Ang chalk ay nadurog sa ilalim ng nanginginig na daliri ni Dr. Richard Cruz. Ang silid, na dati’y puno ng mapanghusgang tawanan, ay biglang naging kasing-tahimik ng isang libingan. Sa harap ng dambuhalang blackboard, nakatayo ang isang sampung taong gulang na bata—si Marvin. Nakasuot ng kupas na t-shirt na sobrang laki para sa kanyang maliit na katawan. Nakatingala sa kanya ang mundo, hindi dahil sa awa, kundi dahil sa takot na baka ang batang ito ang may hawak ng katotohanang tatlumpu’t dalawang taon nilang itinago.

“Sapat ay hindi katumbas ng kumpleto, Sir,” bulong ni Marvin.

Ang boses niya ay mahina, parang ihip ng hangin, pero ang bawat salita ay parang latay sa mukha ng bawat henyong naroroon.

Ang Unang Sugat

Nagsimula ang lahat sa isang silid na amoy lumang libro at pagkabigo. Sa South Side ng Chicago, kung saan ang mga pangarap ay madalas na namamatay bago pa man maisilang, doon nakatira si Marvin. Ang kanyang lola, si Carmen, ay isang dating kartero na may mga kamay na magaspang dahil sa trabaho ngunit may pusong ginto.

“Lola, bakit po ba mas gustong manalo ng mga matatanda kaysa hanapin ang totoo?” tanong ni Marvin habang nakahiga sa sahig, napapalibutan ng mga hiram na libro sa math.

Hinaplos ni Carmen ang buhok ng apo. “Dahil mas madaling magmayabang, anak, kaysa magpakumbaba.”

Hindi alam ni Carmen na ang kanyang apo ay hindi lang nagbabasa. Nilulutas nito ang isang digmaang intelektwal na sumira sa mga karera nina Dr. Cruz at Dr. Soriano. Ang Cruz-Soriano Debate. Isang misteryong matematikal na itinuring na imposibleng malutas.

Para sa iba, ito ay numero. Para kay Marvin, ito ay musika.

Ang Pagpasok sa Lungga ng Leon

Nang pumasok si Marvin sa Northwestern University para sa kompetisyon, ang mga mata ng mga tao ay parang mga kutsilyo. Ang kanyang superhero backpack ay naging tampulan ng biro. Ang kanyang luma at gusgusing notebook ay tinawagan ng “basura” ni Dr. Cruz.

“Ang mga tulad mo ay naglilinis ng sahig pagkatapos ng kompetisyon, hindi sumasali,” sabi ni Cruz, habang kumikislap ang kanyang Rolex sa ilalim ng mga ilaw ng auditorium.

Ngumisi ang professor. Pinunit niya ang isang pahina mula sa notebook ni Marvin. Itinapon ito sa sahig. Tawanan. Hiyawan. Ang tunog ng pangungutya ay umalingawngaw sa mga marmol na pader.

Ngunit si Marvin ay hindi umiyak. Tumayo siya nang tuwid. Sa kanyang isip, hindi ang mga tao ang nakikita niya, kundi ang mga equation na sumasayaw sa hangin.

Ang Bitag ng Higante

Sa huling round, naging marumi ang laro. Alam ni Dr. Cruz na banta ang bata. Palihim niyang pinalitan ang final problem. Hindi na ito pang-estudyante. Ito ang mismong teoryang hindi niya malutas-lutas sa loob ng tatlong dekada. Isang bitag na idinisenyo para durugin ang espiritu ng isang bata sa harap ng kalahating milyong tao na nanonood sa live stream.

Umakyat si Marvin sa isang upuan para lang maabot ang pisara. Ang chalk ay sumigaw sa bawat guhit.

Step one. Ang pundasyon ng teorya ni Cruz. Step two. Ang pagtutol ni Soriano. Step three. Ang katahimikan.

