Ang malamig na hamog ng Tagaytay ay lason.

Bumabalot ito sa Mansyon ng mga Villamonte. Tahimik. Walang hangin. Sa loob, mas makapal ang katahimikan. Sa dulo ng mahabang mesang mahogani, nag-iisa si Don Andres. Isang hari sa kanyang walang-lamang trono.

Ang kintab ng mesa ay sumasalamin sa kalungkutan. Bawat kubyertos, nakaayos. Para bang may naghihintay na dalawampung kaluluwa. Ngunit isa lang ang humihinga. Isang kalansing ng pilak. Isang tunog na mas masakit pa sa sigaw. Pinutol niya ang karne. Walang lasa. Nakatitig siya sa mga bakanteng silya. Bawat isa ay lapida. Libingan ng mga alaala.

Sa labas, ang ulan ay walang awa. Basang-basa sina Shela at Zoe. Anim na taong gulang si Zoe. Nakakapit sa kamay ng ina.

“Mama, kastilyo ba ‘yan?” Bulong ni Zoe. Yumuko si Shela. Ang puso niya, kikirot. “Hindi, Anak. Kulungan ‘yan. Pero kailangan natin ‘yan.” Silent Game. ‘Yun ang laro nila. Walang ingay. Walang tanong. “Parang hangin lang tayo, Zoe. Hindi nakikita. Hindi naririnig.” Tango si Zoe. Takot, oo. Ngunit nangungusina ang mga mata.

Mariano. Mayordomo. Walang emosyon. “Huli na kayo ng 5 minuto.” Naramdaman ni Shela na nanuyo ang lalamunan. Desperasyon. “Dala mo ang dagdag na bagahe.” Paratang. Hindi tanong. “Napaka-tahimik po niya. Nangangako ako.” Pabulong. Ngumisi si Mariano. Walang saya. “Ang bata ay ingay. Ang ingay ay pagpapaalis.” Lalong humigpit ang kapit ni Shela. Pangako.

Makitid ang pasilyo. Amoy lupa ang silid. Mula sa siwang ng pinto, nakita ni Zoe ang silid-kainan. Walang tao. Ang Chandelier ay nagliliwanag. Nag-iisa ang matanda. Kumakain.

Para kay Zoe, hindi ito hari. Multo. Multo ng kalungkutan.

Nakita niya si Don Andres minsan. Nakatayo sa harap ng malaking larawan. Isang babae. Matamis na ngiti. Inabot ng matanda ang nanginginig na kamay. Hinaplos ang pisngi ng larawan. Isang buntong-hininga. Pagkatapos, isang luha. Kumislap sa dilim. Naglaho.

Ang takot ni Zoe ay napalitan ng awa.

Sumigaw si Don Andres. Galit. Binagsak ang baston. “Walang silbi!” Isang rosas. Naputol. Isang hardinero. Walang trabaho. Walang awa. Narinig ni Shela ang lahat. Humahagulhol siya sa silid. Talo. “Natatakot ako, Anak. Baka tayo naman.”

Ngunit sa isipan ni Zoe: Ang hari ay hindi masama. Nasasaktan. Nang makatulog ang ina, bumangon si Zoe. Kinuha ang krayola. Isang piraso ng papel. Umupo sa sahig. Sa liwanag ng siwang ng pinto.

Ang bagyo ay galit. Bumabagsak ang ulan. Umuuugong ang kulog. Dumating si Don Andres. Tumatagaktak. “Mariano!” “Walang silbi!” Sigaw niya. Isinara ang pinto ng opisina. Kalabog. Sa kusina, nanginginig si Shela. Nagtitimpla ng kape.

Ngunit ang pinto ng silid, nakabukas. Narinig ni Zoe ang sigaw. Ang sakit. Hawak niya ang kanyang obra maestra. Gupit na bilog. Matingkad na dilaw. Isang ngiting mukha. Dahan-dahan siyang lumabas. Naglakad. Walang ingay. Patungo sa ipinagbabawal na pinto.

Lumuhod si Zoe sa sahig. Maingat. Isinilid ang papel na araw sa ilalim ng siwang ng pinto. Isang sinag sa kadiliman.

