Noong 2011, isang simpleng bakasyon ang nauwi sa isang misteryong hanggang ngayon ay bumabagabag sa mga imbestigador at sa publiko. Isang dayuhang turista ang biglang nawala habang naglalakbay sa isang liblib na lugar—walang bakas, walang paalam, at walang malinaw na paliwanag. Dalawang taon ang lumipas bago muling lumitaw ang kanyang pangalan sa balita, matapos ang isang nakapangingilabot na tuklas sa gitna ng makapal na kagubatan.

Ang turista, si Daniel Moore, tatlumpu’t limang taong gulang, ay dumating sa bansa bilang isang adventure seeker. Mahilig siyang maglakad sa bundok, mag-camping, at mag-explore ng mga lugar na hindi karaniwang pinupuntahan ng mga turista. Ayon sa kanyang mga kaibigan, gusto niyang mapag-isa, tahimik, at malapit sa kalikasan. Kaya’t walang nagulat nang magpaalam siyang magso-solo trip sa isang kilalang forest reserve.

Huling nakita si Daniel na nag-check in sa isang maliit na lodge malapit sa gubat. Bitbit niya ang isang backpack, camera, at ilang kagamitan. Ayon sa staff, sinabi niyang babalik siya kinabukasan. Ngunit dumating ang umaga, at hindi na siya bumalik.

Agad na ini-report ang pagkawala. Nagsagawa ng malawakang search operation ang mga awtoridad—may mga rescuer, volunteers, at aso. Sinuyod ang mga trail, ilog, at bangin. May ilang bakas ng paa na natagpuan, ngunit bigla ring naglaho. Walang senyales ng aksidente o pag-atake. Para bang nilamon siya ng gubat.

Lumipas ang mga buwan, naging taon. Unti-unting humina ang pag-asa ng pamilya. Idineklarang missing si Daniel, at kalaunan ay inakalang patay na. Ngunit may mga lokal na nanatiling naniniwalang may kakaiba sa pagkawala—lalo na’t walang anumang gamit na natagpuan.

Hanggang sa isang hapon, dalawang taon matapos ang pagkawala, may isang grupo ng mga mangangaso ang napadpad sa mas malalim at halos hindi naaabot na bahagi ng gubat. Doon nila nakita ang isang tanawing hindi nila makakalimutan: isang lalaking nakaupo sa isang kahoy na silya, tahimik, nakaharap sa kawalan.

Sa una, inakala nilang isa itong mannequin o panakot. Ngunit nang lumapit sila, nanlamig ang kanilang mga katawan. Ang lalaki ay walang buhay. Nakaupo siya nang tuwid, tila maingat na inilagay sa silya. Walang palatandaan ng pakikipaglaban. Walang lubid, walang sugat na malinaw na sanhi ng karahasan.

Agad na ipinagbigay-alam sa mga awtoridad. Kinumpirma sa kalaunan na ang bangkay ay kay Daniel Moore.

Ang mas lalong ikinagulat ng mga imbestigador ay ang kondisyon ng lugar. Ang silya ay gawa sa kahoy na hindi karaniwang makikita sa gubat. Wala ring bakas kung paano ito dinala roon. Ayon sa forensic team, imposible raw na si Daniel mismo ang nagdala ng silya sa ganoong kalayong lugar nang mag-isa, lalo na kung siya ay nasugatan o nanghihina.

Wala ring senyales na matagal siyang gumalaw bago mamatay. Ang posisyon ng kanyang katawan ay tila sinadyang ayusin. Para sa ilan, ito’y parang isang tahimik na ritwal. Para sa iba, isang mensaheng hindi maintindihan.

Ilang teorya ang lumabas. May nagsabing naligaw siya at may tumulong—ngunit bakit iiwan sa ganoong paraan? May nagmungkahi ng criminal involvement, ngunit walang ebidensiya. May mga lokal ding nagbanggit ng mga lumang kuwento tungkol sa mga nawawalang tao sa gubat—mga kuwentong karaniwang binabalewala, ngunit ngayon ay muling binuhay ng insidente.

Ang pamilya ni Daniel ay dumating upang kilalanin ang labi. Halo ang kanilang naramdaman—lungkot, galit, at kakaibang ginhawa na sa wakas, may sagot na. Ngunit kahit may bangkay na, mas dumami ang tanong kaysa sagot. Paano siya napunta roon? Sino ang naglagay sa kanya sa silya? At bakit walang nakakita sa loob ng dalawang taon?

Isinara ang kaso bilang unexplained death, ngunit sa isipan ng marami, hindi ito basta aksidente. Ang larawan ng isang turistang nakaupo sa silya sa gitna ng gubat ay nanatiling nakaukit sa alaala ng mga nakakita—isang paalala na may mga misteryo sa mundo na hindi kayang ipaliwanag ng lohika.

Hanggang ngayon, ang gubat na iyon ay iniiwasan ng ilan. Hindi dahil sa takot lamang, kundi dahil sa tanong na hindi kailanman nasagot. Sa katahimikan ng mga puno, tila may isang kuwento pang gustong sabihin—ngunit nananatiling lihim.