Huminto si Marvin. Nanlamig ang kanyang kamay. May puwang. May nawawalang hakbang. Sa audience, napahawak si Carmen sa kanyang dibdib. “Kaya mo ‘yan, anak,” bulong niya sa hangin.

Nakita ni Dr. Cruz ang pag-aalinlangan sa mga mata ni Marvin. Naghanda na siyang tumawa. Naghanda na siyang ipahiya ang bata.

Ngunit sa gitna ng kadiliman ng kanyang takot, naalala ni Marvin ang boses ng kanyang lola: “Hindi nila alam ang higanteng nasa loob mo.”

Ang Fernandz Proof

Bumalik ang apoy sa mga mata ni Marvin. Nakita niya ito. Ang Hidden Constraint. Ang maliit na variable na kinalimutan ng lahat dahil sa sobrang yabang nila. Ang variable na nagpapatunay na tama si Dr. Cruz, pero sa paraang hindi nito naisip.

Nagsimulang sumayaw ang chalk. Mabilis. Malinis. Elegante.

Nang matapos ang huling equation, ang buong auditorium ay naging parang vacuum—walang hangin, walang tunog. Lumapit si Dr. Patricia Santos, isang eksperto, at tinitigan ang pisara.

“Valid ang proof,” pabulong niyang sabi, pero ang epekto ay parang pagsabog ng bomba. “Pagkatapos ng tatlumpu’t dalawang taon… tapos na ang debate. Dahil sa batang ito.”

Hindi ito Cruz Proof. Hindi ito Soriano Proof. Ito ang Fernandz Proof.

Ang Paghaharap at ang Grasya

Tumayo si Dr. Cruz. Ang kanyang mukha ay kasing-putla ng chalk. Ang lahat ng kanyang karangyaan, ang kanyang Rolex, ang kanyang mga gusali—lahat ay gumuho sa harap ng isang batang walang pambili ng salamin.

Nakatakdang magkamayan ang dalawa para sa media. Isang pilit na pag-aayos ng imahe para sa unibersidad.

“Bakit po kayo tumawa sa akin nung una, Sir?” tanong ni Marvin habang nakatingala sa matanda. “Hindi niyo po ba inakalang kaya ko?”

Napayuko si Cruz. Ang kanyang pride ay nadurog.

“Sir, tama po kayo sa math,” patuloy ni Marvin, ang boses ay puno ng emosyon pero walang galit. “Pero nagkamali po kayo tungkol sa akin. Pero ayos lang po… pinapatawad ko po kayo.”

Ang salitang pinapatawad ay mas masakit pa kaysa sa anumang insulto. Doon, sa harap ng mga camera, nakita ng mundo ang tunay na kapangyarihan. Hindi ito nasa numero. Hindi ito nasa talino. Ito ay nasa pusong marunong magpatawad sa kabila ng pang-aapi.

Ang Pag-uwi sa Anino

Habang lumulubog ang araw sa Chicago, tatlong anino ang naglalakad palayo sa unibersidad. Si Marvin, bitbit ang kanyang superhero backpack; si Michael, ang pinsang laging handang lumaban; at si Carmen, ang lola na nagbigay ng lakas sa kanya.

Iniwan ni Marvin ang tropeo. Masyado raw itong mabigat. Ang bitbit niya ay ang kanyang lumang notebook—ang saksi sa kanyang paghihirap sa dilim.

“Anong gagawin mo ngayon, anak?” tanong ni Carmen.

Ngumiti si Marvin, isang ngiting dalisay at bata. “Marami pa pong libro sa library, Lola. Baka may iba pang problema ang mga matatanda na kailangang ayusin.”

Naglakad sila patungo sa liwanag, habang sa likod nila, ang mundo ng matematika ay hindi na kailanman magiging pareho. Dahil sa isang araw, isang bata ang nagturo sa kanila na ang pinakamalalaking sagot ay madalas na nagmumula sa pinakamaliliit na tao.