Si Maya ay isang waitress sa maliit na diner sa gilid ng isang lumang highway. Tahimik ang buhay niya—walang gulo, walang drama, at walang kahit anong koneksyon sa maruruming kwento ng siyudad. Ang tanging pangarap niya ay makaipon para maipagpatuloy ang pag-aaral at matulungan ang ina niyang may sakit.

Gabi-gabi, pagkatapos magsara ang diner, umuuwi siya nang maaga para makapagpahinga. Ngunit isang gabing iyon, maririnig niya ang tunog na hindi niya inaasahan—mabilis, malalim, at tila ba nanggagaling sa taong naghihingalo.

Nang silipin niya ang likod ng diner, doon niya nakita ang eksenang nagpayanig sa buong buhay niya: isang lalaki, duguan, halos hindi makahinga, nakasandal sa dingding… at sa magkabila niyang braso ay dalawang umiiyak na sanggol.

Parang tumigil ang hangin.

“Miss… tulungan mo ako,” mahina at basag ang boses ng lalaki. “Huwag mong pabayaan ang mga bata…”

Nanlamig si Maya. Hindi niya alam kung lalapit ba o tatakbo. Hindi niya rin maintindihan kung bakit may dalawang sanggol sa gitna ng dilim, sa likod ng diner, at nasa piling ng lalaking tinamaan ng bala.

“Please… sila muna,” dagdag ng lalaki, sabay haplos sa mga sanggol bago siya tuluyang manghina.

Kahit nanginginig, hindi nagdalawang-isip si Maya. Mabilis niyang tinawag ang manager, tumawag ng ambulansya, at kinuha ang dalawang bata mula sa duguang lalaki. Niyakap niya ang mga ito, pilit hinihimas ang likod para tumigil sa pag-iyak.

Pagdating ng ambulance, isinama nila ang lalaki sa ospital. Ngunit bago ito isakay, may isang paramedic na biglang tumigil nang makita ang mukha ng sugatang lalaki.

“Diyos ko…” bulong nito. “Ito si Lucian Navarro.”

Umalingawngaw ang pangalan. Maging ang mga pulis na dumating ay napahinto.

Lucian Navarro—ang lalaking kinatatakutan sa buong siyudad. Pinuno ng Navarro Syndicate, isang kilalang mafia group na matagal nang tinutugis. Isang pangalan na hindi basta binabanggit sa mga lugar na may matinong pag-iisip.

At biglang nanlaki ang mga mata ng lahat kay Maya, ang simpleng waitress na walang kaalam-alam na ang taong tinulungan niya ay ang pinaka-misteryosong lalaki sa criminal underworld.

“Hindi ko alam…” nauutal na sabi niya. “Akala ko… ordinaryong tao lang na nangangailangan ng tulong.”

Ngunit ang gabing iyon, hindi pa pala ang dulo.

Kinabukasan, habang pinapahinga ang mga sanggol sa isang emergency care room, dumating ang mga tauhan ng pulis at isang investigator. Tinanong nila si Maya, detalyado, bawat galaw, bawat salita, bawat nakita niya.

At sa gitna ng interview, biglang dumating ang isang grupo ng lalaki, pormal ang suot, naka-itim, at may dalang mahahabang coats. Hindi sila pulis. Hindi sila taga-gobyerno. At halatang-halata—hindi sila ordinaryong tao.

“Miss Maya Santos?” tanong ng isa, malamig ang boses.

Tumango siya, bagama’t halatang kinakabahan.

“Kami ang personal security ni Mr. Navarro. Ipinatawag ka niya.”

“Nagising na siya?” mahina niyang tanong.

“Dahil sa’yo,” sagot ng lalaki. “At dahil sa mga sanggol na iniligtas mo.”

Dinala nila si Maya sa VIP floor, binantayan ng mga guwardiyang parang sundalo. Nang buksan ang pinto, nakita niya ang lalaki—nakahiga pa rin, may benda sa dibdib, pero gising at nakatingin sa kanya. Sa tabi niya ay ang dalawang bata, payapang natutulog.

“Umupo ka,” wika ni Lucian, mababang boses ngunit hindi nakakatakot tulad ng inaasahan niya.

Umupo si Maya, nanginginig ang mga kamay.

“Hindi mo dapat ako tinulungan,” wika nito. “Delikado ang mundo ko.”

“May dalawang bata,” simpleng sagot niya. “Kahit sino, ililigtas sila.”

Napangiti si Lucian—isang ngiting bihirang makita sa isang taong tinitingnan bilang halimaw ng siyudad.

“Hindi kahit sino,” sagot nito. “Maraming tao… iiwan lang kami. Pero hindi ikaw.”

“Hindi ko naman alam kung sino ka,” biro ni Maya, pilit tumatawa para itago ang kaba.

“Ngayon alam mo na,” tugon ni Lucian. “At kung may natutunan ako… hindi lahat ng mabubuting tao nasa mundo naming makulimlim.”

Maya sanang sasagot, pero biglang dumating ang doktor—at sa likod nito, ang isang pulis na tila may gustong ipahayag.

“Mr. Navarro, kailangan nating malaman kung gusto mong i-turn over ang mga bata sa protective custody o kung may gusto kang pagkatiwalaan—”

“Ibabalik ko sila sa ina nila,” putol ni Lucian. “At habang hindi ko pa nalilinis ang gulong ito… sila at si Miss Maya ay hindi dapat mapalapit sa panganib.”

Napatingin si Maya.

“Ako?” tanong niya. “Bakit ako kasama?”

Tumitig si Lucian ng matagal, parang sinusukat ang buong pagkatao niya.

“Kasi ikaw ang nagligtas sa amin. At sa mundo ko… ang taong nagligtas sa pamilya ko ay pamilya ko na rin.”

Hindi alam ni Maya kung ano ang mararamdaman—takot ba, pasasalamat, o kaba sa komplikasyong papasok sa buhay niya. Pero sa gabing iyon, sa harap ng isang mafia boss na humina sa isang bala ngunit tumatag dahil sa dalawang sanggol at isang waitress, nagbukas ang kuwentong hindi niya kailanman inakalang mapapasukan niya.

Isang kuwentong puno ng panganib, hiwaga, at biglaang pag-ikot ng tadhana.

At lahat ng ito… nagsimula sa isang babaeng hindi nagdalawang-isip tumulong—kahit hindi niya alam na ang lalaking dugong-dugo sa harap niya ay sinisindak ng buong siyudad.