Pagbangon niya, isang anino ang bumalot. Si Shela. Mukha niya, putlang-putla. Pura luha. “Zoe! DIYOS KO, anong ginawa mo?” Binuhat niya ang bata. Tumakbo. Isinara ang pinto. Ikinalado. “Nag-iwan lang po ako ng araw. Para hindi na po siya laging galit.” Kalmado.

Sa opisina. Huminto si Don Andres sa paglakad. Isang papel sa ilalim ng pinto. Pinulot niya. Handa na siyang magalit. Ngunit nang baliktarin niya… natigilan. Isang araw. Iginuhit ng bata. Lagpas-lagpas. Ngunit ang ngiti… totoo. Walang halaga. Pero sa kanyang kamay, ito ay nagliliyab.

Gabi. Hapunan. Mag-isa. Ang pagkain, abo. Sa kusina, nagmamadali si Shela. Sa tensyon, nakalimutan ang pinto. Nakabukas. Nagising si Zoe. Tsokolate. Amoy ng cake. Sinundan niya ang amoy. Papalabas. Nilagpasan ang mga pader. Patungo sa liwanag. Silid-kainan. Nakaupo ang lolo. Napakaliit sa karangyaan. Napakalungkot.

Tumakbo si Shela. Ang instinct ng isang ina. Walang laman ang kama. Si Zoe. Nasa bukana ng silid-kainan. Nakita ni Don Andres. Bumagsak ang tinidor. Buntong-hininga.

Isang tunog. Mabigat na kahoy. Kinakaladkad. Pilit na itinutulak ni Zoe ang silyang istilong Victorian. Nanginginig ang braso. Inakyat niya ang silya. Parang bundok. Umupo. Inilapag ang manikang basahan sa tabi ng kopa. Tiningnan niya ang matanda. Walang takot.

“Sino ka?” Paos na tanong ni Don Andres. Hindi galit. Pagtataka. “Ako po si Zoe. Naamoy ko po yung tsokolate. Pero nalungkot po ako.” “Nalungkot?” Tumingin si Zoe sa plato. Sa mga bakanteng silya. “Bakit po kayo laging mag-isa kumain?” Ang tanong ay tumama. Hindi sa tiyan. Sa kaluluwa. “Dahil po ba masama kayo kaya pinarurusahan kayo?”

Gumuho ang pader. Ang yaman. Ang kapangyarihan. Wala. Pinarurusahan niya ang sarili. Katahimikan. Patak ng ulan. At isang patak ng luha. Ang unang luha sa loob ng 20 taon. Sa sandaling iyon, sumugod si Shela. Humihingal.

Ang sumunod na umaga. Iba. Nagligpit si Shela ng gamit. Uuwi na. Tiyak na mapapaalis. “Andres, hinihintay ka sa silid-kainan. Isama mo ang bata.” Boses ni Mariano.

Pumasok sila. Handa si Shela sa pagpapalaya. Ngunit tatlong set ng kubyertos. Tatlong kopa ng juice. Pancake. Tore. May pulot.

“Kailangan ko pa bang magpadala ng pormal na imbitasyon?” Tanong ni Don Andres. “Andres. Hindi po kami pwedeng—” “Kagabi, may itinanong sa akin ang batang ito. Napagtanto ko: Sa loob ng dalawampung taon, ako ang nagpaparusa sa aking sarili.”

Binaling niya ang tingin kay Mariano. “Mula ngayon, tatlong kubyertos ang gusto kong makita.”

Tumakbo si Zoe sa silya. “Pancakes!” “Mama, halika na po. Sabi ni Lolo Andres, umupo na raw po tayo.” Naramdaman ni Shela ang paghinga. Ang salitang Lolo ay lumutang.

Ngumiti si Don Andres. Hindi sanay. Baluktot. Kinakalawang. Ngunit tunay. “Tama ang bata. Huwag mo na akong hayaang kumain ng mag-isa ulit.” May luha sa mata.

Dahan-dahan, umupo si Shela. Ang almusal na ‘yon. Ang pinakamahaba sa kasaysayan ng Mansyon. Ang yelo ay nagsimulang matunaw. Ang invisible na hangin ay may mukha na.