sa harap ng gate na ito,” patuloy ni Nerisa, habang inilalapag ang kontrata sa mesa. “Ngayon, ako ang magpapasya kung sino ang mananatili sa loob.”

“Nerisa… pasensya na,” bulong ni Leandro, habang nakayuko.

“Ang pasensya ay hindi nakakabili ng gamot, at hindi nakakabuo ng durog na dangal,” sagot ni Nerisa. Tumingin siya nang diretso kay Carmela. “Pipirmahan ko ang kontratang ito. Bibilhin ko ang mansyong ito nang cash. Pero may isang kondisyon.”

Huminto ang mundo. Ramdam ang tensyon sa bawat sulok ng silid.

“Ano iyon?” tanong ni Carmela, halos hindi lumalabas ang boses.

“Gusto kong kayo mismo ang magligpit ng inyong mga gamit,” madiin na sabi ni Nerisa. “At habang lumalabas kayo sa gate na iyon, gusto kong tingnan niyo ang sementong kinasubsob ko noon. Doon niyo matatanto na ang kapangyarihan ay hindi nasusukat sa laki ng bahay, kundi sa kung paano mo itinuring ang mga taong nasa labas ng iyong bakod.”

Ang huling eksena ay parang isang pelikula.

Ang pamilya De Vera, bitbit ang kanilang mga maleta, ay naglalakad palabas ng kanilang dating kaharian. Sa labas ng gate, nakatayo si Nerisa. Hindi siya nakangiti dahil sa paghihiganti; nakangiti siya dahil sa wakas, ang hustisya ay natupad.

Pinanood niya silang lumakad palayo, habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog. Ang pader na minsang humarang sa kanya ay kanya na ngayong pag-aari. Ngunit hindi niya ito gagamitin upang manakit. Gagamitin niya ito upang magturo—na ang bawat taong nagtitinda sa kalsada ay may kwentong hindi mo dapat maliitin.

Dahil ang tadhana ay marunong lumingon, at ang gulong ng buhay ay laging bumabalik sa pinagmulan nito.