Sa unang tingin, isa lamang itong ordinaryong missionary journey—isang paglalakbay na may dalang pananampalataya, pag-asa, at hangaring tumulong sa mga komunidad na bihirang marating ng modernong mundo. Ngunit ang simpleng misyong ito ay mauuwi sa isa sa pinakakilabot at pinakanakagugulat na kwento ng kaligtasan na tumutuligsa sa lahat ng lohika at inaasahan ng tao.

Ang grupo ng mga misyonero ay binubuo ng limang indibidwal—dalawang lalaki at tatlong babae—mula sa iba’t ibang bansa, ngunit iisa ang layunin: marating ang isang liblib na tribo sa loob ng isang birheng gubat sa Timog Amerika. Ang lugar ay kilala sa makapal na kagubatan, pabago-bagong panahon, at kawalan ng malinaw na daanan. Kahit ang mga lokal ay bihirang pumasok dito nang walang gabay.

Ayon sa plano, tatagal lamang ng dalawang linggo ang kanilang paglalakbay. May dala silang limitadong pagkain, ilang kagamitan, at isang satellite phone para sa emergency. Ngunit matapos ang ikatlong araw, tuluyan nang nawala ang komunikasyon sa kanila.

Sa simula, inakala ng kanilang organisasyon na maaaring nagkaroon lamang ng signal problem. Ang lugar ay kilalang mahina ang koneksyon. Ngunit habang lumilipas ang mga araw at walang kahit anong balita, unti-unting napalitan ng pangamba ang pag-asa.

Pagkaraan ng isang buwan, opisyal nang idineklarang missing ang grupo.

Isinagawa ang ilang search and rescue operations, ngunit agad itong nahirapan. Ang gubat ay parang buhay—nilalamon ang bawat bakas ng tao. Ang ulan ay walang tigil, ang mga ilog ay biglang bumubulwak, at ang mga hayop na mailap ay nagiging banta sa bawat hakbang ng mga rescuer. Sa kalaunan, itinigil ang aktibong paghahanap.

Para sa mundo, patay na ang mga misyonero.

Ngunit sa loob ng gubat, may ibang kwento na nagaganap.

Ayon sa mga testimonya na mabubunyag makalipas ang isang taon, naghiwa-hiwalay ang grupo matapos masira ang kanilang satellite phone sa isang biglaang pagbaha. Nawala ang karamihan sa kanilang pagkain. Sa unang mga linggo, umaasa sila sa natitirang supplies at sa kaalaman ng isa sa kanila sa basic survival.

Habang nauubos ang pagkain, napilitan silang matutong umangkop. Kumain sila ng mga prutas na unang tinikman lamang matapos tiyaking hindi ito nakakamatay. Uminom sila ng tubig-ulan at gumamit ng dahon bilang pansamantalang sisidlan. Gumawa sila ng silungan mula sa kawayan, sanga, at putik.

Ngunit ang pinakamahirap ay hindi ang gutom—kundi ang takot.

Tuwing gabi, naririnig nila ang ungol ng mga hayop. May mga pagkakataong gumigising sila sa tunog ng mga yabag sa paligid ng kanilang kampo. May mga sandaling gusto na nilang sumuko, umiyak, at hayaang tapusin na ng gubat ang kanilang paghihirap.

Ang nagpanatili sa kanila ay hindi lamang pananampalataya, kundi ang isa’t isa.

Tuwing may nanghihina, may isang magdadasal. Kapag may nagkakasakit, pinapalitan ng iba ang kanyang gawain. Unti-unti, natutunan nilang mamuhay hindi bilang mga dayuhan sa gubat, kundi bilang bahagi nito.

Makalipas ang ilang buwan, may nakilala silang maliit na grupo ng katutubo—isang tribong bihirang makipag-ugnayan sa labas ng mundo. Sa halip na itaboy o saktan ang mga misyonero, tinulungan sila ng mga ito. Tinuruan silang manghuli ng isda gamit ang simpleng bitag, maghanap ng ugat na maaaring kainin, at gumamit ng mga halamang gamot para sa sugat at lagnat.

Hindi naging madali ang pagtanggap. May takot at pag-aalinlangan sa magkabilang panig. Ngunit sa paglipas ng panahon, nabuo ang tiwala—isang ugnayang hindi kailanman binalak, ngunit naging susi sa kanilang kaligtasan.

Isang taon ang lumipas.

Sa isang routine aerial survey ng gobyerno sa rehiyon, may napansing kakaibang usok na umaangat mula sa gitna ng gubat. Sa una, inakalang natural na sunog. Ngunit nang lapitan, may nakitang mga improvised shelter at malinaw na palatandaan ng presensya ng tao.

Nang lumapag ang rescue team, hindi sila makapaniwala sa kanilang nakita.

Limang tao—payat, maitim sa araw, ngunit buhay.

Ang mga misyonerong matagal nang itinuturing na patay ay naroon sa harap nila. Mahina na ang boses, nanginginig ang mga kamay, ngunit malinaw ang mga mata. Buhay na patunay na may mga kwentong mas malakas pa sa lohika.

Ang balita ay kumalat sa buong mundo. Paano sila nabuhay nang isang taon sa isang lugar na halos imposibleng tirahan? Walang sapat na pagkain. Walang modernong kagamitan. Walang komunikasyon.

Para sa mga eksperto, ang kanilang kaligtasan ay bunga ng kombinasyon ng disiplina, adaptability, tulong ng mga katutubo, at matinding determinasyon. Ngunit para sa marami, ito ay higit pa roon—isang himala.

Nang sila ay makabalik sa sibilisasyon, dumaan sila sa mahabang gamutan at psychological support. Marami sa kanila ang umaming may mga gabing hindi pa rin sila makatulog, inaalala ang dilim ng gubat. Ngunit iisa ang kanilang sinasabi: hindi sila nagsisisi.

Ang karanasang iyon ay tuluyang nagbago sa kanila.

Ang kwento ng mga misyonero ay hindi lamang tungkol sa pagkawala at pagkakatagpo. Isa itong paalala na ang kakayahan ng tao na mabuhay ay mas malawak kaysa sa iniisip natin. Na sa gitna ng kawalan, may puwang para sa pagtitiwala, pagtutulungan, at pag-asa.

At minsan, ang mga lugar na inaakala nating pinakamapanganib—ang siya ring nagiging tahanan ng mga himalang hindi kayang ipaliwanag ng siyensya.